Ερώτηση Ιστορίες της θάλασσας και του … κάμπου!

Στην Νορβηγία φίλε μου θα πας όχι απλά για ψάρεμα, θα πας για¨ ΤΟ ΨΑΡΙ¨. Άμα σου κάτσει κανένας Υπόγλωσσος 60 - 70 κιλών που δεν είναι και η εξαίρεση, θα ξεχάσεις και τα κρύα, και τα ηλιοβασιλέματα και τις ζεστούλες τις Ελλαδίτσας μας.
Δε λέω, κρύα πράγματα εκεί, αλλά στο βωμό του μεγάλου ψαριού κάνουμε και καμιά θυσία.

Βασίλης έγραψε: Στην Νορβηγία φίλε μου θα πας όχι απλά για ψάρεμα, θα πας για¨ ΤΟ ΨΑΡΙ¨. Άμα σου κάτσει κανένας Υπόγλωσσος 60 - 70 κιλών που δεν είναι και η εξαίρεση, θα ξεχάσεις και τα κρύα, και τα ηλιοβασιλέματα και τις ζεστούλες τις Ελλαδίτσας μας.
Δε λέω, κρύα πράγματα εκεί, αλλά στο βωμό του μεγάλου ψαριού κάνουμε και καμιά θυσία.

Δεν ψήνομαι με τίποτα Βασίλη! Ας είναι σπάροι και ξερό ψωμί!
Πάνε χρόνια που έπαψα πια να ονειρεύομαι ... γίγαντες.
Ανακάλυψα την ομορφιά στα ... μικρά της θάλασσας πράγματα και δεν ... προλαβαίνω πλέον να αλλάξω γούστα!

Βασιλη, σε ευχαριστω πολυ για την προσκληση. Ισχυει και απο την δικη μου πλευρα φυσικα.
Η αποχη αγαπητε φιλε, ειναι παντα παρουσα. Επαθα, και εμαθα.
Απλα, ξαγκιστρωθηκε το ψαρι.
Εφαγα κρυο μπολικο αποψε παιδια. Ειχα και τον καιρο κοντρα, και τραβηξα λουκι που λενε.
Και οπως ειπε ο Μιχαλης, δικαιουνται και τα ψαρια την λευτερια.
Μενει ομως η λαχταρα, και η γλυκοπικρη γευση της αποτυχιας.
Συμφωνω απολυτα λοιπον.

Βασίλης έγραψε: Μιχάλη, τι μου θύμησες τώρα! Υπηρετώντας Μεγάλο Πεύκο κι εγώ δεν ξέρω πόσες φορές έχω κάνει την διαδρομή Μ.Πεύκο - Θησείο.

Αχ τι υπνους εκανα κ εγω μεσα στο λεωφορειο για να παω στο Μ.Πευκο τι μου θύμησες κ εμενα ηταν κ καλοκαιρι κ κατευθείαν ξενυχτης πηγαινα στο στρατοπεδο

Νάσο, εκεί που ξεψαρίζανε τα καίκια, στην στροφή πριν την ισάδα για την πύλη, έφαγα την καλύτερη κακαβιά της ζωής μου!
Γυρίζοντας από διανυκτέρευση πέτυχα τους ψαράδες να ξεψαρίζουν τα δύχτια και δίπλα άναβε η φωτιά με το πήλινο τσουκάλι να κοχλάζει. Ότι ψάρι δεν ήταν για πούλημα κατέληγε εκεί μέσα. Ηταν το 1978 το καλοκαίρι.

Εγω ημουν λιγο μεταγενέστερος ηταν καλοκαιρι του 85 κ δεν ετυχε ποτε να απολαυσω αυτό που λες
αξεχαστες για ολη μου την ζωη θα είναι η επιδρομες στο καντηλι κατι βραδυα μεσα στο στρατοπεδο με φιλους πινοντας μπυρες κ αγναντεύοντας την θαλασσα κ κανοντας ονειρα για την ζωη

30 σεπτεμβρη του 78, περασα την πυλη του στρατοπαιδου.
Βγηκα εξω, αναψα τσιγαρο, τραβηξα δυο-τρεις γερες ρουφηξιες, και ξαπλωσα καταγης, ανασκελα.
Αφου τους μουτζωσα με χερια και με ποδια, εφυγα τρεχωντας.
Ποτε ξανα, ουτε περαστικος απο εδω.
21η επιλαρχια, μελλοθανατων ανδρων.

