Ερώτηση Ιστορίες της θάλασσας και του … κάμπου!

ΣΤΑΥΡΟΣ έγραψε: Οσο ειναι το παπλωμα απλωνης και τα ποδια σου.
Καλο βραδυ.

Κι άμα είσαι πολύ «ψηλός» τι γίνεται ρε Σταύρο; Τα κόβεις; (Χαχαχα!).

Φίλε Μιχάλη μ' έκανες και ζήλεψα κυριολεκτικά! Θα πρέπει να ήταν φανταστική εμπειρία η μοναχική διαβίωση στην ερημιά και ψάρεμα όσο ήθελες. Τύφλα νάχει το...άγιο όρος!

Βασίλης έγραψε: Φίλε Μιχάλη μ' έκανες και ζήλεψα κυριολεκτικά! Θα πρέπει να ήταν φανταστική εμπειρία η μοναχική διαβίωση στην ερημιά και ψάρεμα όσο ήθελες. Τύφλα νάχει το...άγιο όρος!

Αν και η ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή και όντως πολύ ... ελκυστική, δεν θα σου ευχόμουνα να την επαναλάβεις με τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά που την βίωσα εγώ.
'Οπως καταλαβαίνεις κάθε ιστορία έχει και ένα υπόβαθρο που για λόγους ιδιωτικότητας μπορεί και να μην αναφέρεται στη διήγηση της. Επειδή όμως εγώ είμαι αρκετά μεγάλος ώστε να μην έχω κανένα πλέον πρόβλημα να δημοσιοποιήσω και πλευρές της ιδιωτικής μου ζωής, θα σου γνωστοποιήσω και το υπόβαθρο της συγκεκριμένης ιστορίας.
Η αλήθεια είναι ότι επειδή στο μέρος αυτό είχα πιάσει πάρα πολλά ψάρια, όταν τα κατάφερνα να πάω εκεί για ψάρεμα ξεκλέβοντας χρόνο από τις υπόλοιπες υποχρεώσεις μου, μου είχε μείνει σαν απωθημένο η επιθυμία να μπορέσω να πάω εκεί κάποτε χωρίς να με κυνηγάει τίποτα, ώστε να έχω όση άνεση χρόνου θα ήθελα για να το ... χορτάσω.
Από τη μια μεριά λοιπόν με τη διαμονή μου 13 μέρες εκεί εκπλήρωσα αυτό το όνειρό μου. Όμως το φευγιό μου από τα εγκόσμια δεν είχε μόνο αυτό το στόχο, αλλά ήταν και μια «φυγή» από τα πολλά προβλήματα (συναισθηματικά και άλλα) που μου είχε δημιουργήσει ένα πρόσφατο διαζύγιο μετά από γάμο 7 ετών.
Όπως καταλαβαίνεις η διαμονή μου εκεί δεν ήταν μόνο απόλαυση αλλά και άλλα όχι και τόσο ευχάριστα πράγματα! Δυστυχώς!

Μιχάλη, λυπάμαι που οι λόγοι της απομόνωσής σου ήταν τόσο δυσάρεστοι και ελπίζω και εύχομαι να το έχεις ξεπεράσει και νάναι πλέον όλα καλά. Η δική μου...ζήλια μάλλον οφείλεται στο παρελθόν μου, διότι κάτι παρόμοιο έζησα κι εγώ, αλλά για διαφορετικούς λόγους. Σαν υπεύθυνος ρομποτικής απόθήκης, επιφορτισμένος με την ομαλή λειτουργία τροφοδοσίας υλικού στα παραγωγικά τμήματα πολυεθνικής στην Γερμανία, είχα τόσο άγχος, που τα νεύρα μου είχαν γίνει σμπαράλια.
Το μεγάλο μου όνειρο εκείνη την εποχή, ήταν ένας μήνας στον Καναδά, σε μιά καλύβα, με μιά κάσα βιβλία και ένα καλάμι, να μην βλέπω και να μην ακούω άνθρωπο. Ο Καναδάς ήταν όμως δυσπρόσιτος για οικονομικούς όπως καταλαβαίνεις λόγους κι έτσι σαν εναλλακτική λύση προσφέρθηκε η Νορβηγία. Οκτώ χρόνια κατα σειρά, είχε γίνει επιτακτική ανάγκη να περιφέρομαι στις ερημικές ακτές του Ατλαντικού και στα μοναχικά φιόρδ για να βάζω σε μιά σειρά τις σκέψεις μου και να ξαναβρίσκω τον εαυτό μου.
Μετά επαναπατρίστικα και τέρμα η Νορβηγία. Μου λείπουν όμως τα καταπληκτικά ψαρέματα που είχα κάνει εκεί.
Που θα πάει όμως, κάποια μέρα,κάποια ώρα...η ελπίδα πεθαίνει τελευταία!
Βασίλης

