Ερώτηση H Mηχανικη των σαγονιων των ψαριων
06/06/2005 10:17 #42
από a Guest
Απαντήθηκε από a Guest στο θέμα Re: λαβρακια συρτη
Λοιπον παμε τωρα στο Γοφαρι....(Αλτης ο Τεμνοδους 8O )
Πως τρωει αυτο το ψαρι? Μπουκωνει και φευγει
η τσιμπαει διακριτικα και φτυνει? Καρφωνεται ευκολα
και που?
πηγη: fishbase
Πως τρωει αυτο το ψαρι? Μπουκωνει και φευγει
η τσιμπαει διακριτικα και φτυνει? Καρφωνεται ευκολα
και που?
πηγη: fishbase
Παρακαλούμε Σύνδεση ή Δημιουργία λογαριασμού για να συμμετάσχετε στη συζήτηση.
08/06/2005 16:49 #43
από a Guest
Απαντήθηκε από a Guest στο θέμα H Mηχανικη των σαγονιων των ψαριων
Γοφάρι
, για όσους έχουν την χαρά να παλέψουν με ένα τέτοιο ψάρι είναι συνώνυμο του αρπακτικού, τα κοφτερά του δόντια και η μαχητικότητα του το κατατάσσουν άξια στις πρώτες θέσεις των μαχητικών ψαριών. Προσωπικά, είναι το αγαπημένο μου ψάρι :lol: , κάθε μάχη με αυτό το ψάρι είναι και διαφορετική, απρόβλεπτη. Το γοφάρι το κυνηγάω από μέσα Αυγούστου ως το τέλος Οκτώβρη, πάντά με συρμάτινο παράμαλλο και δόλωμα σαρδέλα ή γαύρο. Έχω ακούσει πως υπάρχει περίπτωση να επιτεθεί σε κάποιο ψαράκι μόνο και μόνο για να ικανοποιήσει τα κυνηγετικά του ένστικτα, έτσι, χωρίς να πεινάει, απλά το κομματιάζει με το δυνατό του στόμα. Οι ώρες που συνήθως επιτίθεται στα δολώματα είναι από τις 9 το πρωί ως τις 1 το μεσημέρι, κάποιες φορές έχουν πιαστεί γοφάρια και τις απογευματινές ώρες στο σούρουπο. Οι βυθοί που το έχω συναντήσει είναι πάντα πλούσιοι σε χλωρίδα και πανίδα, με βάθη άνω των 10 μέτρων, απότομοι, βραχώδεις και πάντα πλούσιοι σε μικρόψαρα.
Αυτό που έχω παρατηρήσει είναι πως ένα κοπάδι με γοφάρια απαρτίζεται από συνομήλικα μέλη, έτσι όταν πιαστεί κάποιο γοφάρι, συνήθως θα πιάσουμε και άλλα ψάρια του ιδίου μεγέθους. Φήμες θέλουν το γοφάρι να κανίβαλίζει σε περιόδους πείνας, έτσι ερμηνεύεται ο συνομήλικος πληθυσμός που απαρτίζει το κάθε κοπάδι.
Κάθε μάχη με ένα γοφάρι έχει κάποια κοινά χαρακτηριστικά, το τράβηγμα του καλαμιού είναι βίαιο αλλά όχι επίμονο αν το ψάρι δεν είναι μεγάλο, όταν πιάσουμε το καλάμι στο χέρι αισθανόμαστε τα μουντά κεφάλια του ψαριού για να ακολουθήσει μία παύση, σε αυτό το σημείο το γοφάρι ανεβαίνει στον αφρό και πηδάει έξω από το νερό, το σημείο αυτό είναι και το πιο κρίσιμο, ΑΝ αντέξει το παράμαλλο μας τότε έχει καλώς, συνήθως τα γοφάρια χάνονται σε αυτό το κρίσημο σημείο. Ένα άλλο κοινό χαρακτηριστικό της μάχης με ένα γοφάρι είναι το γεγονός ότι το γοφάρι μπορεί να είναι λίγο πιο κάτω από την επιφάνια και να μην κουνιέται καθόλου, δηλαδή δεν έρχεται αλλά και δεν τραβάει, το ψάρι το νιώθεις πολύ βαρύ λες και έχει σκαλώσει κάπου κι’ ας είναι στα μεσόνερα. Πολύ μεγάλη προσοχή χρειάζεται όταν το φέρουμε κοντά μας, το γοφάρι θα τραβήξει δεξιά ή αριστερά με όλη του την δύναμη μόλις μας αντιληφθεί, εκεί που νομίσαμε πως το έχουμε κουράσει αυτό αντλεί απίστευτη δύναμη για να ξεφύγει, η πιο κρίσιμη μάχη μετά τα πρώτα μέτρα της πάλης είναι όταν έχει έρθει κοντά μας. Αυτό που διαφέρει σε κάθε μάχη με ένα γοφάρι είναι η απρόβλεπτη συμπεριφορά στο ενδιάμεσο της μάχης, κάποια πηδάνε διαρκώς έξω από το νερό, κάποια πηγαινοέρχονται δεξιά και αριστερά με μανία και κάποια άλλα έρχονται σχετικά εύκολα στην αρχή αλλά δίνουν έντονη μάχη στο τέλος.