Καντήλι έ! Α ρε το μαμημένο το καντήλι, ενάμιση χρόνο εκπαιδευτήςστο ΚΕΜΚ ( αργότερα ΚΕΕΔ), κι εγώ δεν ξέρω πόσες φορές το είχα ανεβεί!

Για να μην σας βγάλω τελείως από το κλίμα των αναμνήσεών σας, θα συνεχίσω για λίγο τις διηγήσεις μου με μια ιστορία που είναι συνέχεια της προηγούμενης, αλλά μη μου το γυρίσετε σε «Ιστορίες του Στρατού» και καταλήξουμε να γράφουμε … εμβατήρια του τύπου «περνάει ο στρατός της Ελλάδος φρουρός …» και άλλα τέτοια στρατιωτικά! Εντάξει;

Ο κ. Γιάννης, για τον οποίο αναφέρθηκα στην προηγούμενη ιστορία, έγινε στενός μου φίλος εκείνη την εποχή παρά το ότι είχαμε μεγάλη διαφορά ηλικίας, (στα 22-23 εγώ, στα 60 περίπου αυτός). Τις καθημερινές είχαμε τακτική συνεργασία στις δουλειές μας και τις Κυριακές, όταν μας έκανε το χατίρι ο καιρός, κατευθείαν στην Πάχη για ψάρεμα.
Τα ψαρέματα που κάναμε ήταν καθετή για λυθρίνια, μπαλάδες και γόπες την ημέρα και πολλές φορές ψαρεύαμε τη νύχτα του Σαββάτου προς Κυριακή με τη λάμπα (τότε τα Σάββατα το πρωί δουλεύαμε, δεν είχε έρθει ακόμη το 5νθήμερο). Είχα λάμπα 4.000 κεριών με γκάζι και δυο φυτίλια στη βάρκα και τα ψαρέματα που συνήθως κάναμε ήταν ή για μεγάλες γόπες (καλαμόγοπες) σε ένα σημάδι έξω από το νησάκι Ρεβιθού (ή Ρεβιθούσα) ή για κοκάλια τα οποία ψαρεύαμε με δόλωμα ζωντανό αθερινό που πιάναμε με απόχη κοντά στα βράχια της στεριάς. Πολλές φορές πηγαίναμε εκεί από το Σαββάτο το απόγευμα και το τραβάγαμε σερί ψαρεύοντας νύχτα στην αρχή και ημέρα στη συνέχεια μέχρι την επομένη το μεσημέρι.
Ο κ. Γιάννης (τον έλεγα πειραχτικά Μπάρμπα - Δεινόσαυρο) είχε πολλά ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά.
Κατ’ αρχήν είχε έναν αδελφό ο οποίος όταν ερχόταν μαζί μας αντί να ψαρεύουμε γελάγαμε διαρκώς από τα πειράγματα που έκαναν συνεχώς ο ένας στον άλλο.
Είχε ακόμη στην αυλή του σπιτιού του έναν εξημερωμένο γλάρο τον οποίο είχε πιάσει σε μικρή ηλικία (γλαρόνι). Αυτός ο γλάρος δεν ήταν σε κλουβί αλλά ελεύθερος να σουλατσάρει στην αυλή του. Ήταν τεράστιος και πάντα του φυλάγαμε μερικά μικρόψαρα όπως κάνουν άλλοι στις γάτες. Το πιο ενδιαφέρον χαρακτηριστικό του ήταν ότι όταν τον συνάντησα εγώ ήταν ήδη 23 χρονών(!) και δεν γνωρίζω πόσο ακόμα έζησε μετά που χαθήκαμε με τον κ. Γιάννη. Δεν ήξερα ότι οι γλάροι ζουν τόσο πολύ.
Αυτό όμως στο οποίο θα σταθώ σε αυτή τη διήγηση ήταν το κομμένο δάχτυλο του κ. Γιάννη, το οποίο ήταν ο δείκτης του δεξιού του χεριού και έλειπε σχεδόν από τη ρίζα του (1-2 εκατοστά είχαν απομείνει).
