Ερώτηση Ιστορίες της θάλασσας και του … κάμπου!

Μιχάλης έγραψε: Για να μην σας βγάλω τελείως από το κλίμα των αναμνήσεών σας, θα συνεχίσω για λίγο τις διηγήσεις μου με μια ιστορία που είναι συνέχεια της προηγούμενης, αλλά μη μου το γυρίσετε σε «Ιστορίες του Στρατού» και καταλήξουμε να γράφουμε … εμβατήρια του τύπου «περνάει ο στρατός της Ελλάδος φρουρός …» και άλλα τέτοια στρατιωτικά! Ε/i]

Γιατι βρε Μιχαλη τοποθετησε ετσι επι του θεματος ? ιστοριες της θαλασσας κ του καμπου δεν γραφει το θεμα ?
εγραψε καποιος καποια εμπειρια του καποιος βρηκε ένα κοινο σημειο κ τοποθετηθηκε λ λαποπιος άλλος το συνεχισε.
Τι σημασια εχει αν είναι από τον στρατο εκτος αν κανεις χιουμορ κατι που δυστηχως είναι το αδυνατο σημειο του ηλεκτρονικου τυπου διοτι δεν βλέπεις τον άλλο να ξερεις πως γραφει αυτό που γραφει.
Πιστευω ότι χιουμορ κανεις κ τπτ άλλο .
Αλλωστε το σαιτ κ τα επι μερους τοπικ του είναι για ολους κ για να γραφουν αυτά που θελουν χωρις λογοκρισια κ για αυτό είμαι 100 % σιγουρος ότι εισαι οπαδος του με ολη την εμπειρια που εχεις από την ζωη πολύ περισσοτερη από το μεγαλυτερο τμημα του αυτου σαιτ. κ με πολύ καλυτερο φιλτραρισμα της ζωης κ πανω απ όλα της κατανοησης

ΝΑΣΟΣ έγραψε: ... εκτος αν κανεις χιουμορ ...

Προφανώς!

ΝΑΣΟΣ έγραψε: Πιστευω ότι χιουμορ κανεις κ τπτ άλλο.

Τόπιασες ...

Τζαβαρας Δημητρης έγραψε: Ειχα δυο φιλους. Τον Τασο, και τον Γιαννη. Παρεα στο ψαρεμα, απο αυτες που κρατουν χρονια.
Πανε ομως πανω απο 15 χρονια, που εχω να μαθω νεα τους. Υπαιτιος, ο Γιαννης. Περιπτωση ο τυπος.
Ξεκιναμε που λετε, για ενα ψαρεμα καστινγκ, κοντα στο Αλιβερι. Καποιο χωριουδακι παραθαλασιο, ονοματι Ζαρακες.
Ειναι πολλα τα χρονια πριν, και ισως να θυμαμαι λαθος ψαροτοπο. Εβλεπε Αιγαιο ομως. Αυτο σιγουρο.
Φτασαμε απογευμα, γυρω στα μεσα Σεπτεμβρη. Καπου στο 1993, και ισως και πιο πριν.
Ωραια παραλια, αμμουδια, και με πολυ καλο καιρο. Ερημια απο κοσμο ομως. Τελειες συνθηκες ψαρεματος.
Στησαμε ενα σχοινακι για διανυκτερευση, και στησαμε και τα καλαμια μας.
Ακουσαμε θορυβο αυτοκινητου.
Μια mercedes, τραβουσε μια βαρκα. Κολλησαν στην αμμο ομως, και πηγαμε για βοηθεια.
Εκει γνωριστηκαμε, με δυο αδελφια. Θα εριχναν δυο παραγαδια. Τους αφησαμε, και γυρισαμε στο ψαρεμα μας.
Θυμαμαι ομως, πηραν δυο τσουβαλια. και τα γεμισαν με αμμο. Φορτωσαν την βαρκα, και εφυγαν.
Νυχτωσε.
Περασε η ωρα ευχαριστα, λεγωντας διαφορα. Ακουσαμε θορυβο εξωλεμβιας. Τσιτα τα γκαζια.
Ρε εδω θα κοψει, τιποτα.
Η βαρκα ερχονταν γυαλο, χωρις να κοβει ταχυτητα. Στο τελος, βγηκε κομματια στην αμμο. Ενα ατομο ομως μεσα.
Αυτον που ειδαμε, ηταν σαν βρυκολακας. Ενα προσωπο μεσα στο αιμα, και ξεσκισμενες σαρκες.
Κλαιγωντας, ζητουσε βοηθεια. Κατι για αστυνομια ελεγε, η λιμενικο. Τα χασαμε.
Με τα πολλα, πηρα το αμαξι, και γυρισα στο Αλιβερι.
Πηγα στην αστυνομια, και ειπα για το συμβαν. Ειδοποιησαν αυτοι το λιμεναρχειο, και με την συνοδεια τους, γυρισα πισω.
Οι φιλοι μου, ειχαν μαζεψει τα πραγματα μας. Θα φευγαμε.
Πλακωσαν και αυτοκινητα φιλων τους, κοσμος πολυς ηρθε. Μαθευτηκε αμμεσα το γεγονος.
Εμεις, πηραμε δρομο. Απο πληροφοριες την επομενη, μαθαμε, τα αιτια του συμβαντος.
Ο ενας αδελφος, εμπλεξε με τα σχοινια. Εριξε το τσουβαλι στην θαλασσα, και μπλεχτηκε στο ποδι του το σχοινι.
Τον τραβηξε κατω, και τον επνιξε. Βρεθηκε στα 70 μετρα, απο τους βατραχολιμενικους.
Τα αιματα στο προσωπο του αλλου αδελφου, ηταν απο την απελπισια του. Εγδαρε το προσωπο του, με τα νυχια του.
Τι να πω περισοτερα, συγκλονιστικο το γεγονος, τα διαβασαμε και στις εφημεριδες της εποχης.
Οσα φερνει η ωρα, που λενε.

