Ερώτηση Ιστορίες της θάλασσας και του … κάμπου!

Ενας φιλος εγραψε μια ιστορια απ τον στρατο και μου θυμισε την δικη μου ιστορια.
Υπηρετουσα στο Εβρο.Ενα βραδυ ειμαι θαλαμοφυλακας και καθομε μ ενα φιλο απο την Κρητη και μηλαμε για ψαρεματα.
Καποια στιγμη ακουμε μια φωνη απο πισω μας .
Ξερεται απο ψαρεμα ρε ψαρουκλες.
Μαλιστα κυρ.διοικητα[ποτε μπηκε μεσα χαμπαρι δεν πηραμε.Θαλαμοφυλακας να σου πετυχει.Ηκαμπανα ειναι σιγουρη σκεφτηκα.]

Ξερεις να μπαλονης διχτυα;
Εγω οχι κυρ διοικητα,ο πατερας μου ξερει.
Αυριο θα σου φερω ενα διχτυ και θα παρεις 5 μερες να πας να το μπαλωση και να το φερης.
Την αλλη μερα μου φερνη ενα πεζοβολο, οι τρυπες ηταν μεγαλητερες κι απο το μποι του,πως θα το μπαλωση αυτο σκεφτικα;Αλλα οι αδεια ηταν 5 μερες.
Παω στα μαγηρεια βρισκο ενα τσουβαλη βαζω μεσα το διχτυ το ριχνω στην πλατη και βουρ για το χωριο.
Παω στο χωριο το βλεπει ο πατερας μου,τι ειναι αφτο μου λεει;Αυτο θελη κοματι διχτυ και εγω δεν εχω τετοιο.
Παω στην πολη βρισκω διχτυ το φτιαχνει ο πατερας μου και μετα απο 5 μερες το παω στον καραβανα.Το βλεπει,ωραια δουλεια λεει,μπραβο στον πατερα σου.
Απο κει και μετα καθε μερα ειχε σεμηναριο για το ψαρεμα.
Αρχησαν οι αλλοι φανταροι να με βλεπουν με μισο ματι.Ε ρε μπελα που βρηκα.
Μια μερα μου σκαει το μυστικο.Θελω να μου κανει ο πατερας σου ενα διχτυ για τη θαλασσα γιατι πηρα βαρκα.
Αρχηζω να των ρωταω πως να ειναι το διχτυ.Ηαπαντηση,ενα διχτυ να πιανει ψαρια.
Ενταξει θα παρω τηλ. τον πατερα μου να φτιαξει ενα διχτυ.[Μυαλο 20 χρονων .Πες θα παω να το φτιαξουμε και θα το φερω]
Το φτιαχνει ο πατερας μου παω το περνω και του το φερνω.Για λευτα ουτε λογος.
Μετα απο καιρο μου λεει.Καλο το διχτυ αλλα δεν ειναι μανομενο.Τι του λες τωρα;Εμαθε και το μανομενο ο καραβανας.
Να μου κανει και ενα μανομενο.
Ξερεται το μανομενο θελει πολυ δουλεια και πρεπει να παω να των βοηθησω.
Ωραια μου λεει παρε 10 μερες αδεια για να μου φτιαξεται το διχτυ.
Με βγηκαν λιγο ακριβα αλα ηταν καλες οι μερες της αδειας.
Καλο ξυμερωμα.