Βασίλης έγραψε: Μιχάλη, λυπάμαι που οι λόγοι της απομόνωσής σου ήταν τόσο δυσάρεστοι και ελπίζω και εύχομαι να το έχεις ξεπεράσει και νάναι πλέον όλα καλά.

Είναι, είναι ... Το ... ψάρεμα νάναι καλά και όλα τα άλλα διορθώνονται (Χαχαχα!)

Βασίλης έγραψε: Μου λείπουν όμως τα καταπληκτικά ψαρέματα που είχα κάνει εκεί.
Που θα πάει όμως, κάποια μέρα,κάποια ώρα...η ελπίδα πεθαίνει τελευταία!
Βασίλης

Όντως είναι εφτάψυχη αυτή η ... φιλενάδα!
Μιχάλης

Πριν διηγηθώ την παρακάτω ιστορία, θα ήθελα να σημειώσω ότι ορισμένες πτυχές της, τις έχω ήδη αναφέρει σε προηγούμενες αναρτήσεις μου για διάφορα θέματα και όσοι θα την διαβάσουν μπορεί και να τις αναγνωρίσουν.

Είμαστε στις αρχές της 10ετίας του 1970. Ως ερασιτέχνης ψαράς δραστηριοποιούμαι στην περιοχή Γλυφάδα - Φλέβες - Βατραχονήσι (ή Κατραμονήσι) κ.λ.π. (όσοι ψαρεύουν στην Αττική πιστεύω ότι καταλαβαίνουν), με ψαρέματα κυρίως καθετής για λυθρίνια και αραιά και που κανένα παραγάδι.
Οι ψαρευτικές αποδόσεις συνεχώς μειώνονται και επικρατεί διαρκής προβληματισμός περί του τι μέλλει γενέσθαι.
Για να γίνω περισσότερο αντιληπτός να εξηγήσω ότι ενώ την πρώτη φορά που ψάρεψα στην εν λόγω περιοχή έπιασα 23 λυθρίνια(!) πράγμα που για μένα ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακό αφού στην πατρίδα μου το λυθρίνι ήταν άγνωστο ψάρι, μετά δύο χρόνια εντατικής παρουσίας, έφτασα να γυρίζω σπίτι μου με ένα - δυο ψάρια το πολύ.
Τότε μου συνέβη το εξής ευχάριστο γεγονός: Μέσω της επαγγελματικής μου δραστηριότητας γνώρισα έναν άνθρωπο με τον οποίο συνεργαζόμουν στενά, ο οποίος λίγο μετά που γνωριστήκαμε μου αποκάλυψε ότι ήταν φανατικός ερασιτέχνης ψαράς.
Ο κ. Γιάννης (αυτό ήταν και το πραγματικό του όνομα, συγχωρεμένος πια πριν πολλά χρόνια) ψάρευε στις περιοχές της Αίγινας και της Πάχης Μεγάρων, όχι όμως με δική του βάρκα αλλά ως επιβάτης σε μισθωμένα καΐκια, που εκείνη την εποχή πολλοί ερασιτέχνες προτιμούσαν.
Αν διαβάσουν αυτή την ιστορία άνθρωποι της ηλικίας μου θα μπορούν να διαβεβαιώσουν ότι εκείνες τις εποχές πολλοί ερασιτέχνες ψάρευαν με αυτόν τον τρόπο. Σε περιοχές όπως το Πέραμα, το Πασαλιμάνι κ.λ.π. υπήρχαν καΐκια τα οποία διοργάνωναν ψαρευτικές εξορμήσεις στις οποίες μπορούσες να συμμετέχεις πληρώνοντας ένα «λογικό» για τη εποχή αντίτιμο. Δεν είχες παρά να κάνεις μια βόλτα στο λιμάνι και εκεί έβλεπες τις ταμπέλες που φρόντιζαν να βάζουν οι καϊκτσήδες, όπου έγραφαν σε ποιες περιοχές θα πήγαιναν για ψάρεμα, ποια ώρα θα αναχωρούσαν και πόσο κόστιζε το εισιτήριο για συμμετοχή.