Οι αρματωσιές όπως ανέφερα, αποτελούνται μόνο από συρματόσχοινο, οτιδήποτε άλλο έχει κόπει από τα δόντια του αρπακτικού στο παρελθόν, προτιμάω συρματόσχοινα με αντοχή από 12 – 30 λίμπρες δεμένα σε τρία αγκίστρια 2/0 που έχουν περαστεί μέσα στην σαρδέλα ή τον γαύρο, δεμένα με ελαστικό νήμα.
Το γοφάρι ψαρεύεται με ζωντανή ζαργάνα, κεφαλόπουλο ή μικρή σουπιά, μάλιστα, λέγεται πως η σουπιά αποτελεί ένα δελεαστικό δόλωμα για το γοφάρι αλλά δεν είχα την ευκαιρία να την δοκιμάσω μέχρι στιγμής.
Τέλος, το γοφάρι έιναι πολύ δυνατό ψάρι με μεγάλες αντοχές, θα κουρασθεί σχετικά δύσκολα για το μέγεθός του, αλλά όταν παραδοθεί στην απόχη το ψάρι έχει σχεδόν πεθάνει, σχεδόν κανένα γοφάρι δεν έχει αντέξει μετά την πάλη.
Αυτό που έχω παρατηρήσει είναι πως ένα κοπάδι με γοφάρια απαρτίζεται από συνομήλικα μέλη, έτσι όταν πιαστεί κάποιο γοφάρι, συνήθως θα πιάσουμε και άλλα ψάρια του ιδίου μεγέθους. Φήμες θέλουν το γοφάρι να κανίβαλίζει σε περιόδους πείνας, έτσι ερμηνεύεται ο συνομήλικος πληθυσμός που απαρτίζει το κάθε κοπάδι.
Κάθε μάχη με ένα γοφάρι έχει κάποια κοινά χαρακτηριστικά, το τράβηγμα του καλαμιού είναι βίαιο αλλά όχι επίμονο αν το ψάρι δεν είναι μεγάλο, όταν πιάσουμε το καλάμι στο χέρι αισθανόμαστε τα μουντά κεφάλια του ψαριού για να ακολουθήσει μία παύση, σε αυτό το σημείο το γοφάρι ανεβαίνει στον αφρό και πηδάει έξω από το νερό, το σημείο αυτό είναι και το πιο κρίσιμο, ΑΝ αντέξει το παράμαλλο μας τότε έχει καλώς, συνήθως τα γοφάρια χάνονται σε αυτό το κρίσημο σημείο. Ένα άλλο κοινό χαρακτηριστικό της μάχης με ένα γοφάρι είναι το γεγονός ότι το γοφάρι μπορεί να είναι λίγο πιο κάτω από την επιφάνια και να μην κουνιέται καθόλου, δηλαδή δεν έρχεται αλλά και δεν τραβάει, το ψάρι το νιώθεις πολύ βαρύ λες και έχει σκαλώσει κάπου κι’ ας είναι στα μεσόνερα. Πολύ μεγάλη προσοχή χρειάζεται όταν το φέρουμε κοντά μας, το γοφάρι θα τραβήξει δεξιά ή αριστερά με όλη του την δύναμη μόλις μας αντιληφθεί, εκεί που νομίσαμε πως το έχουμε κουράσει αυτό αντλεί απίστευτη δύναμη για να ξεφύγει, η πιο κρίσιμη μάχη μετά τα πρώτα μέτρα της πάλης είναι όταν έχει έρθει κοντά μας. Αυτό που διαφέρει σε κάθε μάχη με ένα γοφάρι είναι η απρόβλεπτη συμπεριφορά στο ενδιάμεσο της μάχης, κάποια πηδάνε διαρκώς έξω από το νερό, κάποια πηγαινοέρχονται δεξιά και αριστερά με μανία και κάποια άλλα έρχονται σχετικά εύκολα στην αρχή αλλά δίνουν έντονη μάχη στο τέλος.