Απηρια..........και κακη στυγμη!!


Περνω τον πεθερο μου στο ψαρεμα .ποιο πολλη για βολτα(δεν ειχε ποτε στην ζωη του επαφη με το υγρο στοιχειο ,ουτε ψαρια ετρωγε πριν με κανει γαμπρο).
Πηγενουμε για καθετη με ερκετη θαλασσα3-4 μποφορ και δενουμε στα 30 μετρα βαθος.Δεν δεσαμε καλα επανο σε ενα μικρο βραχο που ηθελα για σκαθαρια. πεσαμε στην αμουδα και μας παρεσερνε το ρευμα με το κυμα.Σκαλοσε σε ενα παλιοδυχτο η αγκιρα!!! Τελος παντον να μην μακριγορω. Του λεω να δεση το σχοινη στην πλωρη να κανω με την μηχανη προς τα πισω να ξεσκαλοσουμε και να παμε να δεσουμε στο <<μερος>>.
Καθος αρχιζω να τραβαω με την μηχανη τον βλεπω σκηβη μπρωστα και κατι φωναζει.Κλινω επιτοπου το γκαζι (αυτος ηταν ορθιος μεσα στο ταμπουκι της αγκιρας).
-τη εγηνε τη κοιτας κατω??
-ρε θα μου κοψης τα χερια !!!Φωναζει ο ερμος.
Δεν με ακουσε η δεν εδωδε συμασια που του ειπα να δεση το σχοινη μπρωστα και ο παληκαρας το εφερε κανα 2 γυρες στον καρπο του.Αν δεν ηταν μεσα στο ταμπουκι μπωρει να ειχε φυγη μεσα στην θαλασσα.

Και καπως ετσι τελειοσε η ιστορια αυτη......

Αλλα στην θαλασσα θελει μεγαλη προσοχη με τα σχοινια ειτε προσπαθεις να τα ανεβασεις επανω στο σκαφος -ειτε να ριξεις απο αυτο!!!!Ειδικα σαν παραγαδιαριδες εχουμε κοψη και μπετονιες και σχοινια-και ενας λογος στα χοντρα παραγαδια που θελει 2 ατομα ειναι αυτος...Αν συμβη κατι ο αλλος να κοψει το παλιοσχοινο η να προλαβη να κανει κατι!!!!!!!Μαχαιρια σε πα;ντου λοιπον .
Και με της αγκιρες ποσες φορες κοντεψαν να πνηγουν ανθρωπη!!!!!!!!