Ήταν μια εποχή που μου άρεσε να στήνω σκηνή σε διάφορες παραλίες της περιοχής Ερμιονίδας, όπου ψαρεύω και σήμερα και τη γνωρίζω καλά.
Τη φορά αυτή που θα εξιστορήσω, είχα στήσει τη σκηνή σε ένα μέρος που κράταγε πολλούς λούτσους και τους ψάρευα στο χάραμα και το ηλιοβασίλεμα με τις συρτές αφρού, στις οποίες τότε (1985) το μοναδικό τεχνητό που κυριαρχούσε ήταν το «ταπεινό» σήμερα «κουταλάκι», σε μέγεθος ανάλογο με το αναμενόμενο θήραμα.
Μαζί μου είχα και μια κυρία, που ήταν η συντροφιά μου εκείνη την εποχή, η οποία ήταν από τις λίγες κυρίες που έχω γνωρίσει στη ζωή μου, που της άρεσε να με συνοδεύει σε όλα τα ψαρέματα και περισσότερο απ’ όλα της άρεσε το ψάρεμα με τις συρτές αφρού, με το οποίο εκείνη την εποχή πιάναμε μερικές φορές αξιόλογους λούτσους.
Είχαμε βγει λοιπόν ένα απόγευμα με την τότε βάρκα μου, μια πλαστική 4,30 μ. με εσωλέμβια βενζινομηχανή και με τις δυο συρτές αφρού είχαμε ήδη πιάσει 2-3 καλούς λούτσους, (δεν θυμάμαι ακριβώς) όταν ένα κουδούνισμα με ειδοποιεί ότι ένας ακόμη λούτσος έχει τιμήσει το «κουταλάκι» μας.
Κόβω τη μηχανή και αρχίζω να σηκώνω κανονικά τη συρτή. Το ψάρι ήταν αρκετά καλό (πρέπει να ήταν λίγο πάνω από κιλό) και γι’ αυτό κάνω όσα πρέπει για να το βάλω στη βάρκα χωρίς απρόοπτα γιατί, όπως γνωρίζετε όσοι κάνετε αυτό το ψάρεμα, οι λούτσοι εύκολα ξαγκιστρώνονται, κυρίως τη στιγμή που προσπαθείς να τους «αποχιάσεις» ή να τους «καρφώσεις» με το γάντζο, όταν είναι κάποιου σεβαστού μεγέθους.
Ο συγκεκριμένος έκανε ακριβώς τα ίδια που κάνανε και όλοι οι άλλοι. Λίγα «κεφάλια» μόλις πιάστηκε, μετά ησυχία, και μόλις πλησίασε τη βάρκα έκανε την τελευταία του και πιο δυνατή προσπάθεια να γλιτώσει.
Το ψάρι είχε κουραστεί όταν πήρα στο χέρι την απόχη και έσκυψα να το … αποτελειώσω, οπότε δίπλα μου έσκυψε και η κυρία Καίτη, που δεν χόρταινε να παρακολουθεί με έντονη περιέργεια όλες τις ανάλογες φάσεις των ψαρεμάτων μας, συνοδεύοντας τις όποιες επιτυχίες μας με μικρές κραυγές … θριάμβου. (Ίσως γιατί ήταν και φοβερή ψαροφαγού!).