Οι αρματωσιές όπως ανέφερα, αποτελούνται μόνο από συρματόσχοινο, οτιδήποτε άλλο έχει κόπει από τα δόντια του αρπακτικού στο παρελθόν, προτιμάω συρματόσχοινα με αντοχή από 12 – 30 λίμπρες δεμένα σε τρία αγκίστρια 2/0 που έχουν περαστεί μέσα στην σαρδέλα ή τον γαύρο, δεμένα με ελαστικό νήμα.
Το γοφάρι ψαρεύεται με ζωντανή ζαργάνα, κεφαλόπουλο ή μικρή σουπιά, μάλιστα, λέγεται πως η σουπιά αποτελεί ένα δελεαστικό δόλωμα για το γοφάρι αλλά δεν είχα την ευκαιρία να την δοκιμάσω μέχρι στιγμής.
Τέλος, το γοφάρι έιναι πολύ δυνατό ψάρι με μεγάλες αντοχές, θα κουρασθεί σχετικά δύσκολα για το μέγεθός του, αλλά όταν παραδοθεί στην απόχη το ψάρι έχει σχεδόν πεθάνει, σχεδόν κανένα γοφάρι δεν έχει αντέξει μετά την πάλη.
Παρακαλούμε Σύνδεση ή Δημιουργία λογαριασμού για να συμμετάσχετε στη συζήτηση.
21/06/2005 14:39 #49
από a Guest
Απαντήθηκε από a Guest στο θέμα H Mηχανικη των σαγονιων των ψαριων
Λοιπον παμε τωρα στο Σαργο....
Πως τρωει αυτο το ψαρι? Μπουκωνει και φευγει
η τσιμπαει διακριτικα και φτυνει? Καρφωνεται ευκολα
και που?
πηγη: fishbase
Πως τρωει αυτο το ψαρι? Μπουκωνει και φευγει
η τσιμπαει διακριτικα και φτυνει? Καρφωνεται ευκολα
και που?
πηγη: fishbase
Παρακαλούμε Σύνδεση ή Δημιουργία λογαριασμού για να συμμετάσχετε στη συζήτηση.
22/06/2005 20:42 #50
από a Guest
Απαντήθηκε από a Guest στο θέμα H Mηχανικη των σαγονιων των ψαριων
Σαργός λοιπόν!!!!Ηρθε επιτέλους και η σειρά του.
Ο απίστευτος αυτός αλήτης της θάλασσας.Παμπόνηρος,πανέμορφος ζόρικος και νυχτόβιος.Πιάστηκε ο πρώτος μου στο αγκίστρι πριν από περίπου 35 χρόνια και έμελλε να γίνει το θήραμα που κυρίως αναζητώ στις αλιευτικές μου εξορμήσεις.
Η μηχανική των σαγονιών του
?Ποιός μπορεί αληθεια να πει με σιγουριά??
Μπορεί ένα σαργουδάκι τόσο δα,να κάνει τα φρένα να σφυρίζουν λες και τράβηξε καρχαρίας και ένας γεροπαππούς να δοκιμάζει τα εδέσματα που του προσφέρεις με τρόπο ευγενικό,υπομονετικό,σαν τον γαλαζοαίματο που τρώει τη μικρή μπουκίτσα και τη μασσάει με κλειστό το στόμα.
Πάμπολλοι οι τρόποι του ψαρέματός του.