ΝΟΜΟΣ
Οτι σχοινη μας φερνη σε ΙΔΕΑ ΚΥΝΔΙΝΟΥ.κοψιμω επι τοπου(και ας ειναι καινουριο το σχοινη και ας ειναι καινουρια και η αγκιρα.Παντα καποιως μας περιμενη σπιτι να γυρισουμε απο το χομπι μας!!!!!!


Να επισιμανω οτι με τον παραπανο τροπο που χαθικε το παλικαρι με παρομιο τροπο εχουν χαθη ανθρωπη επαγγελματιες και μη ριχνωντας δυχτια.

Καλησπερα στα φιλαρακια.
Αντε να γραψω κι εγω μια χιουμοριστικη ιστορια που μου συνεβη πριν αρκετα χρονια για να γελασετε λιγο.Μου ερχονται πολλες στο μυαλο αλλα δεν εχω χρονο να γραψω.
Κανονιζουμε λοιπον με τον καλο μου φιλο τον Παντελη να παμε για βραδυνο ψαρεμα σε μια παραλια καμια 20αρια χιλιομετρα εξω απο την πολη.Ουσιαστικα εκεινος θα ψαρευε κι εγω θα του εκανα παρεα μιας κι ο εξοπλισμος ηταν δικος του κι εγω ημουν ασχετος με ψαρεμα απ εξω.Ο μηνας απριλιος με ζεστη την ημερα αλλα αρκετη ψυχρα το βραδυ.
Περναω λοιπον απο το σπιτι του με του πατερα μου το φορτηγακι,βαζει τα πραγματα στην καροτσα και φευγουμε.Φιλε, μου λεει,σημερα εφοδιαστικα και με μπυρες,γαριδακια ,ξηρους καρπους κ.λ.π θα περασουμε καλα.
Μολις βγαινουμε απο την πολη μου λεει...... "ρε φιλε ξεχασα τα καλαμια" Καλα ρε,εισαι μα@@κας του λεω,πας για ψαρεμα και ξεχασες τα καλαμια;Γυριζω πισω και τα παιρνει.
Φτανουμε στην παραλια.Ο καιρος μπουνατσα με ενα ελαφρυ κυματακι και το ρεμα προς τα μεσα (οπως αποδειχθηκε αργοτερα).
Ξεκιναει και ριχνει τρια καλαμια.Εχει και μια τεταρτη αρματωσια με φελο,δολωνει,την πεταει αλλα δεν παταει τον φελο με το ποδι,τεντωνει η πετονια και φευγει κι ο φελος μεσα."Θα τον βγαλει το κυμα"μου λεει, χαλαρος.Ελα ομως που ο φελος φευγει προς τα μεσα.Βγαζει παπουτσια,καλτσες,σηκωνει το παντελονι και μπαινει μεσα,πιανει τον φελο και βγαινει.Εχει βραχει ομως λιγο το παντελονι του κι οπως ειναι ξυπολητος περιμενοντας να στεγνωσει, αρχισει να κρυωνει.
"Ψαξε να βρεις ξυλα να αναψουμε φωτια" μου λεει.
Εγω ηδη εχω ξεραθει στα γελια μ αυτο το σκηνικο αλλα που να ξερα τι με περιμενε.
Ψαχνω, βρισκω κατι παλετες,τις σπαω κι αναβω φωτια.
Αραζουμε στις καρεκλες,βγαζουμε τις μπυρες και τα γαριδακια κι αρχιζουμε το φαγοποτι και την κουβεντα.
Απο ψαρια,ουτε τσιμπια.