Την στιγμή που κάνω την γνωστή κίνηση για να «καπελώσω» το λούτσο με την απόχη, αυτός κάνει ένα τελευταίο δυνατό τίναγμα και ξαγκιστρώνεται, οπότε περιχαρής την κοπανάει προς την ελευθερία. Αυτό όμως το τελευταίο τίναγμά του δεν είχε μόνο το δυσάρεστο αποτέλεσμα της απώλειας του ψαριού, αλλά και κάτι ακόμη που ποτέ άλλοτε δεν μου είχε ξανασυμβεί.
Με το τίναγμα του λούτσου, το γυαλιστερό κουταλάκι πετάγεται και πάει και καρφώνεται στη μέση του μάγουλου της κυρίας Καίτης. Ευτυχώς το κάρφωμα δεν την πόνεσε αρκετά, αλλά το ένιωσε σαν ένα μικρό τσίμπημα, απ’ ότι μου είπε στη συνέχεια.
Για καλή μας τύχη η κυρία Καίτη ήταν ψύχραιμος άνθρωπος και δεν έβαλε τις υστερικές φωνές που θα περίμενε κανείς, αλλά το πήρε και λίγο στην «πλάκα». Έλα όμως που όσο κι αν προσπαθήσαμε στη συνέχεια να βγάλουμε το κουταλάκι, αυτό δεν έβγαινε γιατί το αρπάδι είχε «περάσει» στη σάρκα της και όταν προσπαθούσες να το βγάλεις πόναγε αρκετά! Αφού κάναμε κάμποσες αποτυχημένες προσπάθειες, αποφασίσαμε να πάμε στο Κέντρο Υγείας Κρανιδίου που ήταν σε απόσταση 5-6 χλμ. από το σημείο που βρισκόμαστε.
Όταν φτάσαμε εκεί είμασταν οι μόνοι επισκέπτες κι έτσι περάσαμε αμέσως στο ιατρείο του χειρούργου, όπου μας έστειλαν. Ο γιατρός, ένας συμπαθέστατος νεαρός, μόλις είδε την κυρία Καίτη της λέει «ωραίο το κόσμημά σας κυρία μου» και βάζει τα γέλια. Εγώ ρίχνω μια γρήγορη ματιά στην κυρία Καίτη και μόλις τη βλέπω να γελάει κι αυτή, ακολουθώ, οπότε για λίγο και οι τρεις μας γελάμε ξεκαρδιστικά.
Λίγο μετά, με ένα μικρό πενσάκι, το αρπάδι κόπηκε, το «κόσμημα» αφαιρέθηκε και στη θέση του κόλλησε ένα κομμάτι λευκοπλάστ για να συγκρατεί τη μικρή γάζα με τα σχετικά αντισηπτικά. Δυο - τρεις μέρες μετά ένα ελάχιστο σημαδάκι στο μάγουλο της κυρίας Καίτης ήταν το μόνο που μας θύμιζε το όλο περιστατικό.