Το καΐκι έπαιρνε έναν αριθμό ατόμων (15-20) και όταν συμπλήρωνε απέσυρε την ταμπέλα του λόγω πληρότητας. Την καθορισμένη ώρα της επομένης εσύ έπρεπε να βρίσκεσαι εκεί για να επιβιβαστείς και να πας μαζί με άγνωστους ανθρώπους να ψαρέψεις αποκλειστικά καθετή. Ήταν μια ωραία κατάσταση με πολλά νόστιμα απρόοπτα, που μου έχουν μεταφερθεί από διηγήσεις και σε μια άλλη ιστορία ίσως να αναφέρω μερικά.
Ο κ. Γιάννης είχε βαρεθεί να πηγαίνει για ψάρεμα με αυτόν τον τρόπο και μόλις γνωριστήκαμε για τα καλά και αρχίσαμε να συζητάμε … «ψαρευτικά» αμέσως μου πρότεινε να μετακινήσω τη βάρκα μου από το μέρος που την άραζα (Άγιος Κοσμάς) και να την πάω στην Πάχη Μεγάρων όπου επέμενε ότι υπήρχε πολύ περισσότερο ψάρι εκείνη την εποχή. Μετά από πολύ σκέψη και υποκύπτοντας στην επιμονή του κ. Γιάννη αποφάσισα να κάνω την μετακίνηση και ακριβώς την 17η Νοεμβρίου 1973 (την ημέρα του Πολυτεχνείου) στις 12:00 το μεσημέρι ξεκίνησα από τον Άγιο Κοσμά για να πάω στην Πάχη.
Μετά από πολύ περιπέτεια έφτασα εκεί περίπου στις 21:00 το βράδυ και αφού άραξα στο εκεί λιμάνι όπως μπόρεσα, άρχισα να ψάχνομαι για να βρω μέσο να επιστρέψω στην Αθήνα. Εκεί μου είπαν ότι το τελευταίο λεωφορείο από την περιοχή για Αθήνα περνάει στις 11:00 από το χωριό, οπότε περίμενα ξεροσταλιάζοντας στο κρύο για να το πάρω. Όταν ήρθε, μπήκα μέσα και μία περίπου ώρα μετά έφτασα στο Θησείο, όπου ήταν τότε το τέρμα αυτών των λεωφορείων.
Από εκεί προσπάθησα να βρω ένα ταξί για να με πάει στην Ηλιούπολη, όπου κατοικούσα τότε. Μπήκα στο πρώτο ταξί που σταμάτησε μπροστά μου, αλλά μόλις στρογγυλοκάθισα δίπλα στον οδηγό, μια παράξενη μυρωδιά ήρθε στα ρου-θούνια μου.
– Έχεις ρίξει κάποιο αποσμητικό; (Τον ρωτάω).
– Γιατί; Τι σου μυρίζει; (Μου απαντάει).
– Κάτι παράξενο, που δεν μπορώ να το αναγνωρίσω. (Του λέω).
– Καλά εσύ που βόσκεις; Δεν πήρες χαμπάρι ότι έχουμε πήξει στα δακρυγόνα με αυτό που γίνεται στο Πολυτεχνείο; (Μου λέει!).
Λίγο αργότερα, φτάνοντας στο σπίτι, είδα στην ασπρόμαυρη τότε τηλεόραση τα καθέκαστα και κατάλαβα ότι ταξιδεύοντας για να βρω τα λυθρίνια, τους μπαλάδες και τις γόπες είχα χάσει κάποια πολύ σπουδαιότερα γεγονότα!
Είναι αλήθεια ότι εμείς οι πολύ … ψωνισμένοι με το χόμπι, μερικές φορές ζούμε στον κόσμο μας …