Στα παλιά τα χρόνια,τον ψαρεύαμε με τον πατέρα μου με καλάμια απίκο και τυρί γκούντα,καλάμια που τα έφτιαχνε ο πατέρας μου από καλαμιές και 3μετρα καλαμάκια μπαμπού(put in θα το ονομάζαμε σήμερα
),συνήθως από βράχια,χωρίς μαλάγρες,κυρίως από το σούρουπο και μετά, τους καλοκαιρινούς μήνες.Το βαρύ καλάμι στο χέρι,χωρίς φελλό,με μονοκόμματη αρματωσιά μέχρι το αγκίστρι και ένα μικρό δαγκωτό μολυβάκι λίγους πόντους από πάνω.
Το τσίμπημα του άλλες φορές βίαιο,κυρίως όταν πιανόταν από τα χείλη,το μισό καλάμι στη θάλασσα,η αρματωσιά να σφυρίζει,ειδικά άν είχε αέρα και άλλες φορές ίσα ίσα που κουνούσε τη μύτη του καλαμιού.
Μερικές φορές,φουντάραμε ένα μεγάλο κομμάτι τυρί δεμένο με πετονιά και το ανασύραμε μετά από λίγο για να δούμε τα δαγκώματα και το μέγεθός τους και να εκτιμήσουμε πόσο μεγάλα ψάρια κυκλοφορούσαν.
Πόσες φορές μας έκοψαν τις 40άρες!!!Αυτά τα γαιδουρινά του δόντια με τα οποία σπάει τις πατελίδες και ανοίγει τους αχινούς,μπορούν να κόψουν και την καλύτερη πετονιά αν την βρεί βολική.
Τα χρόνια πέρασαν, τα καλάμια από τις καλαμιές έγιναν πλαστικά,μετά έγιναν τηλεσκοπικά με μηχανισμούς και τελευταία έγιναν surfcasting.
Η μόδα της εποχής??Η ανάγκη και η προσαρμογή στα σύγχρονα δεδομένα με λιγότερα και ποιό πονηρεμένα ψάρια??
Τους αναζητάμε κυρίως μετά από δυνατούς Νοτιάδες,στο σπάσιμο του καιρού,συνήθως σε αμμούδες που περιβάλλονται από βράχια η πλάκες,όπου συχνάζουν για να τραφούν στις διατροφικές ζώνες που δημιουργούνται από τον δυνατό καιρό.Τα καλάμια στημένα τελείως κάθετα, τα τραβήγματα αλλοπρόσαλα,άλλοτε πολύ δυνατά άλλοτε επιφυλακτικά.Ποτέ δεν καρφώνω,τον αφήνω να το πάρει και αυτό μπορεί να γίνει μετά και από 3 η 4 τσιμπήματα.Με τα σύγχρονα εργαλεία,το λεβάρισμά του δεν είναι και τόσο συναρπαστικό και μόνο λίγο πριν βγεί στην παραλία γίνεται η όποια μάχη.
Στο σπάσιμο του καιρού τον ψαρεύουμε επίσης και σε προβλήτες η βράχια, με βυθούς χωρίς πολλά πιασίματα και χρησιμοποιώντας ψιλότερα εργαλεία.
Ο τρόπος που τρώει, είναι συνήθως ανάλογος των καιρικών συνθηκών.Με μεγάλη φουρτούνα επιτίθεται στο δόλωμα με βουλιμία και συνήθως το καταπίνει,ενω με κάλμα καιρούς το πελεκάει γύρω γύρω και αν δεν τον πονηρέψει κάτι,το βάζει τελικά στο στόμα του.
Τα δολώματα που μπορούμε να τον ψαρέψουμε είναι πολλά.Από τα συνήθη σκουλικοειδή,φαραώ αμερικάνος,μονοδόλι,μάνα κλπ,διάφορες ζύμες με έντονες μυρωδιές όπως σαρδέλλα,ρέγγα,ταραμάς,ροκφόρ έως και τα απίστευτα για πολλούς κρεατικά,όπως χοιρινό μπούτι χωρίς ίχνος λίπους η ινών,γαλοπούλα,κοτόπουλο(βλέπε άρθρο Μανουρά για την διατροφική αξία του κοτόπουλου στο σαργό) και κυρίως στήθος κόκορα το οποίο εκτός όλων των άλλων πλεονεκτημάτων ,φωσφορίζει εντονότερα από τα υπόλοιπα κρεατικά.