Όπως βλέπω η παρέα ... στέρεψε από ιστορίες, πράγμα πολύ περίεργο για ... ψαράδες. Εγώ πάντως αντέχω για λίγο ακόμη, αλλά όχι για πολύ αν δεν ακολουθήσουν κι άλλοι.
Η ιστορία που θα διηγηθώ πιο κάτω δεν είναι αμιγώς ψαρευτική. Την έχω όμως συμπεριλάβει στη … συλλογή μου για δυο λόγους:
- Ο πρώτος γιατί εξελίσσεται σε μέρος θαλασσινό.
- Ο δεύτερος γιατί κατά τη γνώμη μου η εξέλιξή της στοιχειοθετεί ένα δίδαγμα που είναι χρήσιμο και στους ψαράδες.

Περίπου στο κέντρο του Αργολικού κόλπου υπάρχει ένα νησί που το λέμε Ψηλή (Υψηλή το γράφει ο χάρτης). Παρά το ότι είναι αρκετά μεγάλο, είναι εντελώς ακατοίκητο γιατί ως φυσικό περιβάλλον είναι ιδιαιτέρως αφιλόξενο. Είναι πολύ ψηλό με απόκρημνες πλαγιές, σχεδόν πουθενά δεν έχει μέρος για να αράξει κανείς ώστε να το προσεγγίσει και η βλάστησή του δεν είναι καθόλου αξιόλογη.
Αυτό το νησί κάποτε, πολύ παλιά, αποφάσισε ο κυνηγετικός σύλλογος Αργολίδος να το αξιοποιήσει «ρίχνοντας» εκεί λαγούς και φασιανούς, με σκοπό να πληθύνουν και στη συνέχεια να πηγαίνουν οι κυνηγοί να τους κυνηγούν.
Για να στεριώσουν τα ζώα φτιάξανε μια μικρή προβλήτα και σε τακτά χρονικά διαστήματα ένα καΐκι πήγαινε εκεί και έριχνε τροφές (μπάλες τριφυλλιών, σπόρους κ.λ.π.).
Προφανώς μετά από λίγο χρονικό διάστημα τα ζώα πλήθυναν και ο Σύλλογος έβαλε τους κανόνες τους οποίους έπρεπε να τηρούν οι κυνηγοί όταν θα πήγαιναν εκεί για να κυνηγήσουν, ώστε να διατηρηθεί η τεχνητή αυτή πανίδα στο διηνεκές και να μπορούν να κάνουν τα κυνηγετικές εξορμήσεις τους.
Οι κανόνες αυτοί ήταν ότι κάθε κυνηγός δεν μπορούσε να θηρεύει περισσότερους από έναν λαγό και δυο ή τρεις φασιανούς (δεν θυμάμαι καλά) κάθε φορά, ενώ θα μπορούσε να πηγαίνει εκεί κάποιες συγκεκριμένες φορές στη διάρκεια του έτους και όχι … κάθε μέρα.
Αφού λοιπόν όλα τακτοποιήθηκαν, κάποια ημέρα, ξεκίνησε το πρώτο καραβάνι κυνηγών για την Ψηλή, με ένα καΐκι, το οποίο πιθανόν να ήταν το ίδιο με αυτό που πήγαινε και την τροφοδοσία του νησιού.
Όταν όμως το καΐκι έφτασε στην προβλήτα, πολλοί λαγοί και φασιανοί ήταν … παρατεταγμένοι στη σειρά, περιμένοντας … το φαΐ που είχαν συνηθίσει να τους φέρνουν κάθε τόσο με αυτόν τρόπο.
Όσοι κυνηγοί αποφάσισαν να πάρουν το μερίδιο που τους ... αναλογούσε, δεν χρειάστηκε ούτε καν να περπατήσουν για να συναντήσουν τα υποψήφια θηράματά τους και μέσα σε πολύ λίγο χρόνο η κυνηγετική τους εξόρμηση είχε … τερματιστεί.
Προφανώς αυτού του είδους το κυνήγι δεν είχε πια κανένα ενδιαφέρον γιατί ήταν σαν να βλέπεις ποδοσφαιρικό αγώνα σε μαγνητοσκόπηση και γι’ αυτό λίγο μετά ο Σύλλογος αποφάσισε να οργανώσει το … ξεκλήρισμα των ζώων, οπότε το όλο εγχείρημα έληξε άδοξα.

Το ηθικό δίδαγμα που προκύπτει κατά τη γνώμη μου από την παραπάνω ιστορία, και παρά το ότι αφορά σε πρώτη όψη τους κυνηγούς, θα μπορούσε να ισχύσει το ίδιο και για τους ψαράδες, είναι ότι:
«Αν δεν βρέξεις τον κώλο σου, όχι μόνο δεν πρόκειται να πιάσεις ψάρι (ή λαγό), αλλά ούτε και να το ευχαριστηθείς πρόκειται».
Και «ο νοών … νοείτο» …

Θα ακολουθησουν Μιχαλη μου, μην σε πιανει απογοητευση.
Εγω ας"πουμε, εχω πολλες ιστοριες για αφηγηση ακομα.
Καθε αρχη και δυσκολη, που λενε.

Τζαβαρας Δημητρης έγραψε: Θα ακολουθησουν Μιχαλη μου, μην σε πιανει απογοητευση.
Εγω ας"πουμε, εχω πολλες ιστοριες για αφηγηση ακομα.
Καθε αρχη και δυσκολη, που λενε.

Δημήτρη,
Εγώ είμαι ψαράς! Καλός ψαράς! Και οι καλοί ψαράδες να ξέρεις ότι δεν απογοητεύονται ποτέ!
Όταν δεν ... τσιμπάει, απλά αλλάζουν τόπο, εργαλεία, δόλωμα ... αλλά ποτέ το χόμπι τους!
Στον καλό ψαρά «Πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι!»