Υ.Γ.: Η γνωριμία μου με τον κ. Γιάννη έχει αφήσει πίσω της πολλά νόστιμα περιστατικά, κάποια των οποίων μπορεί να διηγηθώ σε επόμενες ιστορίες αν στο μεταξύ δεν με ... αποβάλλουν από την ιστοσελίδα ως αθεράπευτα πολυλογά!

Μιχάλη, τι μου θύμησες τώρα! Υπηρετώντας Μεγάλο Πεύκο κι εγώ δεν ξέρω πόσες φορές έχω κάνει την διαδρομή Μ.Πεύκο - Θησείο.
Καλά ρε μπαγάσα, από τότε είχες βάρκα:

Βασίλης έγραψε: Μιχάλη, τι μου θύμησες τώρα! Υπηρετώντας Μεγάλο Πεύκο κι εγώ δεν ξέρω πόσες φορές έχω κάνει την διαδρομή Μ.Πεύκο - Θησείο.
Καλά ρε μπαγάσα, από τότε είχες βάρκα:

Τελικά ο μόνος στον οποίο ξυπνάω αναμνήσεις είσαι εσύ Βασίλη!
Αν και την ιστορία μου με τις βάρκες την έχω διηγηθεί πολλές φορές σε αυτήν την ιστοσελίδα και κανονικά θα έπρεπε να την γνωρίζεις μέσες άκρες, θα στα πω εν συντομία άλλη μια φορά:
Αυτή η βάρκα με την οποία ταξίδεψα από τον Άγιο Κοσμά στην Πάχη ήταν η 4η κατά σειρά που χρησιμοποίησα στην ψαρευτική μου καριέρα, με τη διαφορά ότι οι τρεις προηγούμενες ήταν ιδιοκτησίας του ... πατέρα μου και εγώ ήμουνα απλός χρήστης.
Η συγκεκριμένη ήταν η πρώτη βάρκα που δεν ήταν μόνο ιδιοκτησίας μου αλλά και κατασκευής μου, δηλαδή την είχα φτιάξει εξολοκλήρου με τα χέρια μου. Αν δεν το πιστεύεις έχω να σου καταθέσω τα εξής ντοκουμέντα:
- Εδώ στην ιστοσελίδα που βρισκόμαστε έχει αρθρογραφήσει παλιότερα ένας άνθρωπος ονόματι Σταύρος Ψαθέρης ο οποίος την εποχή εκείνη πούλαγε σχέδια και οδηγίες σε όποιον ήθελε να κατασκευάσει μια βάρκα μόνος του. Από αυτόν αγόρασα τα σχέδια 4.000 δρχ. τότε (το 1969 σε ηλικία 21 ετών) και μετά από ατέλειωτα ... βάσανα που κράτησαν 1,5 χρόνο έφτιαξα αυτή τη βάρκα στην οποία έδωσα το όνομα «Παλιοπαρέα» όπως ονόμαζε το μοντέλο και ο σχεδιαστής του.
Από τον κ. Ψαθέρη αγόρασα στη συνέχεια κάμποσα σχέδια και κατασκεύασα βάρκες για λογαριασμό διαφόρων φίλων μου, μεταξύ των οποίων και κάποιοι στρατιωτικοί όταν υπηρετούσα εξ αναβολής από τους οποίους έπαιρνα σε αντάλλαγμα άδειες.
Έχω κατασκευάσει συνολικά 6 βάρκες διαφόρων τύπων και μεγεθών μεταξύ των οποίων η ... χειρότερη ήταν η δική μου γιατί είχε όλα τα ελαττώματα της πρώτης φοράς.
Λίγο αργότερα έμαθα να σχεδιάζω κιόλας και έφτιαξα κάποια δικά μου σχέδια τα οποία όμως δεν αξιώθηκα να τα υλοποιήσω ποτέ.
Τον κ. Ψαθέρη τον είχα χάσει για πολλά χρόνια και συναντηθήκαμε τηλεφωνικά πριν λίγο καιρό μέσω ενός κοινού μας γνωστού εδώ σε αυτήν την ιστοσελίδα ο οποίος είχε την καλοσύνη να μου δώσει το τηλέφωνό του και επικοινώνησα μαζί του μετά από τόσα χρόνια. (Πολύ συγκινήθηκα!).
Βασίλη εξαιτίας της θάλασσας και αυτού του χόμπι που ούτε κι εγώ θυμάμαι πότε μου κόλλησε, έχω ζήσει πράγματα απίστευτης ομορφιάς, ανθρωπιάς και γεμάτα συναίσθημα. Αυτός είναι και ο λόγος που νοιώθω συνεχώς την ανάγκη να τα διηγούμαι και να τα επαναφέρω κάθε τόσο στη μνήμη μου γιατί μέσα από αυτά είναι σαν να ... ψαρεύω!