Καποια στιγμη πιανω εγω το ενα καλαμι για να το βγαλω εξω και να ελενξουμε το δολωμα.
Πρωτη φορα στην ζωη μου επιανα καλαμι στα χερια μου.Μεχρι τοτε ολα τα ψαρεματα απο βαρκα τα εκανα με την πετονια στο χερι.
Μαζευω λοιπον αλλα δεν βλεπω που ακριβως βρισκεται η αρματωσια (φακο κεφαλης δεν ειχα) και καποια στιγμη νοιωθω ενα χτυπημα στ αρ@@δια και ενα τσιμπημα στον κωλο.Το καλαμι λυγιζει,ο μηχανισμος δεν μπορει να μαζεψει αλλο.Η αρματωσια,μοναγκιστρο με ενα μολυβι ελια.
Αυτο που ειχε συμβει ειναι απιστευτο χαχαχα το μολυβι ηρθε ακριβως και με χτυπησε στα παπαρια και το αγκιστρι γυρισε και καρφωθηκε πισω στο παντελονι μου.χαχαχα.Ευτυχως που φορουσα τζιν και δεν περασε και το αρπαδι μεσα.Τοτε θα γελουσαν κι ολοι οσοι μ εβλεπαν στα επειγοντα.χαχαχα
Ο Παντελης εχει χεστει στο γελιο,το ιδιο κι εγω.
Δολωνουμε, ξαναριχνουμε και συνεχιζουμε το φαγοποτι.Εγω με ενα σακουλακι απο τα μεγαλα, φουντουνια (ειχα να φαω απο μικρος) κι ο Παντελης με ενα σακουλακι πατατακια.
Περνανε καναδυο ωρες και δεν εχουμε βγαλει λεπι.Τελειωνουν τα γαριδακια κι αρχιζει να ανακατευεται το στομαχι μου.Ε λεω θα περασει.Ελα ομως που χειροτερευει και θελω να κανω την αναγκη μου.Παω στο φορτηγακι του πατερα μου,ψαχνω, αλλα χαρτι δεν υπαρχει.Αμαν,τωρα;"Παντελη μαζεψε να φευγουμε" του λεω,υπαρχει προβλημα χαχαχα.Αρχιζει να μαζευει με την ησυχια του και να γελαει."Μαζευε ρε γρηγορα,δεν θα προλαβω"
Τα μαζευουμε και ξεκιναμε.
Στον δρομο εγω τον βριζω κι αυτος γελαει.χαχαχα
Η διαδρομη ειναι κανενα μισαωρο κανονικα αλλα εγω την εκανα σε ενα τεταρτο.Σφαιρα το nissan χαχαχα.Ευτυχως ειχε περασει η ωρα και δεν ειχε κινηση.
Σταματαω σπιτι του,κατεβαινει,παιρνει και τα πραγματα σε δευτερολεπτα και φευγω.
Μπαινω στην αυλη του σπιτιου μου,τραβαω χειροφρενο,αφηνω το αυτοκινητο με μηχανη και φωτα αναμμενα,πορτα ανοιχτη και φευγω τρεχοντας στην κοντινοτερη τουαλετα που ειναι στο λεβιτοστασιο.Εαν με ειδε κανενας γειτονας θα γελουσε μεχρι το πρωι χαχαχα.
Τετοιο πραγμα παιδια ευχομαι να μην τυχει σε κανεναν.
Ακομη απορω πως αντεξα τοση ωρα και δεν τα εκανα επανω μου. χαχαχα
Απο τοτε σε οποιαδηποτε εξορμηση,ενα απο τα πραγματα που τσεκαρω πρωτα ειναι το χαρτι υγειας.