Τα αγκίστρια που χρησιμοποιώ είναι ανάλογα των δολωμάτων.Στα σκουλίκια aberdeen ή o'shaunnesy από 3 έως και 1/0,στο φαραώ και τα κρεατικά κοντά κοτσάνια ανάλογου μεγέθους,circle η beak.Μερικές φορές ,και σε τόπους που κυκλοφορούν παππούδες,χρησιμοποιώ τα μακρυκότσανα για μεγάλου μεγέθους δολωσιές σε όλα τα δολώματα.Αν δεν το καταπιεί η αν πιαστεί ρηχά,οι πινανότητες να βγεί το μεγάλο ψάρι με τα μακρυκότσανα είναι μεγάλες διότι ανάμεσα στα δόντια του τρίβεται αγκίστρι και όχι πετονιά.
Πόσα ακόμα θα μπορούσα να γράψω για αυτό το υπέροχο ψάρι.Αλλά ήδη μακρυγόρησα και μάλλον όχι και τόσο πάνω στο αρχικό θέμα του Κώστα.
Ελπίζω να μην μεταφερθώ σε άλλο topic
Κλείνω με μία φωτογραφία από ψαριά που έγινε σε παραλία της Ρόδου τον χειμώνα που μας πέρασε,μετά από 9άρι Σορόκο και κύμα περίπου στα 2μ.
Ο απίστευτος αυτός αλήτης της θάλασσας.Παμπόνηρος,πανέμορφος ζόρικος και νυχτόβιος.Πιάστηκε ο πρώτος μου στο αγκίστρι πριν από περίπου 35 χρόνια και έμελλε να γίνει το θήραμα που κυρίως αναζητώ στις αλιευτικές μου εξορμήσεις.
Η μηχανική των σαγονιών του
?Ποιός μπορεί αληθεια να πει με σιγουριά??Μπορεί ένα σαργουδάκι τόσο δα,να κάνει τα φρένα να σφυρίζουν λες και τράβηξε καρχαρίας και ένας γεροπαππούς να δοκιμάζει τα εδέσματα που του προσφέρεις με τρόπο ευγενικό,υπομονετικό,σαν τον γαλαζοαίματο που τρώει τη μικρή μπουκίτσα και τη μασσάει με κλειστό το στόμα.
Πάμπολλοι οι τρόποι του ψαρέματός του.
Στα παλιά τα χρόνια,τον ψαρεύαμε με τον πατέρα μου με καλάμια απίκο και τυρί γκούντα,καλάμια που τα έφτιαχνε ο πατέρας μου από καλαμιές και 3μετρα καλαμάκια μπαμπού(put in θα το ονομάζαμε σήμερα
),συνήθως από βράχια,χωρίς μαλάγρες,κυρίως από το σούρουπο και μετά, τους καλοκαιρινούς μήνες.Το βαρύ καλάμι στο χέρι,χωρίς φελλό,με μονοκόμματη αρματωσιά μέχρι το αγκίστρι και ένα μικρό δαγκωτό μολυβάκι λίγους πόντους από πάνω.Το τσίμπημα του άλλες φορές βίαιο,κυρίως όταν πιανόταν από τα χείλη,το μισό καλάμι στη θάλασσα,η αρματωσιά να σφυρίζει,ειδικά άν είχε αέρα και άλλες φορές ίσα ίσα που κουνούσε τη μύτη του καλαμιού.
Μερικές φορές,φουντάραμε ένα μεγάλο κομμάτι τυρί δεμένο με πετονιά και το ανασύραμε μετά από λίγο για να δούμε τα δαγκώματα και το μέγεθός τους και να εκτιμήσουμε πόσο μεγάλα ψάρια κυκλοφορούσαν.
Πόσες φορές μας έκοψαν τις 40άρες!!!Αυτά τα γαιδουρινά του δόντια με τα οποία σπάει τις πατελίδες και ανοίγει τους αχινούς,μπορούν να κόψουν και την καλύτερη πετονιά αν την βρεί βολική.
Τα χρόνια πέρασαν, τα καλάμια από τις καλαμιές έγιναν πλαστικά,μετά έγιναν τηλεσκοπικά με μηχανισμούς και τελευταία έγιναν surfcasting.
Η μόδα της εποχής??Η ανάγκη και η προσαρμογή στα σύγχρονα δεδομένα με λιγότερα και ποιό πονηρεμένα ψάρια??