Υ.Γ.: Αυτό το ταξίδι από τον Άγιο Κοσμά στην Πάχη δεν ήταν τόσο ... απλό. Είχε πολλά απρόοπτα στο ενδιάμεσο. Είπα σε αυτή την πρώτη γραφή να τα παραλείψω γιατί θα με πάρουν με ... τις κλωτσιές αν αρχίσω να γράφω όλες τις λεπτομέρειες. Αν πάντως εσύ ενδιαφέρεσαι να τα πληροφορηθείς, σε καλώ όποτε θέλεις να έρθεις να τηγανίσουμε μερικά λυθρινάκια και να ... εξαντλήσουμε όλες τις λεπτομέρειες! Το τηλέφωνό μου βρίσκεται και στη δεύτερη σελίδα των βιβλίων μου και στο προφίλ μου.

Μιχάλη, τι μου θύμησες τώρα! Υπηρετώντας Μεγάλο Πεύκο κι εγώ δεν ξέρω πόσες φορές έχω κάνει την διαδρομή Μ.Πεύκο - Θησείο.
Καλά ρε μπαγάσα, από τότε είχες βάρκα:
Τώρα, όσο για το Πολυτεχνείο, έ δεν έχασες και τίποτα, όλοι αυτοί οι κοπρίτες που έφεραν την χώρα σ'αυτή τη κατάσταση, από τη γενιά του πολυτεχνείου βγήκαν!

Βασίλης έγραψε: Τώρα, όσο για το Πολυτεχνείο, έ δεν έχασες και τίποτα, όλοι αυτοί οι κοπρίτες που έφεραν την χώρα σ'αυτή τη κατάσταση, από τη γενιά του πολυτεχνείου βγήκαν!

Βασίλη, ότι και να μου πεις, το ψάρεμα δεν πρόκειται να το πολιτικοποιήσω ποτέ!
Η περίπτωση που διηγήθηκα με το ταξίδι μου από τον Άγιο Κοσμά στη Πάχη που έγινε την 17η Νοέμβρη του 1973, ήταν μια απλή σύμπτωση, η οποία για μένα δεν περιέχει κανενός άλλου είδους συμβολισμό που να αφορά τα τότε γεγονότα, τα οποία ο καθένας ας τα κρίνει με τα δικά του αποκλειστικά κριτήρια.
Σε αυτή την ιστοσελίδα εγώ συζητάω μόνο για τις εμπειρίες και τα περιστατικά που έζησα ... ψαρεύοντας.