Υ.Γ Συγνωμη για το μακροσκελες κειμενο.Το εγραψα οσο πιο συντομο μπορουσα.

ααααααχαχαχαχ α ρε Λουκά λύθηκα στα γέλια και μόνο που σε φαντάζομαι πρώτα να πιάνεις τα "μπαλάκια" σου μετά το χτύπημα και δεύτερον να τρέχεις σφαίρα για το μπάνιο χαχα!

Νικο σου ευχομαι πραγματικα να μην σου συμβει ποτε.Μεγαλο ζορι χαχαχα
Δημητρη για σενα τι να πω.Απ την μια πηγες κατ ευθειαν να τα κανεις και δεν τραβηξες το ζορι το δικο μου,αλλα απ την αλλη ειχες και παρεα, χαχαχα εγω τουλαχιστον ημουν μονος στην τουαλετα χαχαχαχαχαχα

Η σημερινή ιστορία μου δεν είναι καθόλου διασκεδαστική και γι’ αυτό θα την διηγηθώ με πολύ βαριά καρδιά. Είναι όμως πολύ διδακτική. Bλέπετε η θάλασσα εκτός από διασκέδαση προσφέρει πολλές φορές και αβάσταχτες πίκρες. Γι' αυτό και θέλει πολύ προσοχή. Το γεγονός είναι πέρα για πέρα πραγματικό σε όλες τις λεπτομέρειές του, εκτός από τα ονόματα των ατόμων που παίρνουν μέρος.

Είμαστε στα 1962. Πηγαίνω στην 1η Γυμνασίου στο Ναύπλιο την πατρίδα μου.
Ένα ηλιόλουστο πρωινό ολόκληρη την πόλη συγκλόνισε ένα φοβερό νέο:
Δυο πολύ νέα παιδιά, ο Κώστας και ο Γιάννης, μόλις 2 χρόνια μεγαλύτερά μου, ψαρεύοντας με πεταχτάρι στο λιμάνι, έπιασαν ένα κομμάτι παλιό δίχτυ, στο οποίο ήταν μπλεγμένη μια παλιά άσκαστη χειροβομβίδα, προφανώς ξεμεινασμένη από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και την κατοχή. Όπως την περιεργάζονταν έσκασε στα χέρια τους και τα παιδιά τραυματίστηκαν πολύ σοβαρά και διακομίστηκαν στην Αθήνα. Θρήνος!
Πέρασαν δυο χρόνια από τότε. Τόσο πήρε στους γιατρούς να συνεφέρουν, όσο ήταν δυνατό, τα παιδικά κορμιά από τα τραύματα που είχαν υποστεί.
Όταν βγήκαν από τα νοσοκομεία στα οποία νοσηλεύτηκαν, ο Κώστας δεν είχε πια όραση και ο Γιάννης έβλεπε ελάχιστα από το ένα μάτι και είχε ένα μόνο χέρι.
Ο Κώστας προσπάθησε να συνεχίσει το σχολείο, διαβάζοντας με το σύστημα Μπράιγ (σύστημα ανάγνωσης με τη βοήθεια της αφής) το οποίο είχε στο μεταξύ διδαχθεί στα πλαίσια της νοσηλείας του, ενώ ο Γιάννης έμεινε στο σπίτι του και από τότε δεν είχα άλλα νέα του.
Έτσι βρέθηκα κι εγώ συμμαθητής με τον κατά δυο χρόνια μεγαλύτερό μου Κώστα, όπως και όλα τα παιδιά της τάξης μου.