Τους αναζητάμε κυρίως μετά από δυνατούς Νοτιάδες,στο σπάσιμο του καιρού,συνήθως σε αμμούδες που περιβάλλονται από βράχια η πλάκες,όπου συχνάζουν για να τραφούν στις διατροφικές ζώνες που δημιουργούνται από τον δυνατό καιρό.Τα καλάμια στημένα τελείως κάθετα, τα τραβήγματα αλλοπρόσαλα,άλλοτε πολύ δυνατά άλλοτε επιφυλακτικά.Ποτέ δεν καρφώνω,τον αφήνω να το πάρει και αυτό μπορεί να γίνει μετά και από 3 η 4 τσιμπήματα.Με τα σύγχρονα εργαλεία,το λεβάρισμά του δεν είναι και τόσο συναρπαστικό και μόνο λίγο πριν βγεί στην παραλία γίνεται η όποια μάχη.
Στο σπάσιμο του καιρού τον ψαρεύουμε επίσης και σε προβλήτες η βράχια, με βυθούς χωρίς πολλά πιασίματα και χρησιμοποιώντας ψιλότερα εργαλεία.
Ο τρόπος που τρώει, είναι συνήθως ανάλογος των καιρικών συνθηκών.Με μεγάλη φουρτούνα επιτίθεται στο δόλωμα με βουλιμία και συνήθως το καταπίνει,ενω με κάλμα καιρούς το πελεκάει γύρω γύρω και αν δεν τον πονηρέψει κάτι,το βάζει τελικά στο στόμα του.
Τα δολώματα που μπορούμε να τον ψαρέψουμε είναι πολλά.Από τα συνήθη σκουλικοειδή,φαραώ αμερικάνος,μονοδόλι,μάνα κλπ,διάφορες ζύμες με έντονες μυρωδιές όπως σαρδέλλα,ρέγγα,ταραμάς,ροκφόρ έως και τα απίστευτα για πολλούς κρεατικά,όπως χοιρινό μπούτι χωρίς ίχνος λίπους η ινών,γαλοπούλα,κοτόπουλο(βλέπε άρθρο Μανουρά για την διατροφική αξία του κοτόπουλου στο σαργό) και κυρίως στήθος κόκορα το οποίο εκτός όλων των άλλων πλεονεκτημάτων ,φωσφορίζει εντονότερα από τα υπόλοιπα κρεατικά.
Τα αγκίστρια που χρησιμοποιώ είναι ανάλογα των δολωμάτων.Στα σκουλίκια aberdeen ή o'shaunnesy από 3 έως και 1/0,στο φαραώ και τα κρεατικά κοντά κοτσάνια ανάλογου μεγέθους,circle η beak.Μερικές φορές ,και σε τόπους που κυκλοφορούν παππούδες,χρησιμοποιώ τα μακρυκότσανα για μεγάλου μεγέθους δολωσιές σε όλα τα δολώματα.Αν δεν το καταπιεί η αν πιαστεί ρηχά,οι πινανότητες να βγεί το μεγάλο ψάρι με τα μακρυκότσανα είναι μεγάλες διότι ανάμεσα στα δόντια του τρίβεται αγκίστρι και όχι πετονιά.
Πόσα ακόμα θα μπορούσα να γράψω για αυτό το υπέροχο ψάρι.Αλλά ήδη μακρυγόρησα και μάλλον όχι και τόσο πάνω στο αρχικό θέμα του Κώστα.
Ελπίζω να μην μεταφερθώ σε άλλο topic
Κλείνω με μία φωτογραφία από ψαριά που έγινε σε παραλία της Ρόδου τον χειμώνα που μας πέρασε,μετά από 9άρι Σορόκο και κύμα περίπου στα 2μ.
Παρακαλούμε Σύνδεση ή Δημιουργία λογαριασμού για να συμμετάσχετε στη συζήτηση.
Συντονιστές: Δημήτρηs Κουζούπηs, Παπακωστας Δημητρης (tselikas), Γιαννης (STAY_ALIVE), Φώτης Σαρρηγεωργίου
Χρόνος δημιουργίας σελίδας: 0.236 δευτερόλεπτα
© 2004 - 2026 All Rights Reserved. | Φιλοξενία & Κατασκευή HostPlus LTD