Απογοητευση φιλε Μιχαλη θα εχω, οταν χασω κανα ψαρι καλο.
Θα κατεβασω καντηλια κατω, αλλα γρηγορα θα το ξεπερασω. Συμβολαιο με τα ψαρια δεν κανεις.
Θυμηθηκα μια ιστορια τωρα, και θα σας την αφηγηθω. Εχει σχεση με το θεμα μας ομως.
Δεκαετια του 80. Για πολλα χρονια, εκανα διακοπες στις Κυκλαδες. Στην Δονουσα συγκεκριμενα.
Πλουσιος ψαροτοπος, αλλα κακοψαρεμενος, απο τον δυναμιτη.
Σαργοι και σκαθαρια, σε απιστευτα μεγεθη, και ποσοτητες.
Ψαρευα με το απικο μου, και με τις καρουλες. Ψαρια βγαζαμε, και καλα κομματια.
Μαζευα και μουρμουροσκουλικο απο την ακροθαλασια, και εκανα πολλες κηδειες.
Στο μικρο λιμανακι του νησιου, γνωρισα ενα παλικαρι, που εκανε διακοπες, με την οικογενεια του.
Τον Βασιλη.
Γρηγορα γιναμε φιλοι, και γυριζαμε το νησι με τα ποδια. Αυτοκινητα δεν υπηρχαν στο νησι, αφου δεν ειχε δρομους.
Κατοικος Αθηνων και αυτος, εκανε καθε χρονο τις διακοπες του στην Δονουσα .
Με τον Βασιλη, καναμε παρεα και στην Αθηνα μετα, και ψαρευαμε και τα Σαββατοκυριακα.
Και που δεν πηγαμε οδικως για ψαρεμα, αφου διεθετα εγω το αυτοκινητο.
Στην νησι λοιπον, ξεραμε εναν τοπο καλο. Ενας μικρος κολπισκος, με το ανοιγμα του, κοντρα στον βορια.
Ειχε ιδανικες συνθηκες, για ενα πετυχημενο ψαρεμα σαργου.
Κανονισαμε λοιπον, ενα πολυ πρωινο ψαρεματακι. Μονο απικο, με δολωμα σαρδελα.
Ξεκινησαμε νυχτα, και φτασαμε κατακοποι στο μερος. Πολυ κακοτραχαλη διαδρομη, και το ιδιο και το ψαροτοπι.
Σαν χθες, τα θυμαμαι ολα αυτα.
Διαλεξαμε ψαρευτρες, μαλαγρωσαμε, και ξεκινησαμε το ψαρεμα. Απο κατω, πετρωδης βυθος, τιγκα στο σαργο.
Εκανα βυθομετρηση ακριβειας, και ξεκινησα με λαχταρα. Κατι τσιμπισε, κατω ο φελλος, το ψαρι επανω.
Σαργος τεραστιος, που τον εχασα στο αποχιασμα. Απο εκει και μετα, με πηρε ο διαβολος.
Ο Βασιλης διπλα μου, αρχισε τα δικα του.
Τσιμπια, καρφωμα, και ξερο το ψαρι εξω. Ειχε και το αναλογο καλαμι βαβαια για αυτο.
Συνεχισαμε το ψαρεμα, εγω να μην περνω τσιμπια, και ο αλλος τα ξεπατωνε.
Μου γυριζαν τα ματια αναποδα.
Αυτο εγινε στην συνεχεια, και στο φως της ημερας. Ρε τι αρματωσιες αλλαξα, τι θεση, τι δεν εκανα. Τιποτα.
Δεν με ηθελε. Το ψαροκαλαθο μου αδειο, και του Βασιλη γεματο. Εκανε και επιλογες μεγεθων, ο αθλιος.
Εγω τα παρατησα, τον εβλεπα, και μονο που δεν εκλαιγα. Καποια στιγμη, το μαρτυριο μου ελαβε τελος.
Παρατησε το ψαρεμα, και πηραμε τον δρομο της επιστροφης. Το τι καζουρα εφαγα στον δρομο, δεν περιγραφεται.
Δεν τον αντεξα, εβγαλα το σακιδιο απο την πλατη, το καλαμι μου, και τα πεταξα σε εναν γκρεμο.
Τοσα νευρα ειχα. Εφυγα τρεχωντας, δεν τον αντεχα αλλο.
Γυρισα πισω σκασμενος, και πηγα για μπανιο, να ηρεμησω. Ακουγα για ψαρεμα, και με επιανε ναυτια.
Καταλαβε το λαθος του ο Βασιλης, και δεν μου ξαναμιλησε, για μια εβδομαδα περιπου.
Ενα πρωι, χτυπησε η πορτα μου, και τον βλεπω μπροστα μου.
Φιλε συγνωμη, σου εφερα τα εργαλεια σου. Ειχε μαζεψει τα πραγματα μου, απο την ρεματια.
Με τον Βασιλη, παραμενουμε ακομα φιλοι.
Μονιμος κατοικος Ανδρου πλεον, τα λεμε στο τηλεφωνο, καπου καπου.
Αξεχαστα τα σκηνικα στο νησι, αξεχαστα χρονια, με λιγοτερο αγχος, και πολλες ψαρευτικες επιτυχιες.
Θα πω και αλλες ιστοριες με τον Βασιλη, υγεια να εχουμε.