Στη διάρκεια της νοσηλείας του, οι γονείς του Κώστα του χάρισαν μια κιθάρα και αυτός προσπάθησε τις ατέλειωτες ώρες της νοσηλείας του να μάθει να την παίζει. Όταν γύρισε στο Ναύπλιο ήξερε πια να παίζει αρκετά καλά.
Όλα τα παιδιά της τάξης μου και όχι μόνο, κάναμε ότι μπορούσαμε για να βοηθήσουμε τον άτυχο συμμαθητή και φίλο μας. Πολλοί από εμάς πηγαίναμε σπίτι του και του διαβάζαμε τα μαθήματα, γιατί το σύστημα ανάγνωσης Μπράιγ ήταν πολύ κουραστικό γι’ αυτόν.
Θυμάμαι (και συγκινούμαι) κάποιες φορές, προσπαθώντας να τον διαβάσω Γεωμετρία είχα πάει σε ένα ξυλουργείο και είχα πάρει ξυλάκια διαφόρων σχημάτων για να μπορέσω με αυτά να του σχηματίσω τα διάφορα γεωμετρικά σχήματα που έπρεπε να αντιληφθεί στη συνέχεια με την αφή του.
Ο Κώστας, θέλοντας να ανταποδώσει, προσπαθούσε να μας μάθει να παίζουμε κιθάρα, γιατί ο ίδιος είχε πλέον εξελιχθεί πάρα πολύ και όπως αποδείχθηκε είχε εξαιρετικό ταλέντο.
Ήταν η εποχή που εμφανίστηκαν τα πρώτα ροκ συγκροτήματα, με κορυφαίο τους Μπητλς και όλα τα παιδιά, έφηβοι γαρ, είχαμε μπει στη διαδικασία της καθιερωμένης νεανικής επανάστασης της τότε εποχής, αφήνοντας μακριά μαλλιά, φορώντας τα πρώτα μπλου τζινς και χορεύοντας σέικ, ροκ εν ρολ κ.λ.π.
Τα μαθήματα κιθάρας του Κώστα έπιασαν πολύ τόπο και πάνω από 10-15 παιδιά της ηλικίας μου έμαθαν πολύ καλή κιθάρα και τραγούδι και το Ναύπλιο έσφυζε τότε από καντάδες και ροκ πάρτι με ζωντανή μουσική.
Την ίδια περίπου εποχή στην Ελλάδα μεσουρανούσε και το στυλ του «νέου κύματος» και η Πλάκα είχε γεμίσει μπουάτ με την Αρλέτα, τον Χατζή, τον Μαυρουδή, τον Λάκη Παππά και πολλούς άλλους γνωστούς μέχρι και σήμερα.
Αρκετοί από εμάς (μεταξύ αυτών κι εγώ) φτάσαμε να παίξουμε κιθάρα και να τραγουδήσουμε και σε αυτά τα μαγαζιά, που τότε έκαναν θραύση στην νεολαία.
Τον Κώστα τον είδα για τελευταία φορά πριν 10 περίπου χρόνια όταν κάναμε μια επετειακή συνάντηση των παλιών συμμαθητών, όπου μαζευτήκαμε καμιά 60αριά μεσήλικες και βάλε.
Ήταν η τελευταία φορά που παίξαμε κιθάρα και τραγουδήσαμε, μαζί και με αρκετούς άλλους πρώην … μαθητές του.