Από περιέργεια κάποια από τις πρώτες φορές που πήγαμε για ψάρεμα τον ρώτησα πώς το είχε χάσει και μου το διηγήθηκε ως εξής:
«Είχα βάλει μπρος την κοπτική, (μια μηχανή με μεγάλο μαχαίρι, περίπου 1 μέτρο μήκους, με την οποία κόβουμε στα τυπογραφεία το χαρτί), και την ώρα που ετοιμαζόμουνα να βάλω μέσα τη δεσμίδα του χαρτιού για να το κόψω, έρχεται ο Τάδε να μου μιλήσει για μια δουλειά και με διακόπτει. Συζητώντας δεν πρόσεξα ότι είχα ακουμπήσει το χέρι μου κάτω από το μαχαίρι της μηχανής, πάνω στη δεσμίδα του χαρτιού. Κάποια στιγμή αφηρημένος, πατάω το πεντάλ, το μαχαίρι κατεβαίνει και το ένα δάχτυλο μένει από την … άλλη του μεριά. Το εντυπωσιακό ήταν ότι δεν με πόνεσε σχεδόν καθόλου γιατί το μαχαίρι ήταν … καλοτροχισμένο και έκοβε σαν ξυράφι. (Σ.Σ.: Σήμερα οι σύγχρονες κοπτικές μηχανές διαθέτουν φωτοκύτταρα ελέγχου ώστε να μη συμβαίνουν τέτοια ατυχήματα).
Αφού έδεσα πρόχειρα το χέρι μου για να σταματήσω την αιμορραγία, ξεκίνησα να βρω ένα ταξί για να πάω στο Πρώτων Βοηθειών στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας. (Σ.Σ.: Το μαγαζί του ήταν στα Εξάρχεια, κοντά στην πλατεία).
Ο γιος μου, που την εποχή εκείνη τον είχα μαζί μου, ανέλαβε να κλείσει το μαγαζί και να πάει στο σπίτι να ειδοποιήσει τη γυναίκα μου, ότι μπορεί και να καθυστερούσα να γυρίσω εκείνη την ημέρα.
Αφού έφτασα στο Πρώτων Βοηθειών και μου τακτοποίησαν το χέρι, ξεκίνησα να βρω ταξί για να πάω στο σπίτι μου στο Αιγάλεω, όπου έφτασα περίπου 2 ώρες αργότερα.
Όταν έφτασα εκεί τι να δω; Όλο το σόι ήταν μαζεμένο εκεί και μοιρολόγαγε λες και είχα … πεθάνει! Για μια στιγμή νόμισα ότι είχε συμβεί κάτι άλλο χειρότερο και ρωτάω τη γυναίκα μου που έσπευσε κοντά μου:
«Τι συμβαίνει ρε γυναίκα πέθανε κανένας;».
«Όχι Γιάννη μου για το χέρι σου στενοχωρεθήκαμε όλοι πολύ».
«Και γιατί ρε παιδιά τέτοιος χαμός;».
«Ε, να τώρα θα δυσκολεύεσαι στη δουλειά σου και θα στενοχωριέσαι».
«Τι λέτε ρε παιδιά; Τρελοί είσαστε; Εγώ μπορώ να τα κάνω όλα».
Λέει ο κ. Γιάννης και εξαφανίζεται στο βάθος του σπιτιού. Λίγο μετά επιστρέφει κρατώντας μια καθετή και μια καθαρισμένη γαρίδα, από αυτές που φύλαγε στην κατάψυξη του ψυγείου για το ψάρεμα. Μπροστά σε όλους κόβει τη γαρίδα σε δολωσιές με το μαχαίρι και παίρνοντας δυο κομμάτια τα δολώνει στα δυο αγκίστρια της καθετής πιάνοντάς τα με το μεσαίο δάχτυλο του χεριού του που ήταν το διπλανό στο κομμένο.
«Ορίστε. Το στενοχωριέστε; Μπορώ και δολώνω και με το άλλο δάχτυλο!».
Λέει ο Μπάρμπα - Δεινόσαυρος και τους αφήνει όλους …κάγκελο.
Αυτό ήταν η δική του έγνοια! …