ΥΓ. Λεω τωρα.
Εγγλεζικο ψαρεμα και μπολονεζ, την δεκαετια του 70 και 80. Με τα σημερινα εργαλεια!!!
Ω θεε μου,η κολαση.

Την ιστορία που θα διηγηθώ παρακάτω τη θυμήθηκα εξ αφορμής του φίλου Νίκου (nickzick) που ψαρεύει στην Αλεξανδρούπολη με καλάμι απ’ έξω και δείχνει να την έχει … ψωνίσει άσχημα με το σπορ, γι’ αυτό και του την αφιερώνω.

Στις αρχές της 10ετίας του 1970 είχα φτιάξει με τα χέρια μου την πρώτη μου βάρκα και την είχα αράξει στον Άγιο Κοσμά στο Καλαμάκι (η μεγάλη προβλήτα που υπάρχει σήμερα εκεί, τότε δεν υπήρχε). Την ίδια εποχή είχα νοικιάσει και το πρώτο μου γραφείο στην περιοχή της πλατείας Κάνιγγος, απ’ όπου ξεκίνησα και το επάγγελμά μου από το οποίο συνταξιοδοτήθηκα πριν λίγα χρόνια.
Το πρόβλημα που είχαμε τότε με το ψάρεμα ήταν η δυσκολία να φτάσουμε από το σπίτι στο αραξοβόλι γιατί ΙΧ αυτοκίνητα δεν είχε κανένας μας και οι αποστάσεις ήταν μεγάλες. Αν πάλι έκανες τις μετακινήσεις σου με τη συγκοινωνία δεν μπορούσες να πηγαίνεις χαράματα και ούτε να κουβαλάς μέσα στα λεωφορεία παραγάδια κ.λ.π.
Εκεί που είχα το γραφείο μου ήταν μια πολυκατοικία στο ισόγειο της οποίας υπήρχε ένα μικρό καφενεδάκι που μας έφτιαχνε καφέδες και σάντουιτς και τα μεσημέρια κανένα πρόχειρο κολατσιό με τηγανητά αυγά κ.λ.π. Εκεί συναντούσες και τους περισσότερους ενοίκους της πολυκατοικίας και τους εργαζόμενους στα γύρω μαγαζιά. Εκεί γνώρισα και τον Παντελή, έναν συνιδιοκτήτη επιχείρησης με είδη υγιεινής δίπλα στην πολυκατοικία, η οποία διέθετε και ένα μικρό βανάκι για να κουβαλάει τις παραγγελίες.
Λίγο μετά που γνωριστήκαμε άρχισα να τον … «ψήνω» για να τον καταφέρω να έρθει μαζί μου στο ψάρεμα, ώστε να εκμεταλλευτώ το αυτοκίνητό του και να μπορέσω να κάνω κανένα ψάρεμα της προκοπής.
Του πρότεινα συνέχεια και πιεστικά να πάμε για ψάρεμα κάποιο απόγευμα που τα καταστήματα έκλειναν, αλλά ο Παντελής δεν έλεγε να … τσιμπήσει με τίποτα. Πάνω που είχα αρχίσει να απογοητεύομαι και να εγκαταλείπω την προσπάθεια, κάποιο μεσημέρι κουβεντιάζοντας στο καφενεδάκι, ο Παντελής μου λέει:
«Άμα θέλεις σήμερα που είναι Τετάρτη και είμαστε κλειστά, μπορούμε το απόγευμα να πάμε για ψάρεμα!».
Χωρίς δεύτερη κουβέντα κανονίσαμε τις λεπτομέρειες και κατά τις 16:00 το απόγευμα ξεκινήσαμε με το βανάκι του Παντελή για το σπίτι μου απ’ όπου θα παίρναμε τα εργαλεία και στη συνέχεια για τη βάρκα ώστε να προλάβουμε να ψαρέψουμε απογευματινή καθετή.
Τότε ψαρεύαμε στα ρηχά, κοντά στις ακτές, που ήταν γεμάτη η θάλασσα με σπάρους, γύλους, πέρκες και άλλα μικρόψαρα που τα έπιανες σωρηδόν. Αυτή όμως τη φορά, επειδή είχαμε κερδίσει χρόνο στη μεταφορά, είπα να ξανοιχτούμε λίγο μήπως και πιάσουμε κανένα λυθρίνι ή μπαλά. Το δόλωμα ήταν γαρίδα καθαρισμένη και αλατισμένη.