Τη χρονιά αυτή συμπληρώνονται 25 χρόνια από τότε που παντρεύτηκα τη σημερινή μου σύζυγο, που κατάγεται από την Κρήτη και πιο συγκεκριμένα από την επαρχία Σελίνου του νομού Χανίων. Το χωριό καταγωγής της σήμερα έχει σχεδόν εγκαταλειφθεί. Ονομάζεται Μάζα και είναι δίπλα στο γνωστότερο Ροδοβάνι. Όλοι όσοι κατοικούν εκεί ή επισκέπτονται αυτά τα μέρη, τους καλοκαιρινούς μήνες, «δροσίζονται» ή «ψαρεύουν» στα νερά της Σούγιας, μιας παραλίας που βλέπει Λιβυκό πέλαγος.
Όταν οι «σύντεκνοι» Κρητικοί έμαθαν ότι ο καινούργιος γαμπρός (δηλαδή εγώ) ισχυριζόταν ότι κατέχει την τέχνη του ψαρέματος, έσπευσαν να με δοκιμάσουν, καλώντας με στα μέρη τους για ψάρεμα.
Τότε πήγα για πρώτη φορά στην Κρήτη, όπου στις 20 μέρες που διέθεσα, επισκέφθηκα όλα τα γνωστά τουριστικά μέρη, όπως το φοινικόδασος στο Βάι, τη Μονή Αρκαδίου, την Αγία Γαλήνη κ.λ.π.
Τις τελευταίες 5 ημέρες της περιοδείας μου φυσικά της αφιέρωσα στο νεοαποκτηθέν κρητικό «σόι» όπου και έκανα το πρώτο μου «λουτρό» κρητικής τσικουδιάς.
Μέχρις εδώ όλα ήταν εύκολα! Έλα όμως που έπρεπε να αποδείξω ότι έφερα επάξια και τον τίτλο του «μεγάλου ψαρά». Εδώ σε θέλω μάστορα!
Αφού τελείωσαν όλα τα προεόρτια της πρώτης γνωριμίας, το θέμα μπήκε επί τάπητος:
«Πότε θα πάμε για ψάρεμα;». Ρώτησε ο πρώτος αμφισβητίας της ψαρευτικής μου δεινότητας.
«Όποτε θέλετε παιδιά!» ήταν η δική μου περήφανη απάντηση.
«Όμως πρέπει να ξέρω τον τόπο» συμπλήρωσα «γιατί τα παραγάδια που έχω φέρει μαζί μου δεν ψαρεύουν όπου νάναι». Είχα πάρει μαζί μου δυο 200άρια ψιλά παραγάδια και ένα αθερινόδιχτο 50 μέτρων το οποίο το είχα αγοράσει μετά από επιμονή ενός φίλου μου και το είχα ρίξει μία και μόνη φορά όπου έπιασα έναν(!) όλον κι όλον αθερινό.
«Να μη σε νοιάζει για τον τόπο», μου λέει ένας από το σόι. «Εδώ στη Σούγια έχουμε δικούς μας ανθρώπους που θα μας πούνε που πρέπει να ψαρέψουμε».
«Ωραία» λέω εγώ. «Πότε θα πάμε να συνεννοηθούμε;».
«Αύριο, πρωί - πρωί» μου απαντάνε.
Πήγαμε λοιπόν την άλλη μέρα και βρήκαμε στη Σούγια έναν παππού. Μετά τις συστάσεις και τις απαραίτητες τσικουδιές, βρέθηκε μάλιστα να είναι και στενός συγγενής κάποιων πολύ γνωστών μου ανθρώπων στην Αθήνα.
Αυτός ο άνθρωπος μας υπέδειξε και τα μέρη στα οποία έπρεπε να καλάρουμε τα παραγάδια για να πιάσουμε «εγγυημένα» ψάρια.
Φύγαμε γρήγορα για να προλάβουμε να δολώσουμε τα δυο παραγάδια και να τα ρίξουμε λίγο μετά το σούρουπο. Το δόλωμα ήταν γαρίδα. Μόλις τελειώσαμε, τα φορτώσαμε στο αγροτικό και φύγαμε για την παραλία όπου μας περίμενε μια μικρή πλαστική βάρκα 4,50 μ.
Πήγαμε στο μέρος, ρίξαμε τα παραγάδια και συνεχίσαμε πηγαίνοντας σε μια παραλία όπου λέγανε ότι ήταν γεμάτη αθερινό για να ρίξουμε το αθερινόδιχτο. 3-4 ώρες μετά ξεκινήσαμε να πάμε για να σηκώσουμε τα εργαλεία.
Τα 400 αγκίστρια των παραγαδιών είχαν έναν σπάρο, μια γόπα και ένα αξιόλογο μελανούρι 700 περίπου γραμμαρίων. Απογοήτευση! Ευτυχώς το αθερινόδιχτο ήταν τίγκα στον αθερινό!
Λέω στον σύντεκνο που είχε τη βάρκα: «Μου φαίνεται ότι ο παππούς μας δούλεψε».
«Αύριο το πρωί θα πάμε να τον βρούμε» μου λέει.
Πήγαμε την άλλη μέρα και βρήκαμε τον παππού, με κάπως άγριες είναι αλήθεια διαθέσεις. Αφού πήραμε πρώτα τις σχετικές τσικουδιές, του λέω:
«Μάστορα μας κορόιδεψες μου φαίνεται».
«Γιατί; Τι έγινε;» μου λέει.
«Εκεί που μας έστειλες δεν πιάσαμε τίποτα» του λέω. «Μόνο έναν σπάρο, μια γόπα και ένα μεγάλο μελανούρι».
«Σοβαρά, πιάσατε μεγάλο μελανούρι;» μου λέει.
«Ναι, και αρκετά καλό» του λέω.
«Επιτυχία!» μου λέει. «Ξέρεις πόσα χρόνια έχουμε να πιάσουμε εδώ μελανούρι;» μου λέει και με αφήνει κάγκελο ο κρητίκαρος.
Ευτυχώς την παράσταση έσωσε ο αθερινός! Το δίχτυ ήταν εντελώς τίγκα! Το τίναζες και στο τσιμέντο έπεφτε μια τηγανιά.
Επειδή ποτέ μου δεν συμπάθησα το ψάρεμα με το δίχτυ τους το χάρισα και απ’ ότι μαθαίνω μέχρι σήμερα το ρίχνουν και συνεχίζουν να πιάνουν αθερινό!