Ειχα δυο φιλους. Τον Τασο, και τον Γιαννη. Παρεα στο ψαρεμα, απο αυτες που κρατουν χρονια.
Πανε ομως πανω απο 15 χρονια, που εχω να μαθω νεα τους. Υπαιτιος, ο Γιαννης. Περιπτωση ο τυπος.
Ξεκιναμε που λετε, για ενα ψαρεμα καστινγκ, κοντα στο Αλιβερι. Καποιο χωριουδακι παραθαλασιο, ονοματι Ζαρακες.
Ειναι πολλα τα χρονια πριν, και ισως να θυμαμαι λαθος ψαροτοπο. Εβλεπε Αιγαιο ομως. Αυτο σιγουρο.
Φτασαμε απογευμα, γυρω στα μεσα Σεπτεμβρη. Καπου στο 1993, και ισως και πιο πριν.
Ωραια παραλια, αμμουδια, και με πολυ καλο καιρο. Ερημια απο κοσμο ομως. Τελειες συνθηκες ψαρεματος.
Στησαμε ενα σχοινακι για διανυκτερευση, και στησαμε και τα καλαμια μας.
Ακουσαμε θορυβο αυτοκινητου.
Μια mercedes, τραβουσε μια βαρκα. Κολλησαν στην αμμο ομως, και πηγαμε για βοηθεια.
Εκει γνωριστηκαμε, με δυο αδελφια. Θα εριχναν δυο παραγαδια. Τους αφησαμε, και γυρισαμε στο ψαρεμα μας.
Θυμαμαι ομως, πηραν δυο τσουβαλια. και τα γεμισαν με αμμο. Φορτωσαν την βαρκα, και εφυγαν.
Νυχτωσε.
Περασε η ωρα ευχαριστα, λεγωντας διαφορα. Ακουσαμε θορυβο εξωλεμβιας. Τσιτα τα γκαζια.
Ρε εδω θα κοψει, τιποτα.
Η βαρκα ερχονταν γυαλο, χωρις να κοβει ταχυτητα. Στο τελος, βγηκε κομματια στην αμμο. Ενα ατομο ομως μεσα.
Αυτον που ειδαμε, ηταν σαν βρυκολακας. Ενα προσωπο μεσα στο αιμα, και ξεσκισμενες σαρκες.
Κλαιγωντας, ζητουσε βοηθεια. Κατι για αστυνομια ελεγε, η λιμενικο. Τα χασαμε.
Με τα πολλα, πηρα το αμαξι, και γυρισα στο Αλιβερι.
Πηγα στην αστυνομια, και ειπα για το συμβαν. Ειδοποιησαν αυτοι το λιμεναρχειο, και με την συνοδεια τους, γυρισα πισω.
Οι φιλοι μου, ειχαν μαζεψει τα πραγματα μας. Θα φευγαμε.
Πλακωσαν και αυτοκινητα φιλων τους, κοσμος πολυς ηρθε. Μαθευτηκε αμμεσα το γεγονος.
Εμεις, πηραμε δρομο. Απο πληροφοριες την επομενη, μαθαμε, τα αιτια του συμβαντος.
Ο ενας αδελφος, εμπλεξε με τα σχοινια. Εριξε το τσουβαλι στην θαλασσα, και μπλεχτηκε στο ποδι του το σχοινι.
Τον τραβηξε κατω, και τον επνιξε. Βρεθηκε στα 70 μετρα, απο τους βατραχολιμενικους.
Τα αιματα στο προσωπο του αλλου αδελφου, ηταν απο την απελπισια του. Εγδαρε το προσωπο του, με τα νυχια του.
Τι να πω περισοτερα, συγκλονιστικο το γεγονος, τα διαβασαμε και στις εφημεριδες της εποχης.
Οσα φερνει η ωρα, που λενε.