Αφού αράξαμε σε ένα μέρος που το βάθος ήταν γύρω στα 40 μέτρα, άρχισα να δείχνω στον Παντελή πώς δολώνουμε την καθετή και όλα τα σχετικά, μέχρι που την έριξε στη θάλασσα και αρχίσαμε το ψάρεμα.
Τα ψάρια τσίμπαγαν μια χαρά και κάθε τόσο μικρά και μεσαία λυθρινάκια ανέβαιναν στη βάρκα, μαζί με μπαλάδες και που και που καμιά γόπα στα πάνω αγκίστρια της καθετής. Ο Παντελής είχε πιάσει κι αυτός 2-3 λυθρίνια και τον είδα ότι είχε αρχίσει να ενθουσιάζεται. Κάποια στιγμή τον βλέπω να σηκώνει την καθετή του αργά - αργά και παράξενα σιωπηλός. Τον ρωτάω τι γίνεται και μου απαντάει ότι κάτι φέρνει, αλλά δεν μπορεί να καταλάβει τι. Σήκωνε του λέω και θα δείξει. Λίγο μετά ο Παντελής βάζει στη βάρκα ένα τεράστιο λυθρίνι κοντά στο κιλό, που όμοιο του δεν είχα ξαναδεί μέχρι τότε.
Αυτό ήταν! Ο Παντελής έγινε ο μόνιμος σύντροφός μου στο ψάρεμα και εγώ έλυσα εντελώς το πρόβλημα των μετακινήσεών μου. Πηγαίναμε για ψάρεμα συνέχεια. Κυριακές πρωί, απογεύματα, αργίες κ.λ.π. και πιάναμε ένα σωρό ψάρια. Λίγο μετά φτιάξαμε και τρέιλερ και αρχίσαμε να πηγαίνουμε και σε μακρύτερα μέρη, όπου ψαρεύαμε και παραγάδια, συρτές κ.λ.π. Ενώ το πάθος του Παντελή δεν έλεγε να καταλαγιάσει, αρχίσαμε και κάναμε παρέα και σε οικογενειακό επίπεδο τακτικά, γιατί κάπως ταίριαξαν και οι σύζυγοί μας.
Ο καιρός πέρασε και οι συνθήκες της ζωής μας χώρισαν κάποτε, οπότε έληξε και η μεταξύ μας ψαρευτική παρέα και χαθήκαμε. Πολλά χρόνια μετά, περίπου κοντά στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, συνάντησα τυχαία στο δρόμο την σύζυγο του Παντελή, Μαρία, τελείως όμως αλλαγμένη, κουρασμένη και γερασμένη σε βαθμό που τρόμαξα να τη γνωρίσω. Αφού τη ρώτησα για τα παιδιά της και την πορεία τους στις σπουδές, τα επαγγέλματα κ.λ.π. ήρθε η κουβέντα και στον Παντελή και τα όσα άκουσα δεν με ευχαρίστησαν καθόλου.
Μιχάλη, μου λέει η Μαρία, το χούι με το ψάρεμα που μας κόλλησες μας κατέστρεψε! Ο Παντελής, λίγο μετά που χαθήκαμε, αγόρασε δική του βάρκα. Στην αρχή ήταν μια μικρή με την οποία πήγαινε συνέχεια για ψάρεμα. Λίγο μετά όμως άρχισε να αγοράζει το ένα μετά το άλλο τα σκάφη, όλο και μεγαλύτερα και ακριβότερα και ταυτόχρονα να παραμελεί και τη δουλειά του και εμάς. Είχαμε πολλούς καυγάδες, αλλά ο Παντελής δεν άκουγε με τίποτα. Έφτασε σε σημείο να χωρίσει με τον συνεταίρο του και να κάνει δικό του μαγαζί, αλλά δεν πήγε καθόλου καλά αφού αυτός το μυαλό του το είχε συνέχεια στο ψάρεμα.
Και τι απέγινε τελικά ρε Μαρία; Τη ρωτάω.
Τι να γίνει; Έκλεισε το μαγαζί, και ξανάγινε πλακάς σε οικοδομές για μεροκάματο. Έτσι ζήσαμε στη συνέχεια και ευτυχώς που πια δεν μπορούσε να πηγαίνει για ψάρεμα και γλιτώσαμε από αυτό. Τώρα τα φέρνουμε βόλτα δύσκολα αλλά ελπίζω στο μέλλον να πάμε καλύτερα, γιατί τον βλέπω να έχει βάλει μυαλό.

Η ιστορία αυτή είναι πέρα για πέρα αληθινή και είναι ένα από τα πιο στενάχωρα ζητήματα που με έχουν προβληματίσει πάρα πολύ στη ζωή μου σε σχέση με το ψάρεμα, αλλά με έχουν διδάξει κιόλας, γιατί υπήρξαν φορές που το παράδειγμα του Παντελή, λίγο έλειψε να το ακολουθήσω κι εγώ. Ευτυχώς το απέφυγα. Το πώς, είναι μια … άλλη ιστορία!

πωπωωωω φοβερή ιστορία Μιχάλη και σ' ευχαριστώ για την αφιέρωση! θα το προσέξω σίγουρα μην την πατήσω και γω χεχε..

Παν μέτρον άριστον!

nickzick έγραψε: πωπωωωω φοβερή ιστορία Μιχάλη και σ' ευχαριστώ για την αφιέρωση! θα το προσέξω σίγουρα μην την πατήσω και γω χεχε..
Παν μέτρον άριστον!

Όσο είμαστε στο ... κατόπι σου εγώ κι ο Λουκάς δεν έχεις πρόβλημα! Θα σε προσέχουμε! (Χαχαχα!).

Οσο ειναι το παπλωμα απλωνης και τα ποδια σου.
Καλο βραδυ.