Ερώτηση H Mηχανικη των σαγονιων των ψαριων

Μαστρογιωργη.

Κρατα και τιποτε για σενα . :lol: :lol:

Αν σε δουν μια φορα,να ψαρευεις τσιπουρες, θα πεταξουν τα καλαμια, :lol: :lol: και ειναι κριμα :lol: :lol: :lol: :lol:

φιλικα
Νικος

Να προσθεσω και γω κατι στο θεμα της τσιπουρας...

Μια, κατα την γνωμη μου, καλη αρματωσια για το ψαρεμα της ειναι η 1η αρματωσια:

www.psarema.gr/modules.php?name=News&fil...ode=&order=0&thold=0

Πιστευω επισης πως μεγαλυτερες επιτυχιες εχουμε στο ψαρεμα της οταν χρησιμοποιουμε μεγαλου μηκους παραμαλλα.

TIP:
Στην 1η αρματωσια με το συρωμενο παραμαλλο μπορειτε να χρησιμοποιησετε μεγαλυτερου μηκους παραμαλλο απο μια οργια χρησιμοποιωντας το εξης κολπο. Αυτο το κολπο μπορει να χρησιμοποιηθει και στο κλασσικο μοναγγιστρο οπου χρησιμοποιουμε μεγαλο παραμαλλο 1,5-2μ.
Το στριφταρι που θα συνδεσει την μανα με το παραμαλλο θα ειναι διπλο, δηλαδη με διπλο βαρελακι, τυπου rolling (εγω συγγεκριμενα εχω βρει καποια με το ονομα nippon). Πριν δεσουμε το παραμαλλο στο στριφταρι περναμε ενα σωληνακι σκληρο (οχι ακαμπτο) μηκους 15 εκ. (εγω χρησιμοποιω θερμοσυστελλομενο σωληνακι που εχει ακριβως την σκληροτητα που θελω) και αφου δεσω το παραμαλλο στο διπλο στριφταρι μετα σπρωχνω και σφηνωνω το σωληνακι μεχρι αυτο να καλυψει το πρωτο βαρελακι. Ετσι το σωληνακι σταθεροποιειται τελεια. Επειδη επισης το στριφταρι ειναι διπλο η κινηση του παραμαλλου δεν επηρεαζεται και κινειται προς ολες τις κατευθυνσεις σαν να εδενα το παραμαλλο κατευθειαν σε ενα απλο στριφταρι.
Προσοχη μεγαλη:Δεν ζεσταινουμε το θερμοσυστελλομενο ΠΟΤΕ. Υπαρχει κινδυνος να κανει ζημια στο παραμαλλο. Απλα εγω χρησιμοποιω το συγκεκριμενο σωληνακι λογω χαρακτηριστικων του (το βρισκεις σε πολλες διατομες, σκληροτητες, κ.λ.π).
Για να πετυχει η αρματωσια θα πρεπει να προσεξουμε ωστε η διατομη του σωληνα μας να ειναι λιγο πιο μικρη απο το στριφταρι, για να "δεσει" καλα οταν ερθει η ωρα να το σφηνωσουμε.
Το ολο συστημα το χω δοκιμασει με παρα πολυ καλα αποτελεσματα. Συνηθως το παραμαλλο μπλεκει κατα το μαζεμα της αρματωσιας απο τον βυθο. Το συστημα αυτο βελτιωνει πολυ την κατασταση.

2 μετρα παραμαλο μπλεκει κατα τη βολη, φιλε Χρηστο, και οχι κατα το μαζεμα. Ειδικα αυτο που ειναι και συρωμενο.Συμφωνω απολυτα για το μηκος που θελει η κουφαλα για να πιαστει. Πως το ριχνεις χωρις να μπερδευεται όμως;

Εστω και κατα την βολη Σπυρο...
Εαν δεν θες να χρησιμοποιησεις crt, bait clips κ.λ.π αυτη η λυση που προτεινω βελτιωνει την κατασταση αρκετα.
Δεν λεω σε καμια περιπτωση οτι ειναι πανακια. Αλλα τεσταρισμενα περιοριζει τα μπερδεματα.
Παντως εχω παρατηρησει πως στο μαζεμα με τους στροβολισμους του βαριδιου και την ταραγμενη θαλασσα. εχεις τα πολλα μπερδεματα...

Λοιπον παμε τωρα στη Μουρμουρα....
Πως τρωει αυτο το ψαρι? Μπουκωνει και φευγει
η τσιμπαει διακριτικα και φτυνει? Καρφωνεται ευκολα
και που?

πηγη: fishbase

Εδώ θα απαντήσω κι εγώ μιας που κυνηγάω μουρμούρες για πολλά χρόνια. Μπήκα μάλιστα στον κόπο να ψαρέψω ακόμα και με...μάσκα για να δω πως τσιμπάει αυτό το ψάρι. Αυτό που έχω διαπιστώσει είναι ότι τοτσίμπημα της μουρμούρας έχει άμεση σχέση 1) με την παρουσίαση του δολώματος και 2) την πείνα της.
Και εξηγώ: σε περιπτώσεις που χρησιμοποιούμε σκουλίκια είναι σχεδόν σίγουρο ότι η μουρμούρα θα χτυπήσει από το πλάι και μακρυά από το αρπάδι (το έχω δει στην πράξη). Θα τραβήξει λίγα εκατοστά το δόλωμα και μόλις νοιώσει κόντρα θα το αφήσει. Εκτός βέβαια αν πεινάει πόλύ οπότε και θα πάρει όλο το δόλωμα στο στόμα της. Προσωπικά σε περιόδους ¨νηστείας¨ της μουρμούρας χρησιμοποιώ σωλήνα και μάλιστα όχι την γλώσσα αλλά τα ¨ματάκια¨ του τα οποία είναι σκληρά και αν βγούνε προσεκτικά αφήνουνε μια μεμβράνη η οποία λειτουργεί σαν ψαράκι στο βυθό με πολύ φυσική κίνηση. Το οποίο και έχει την τάση να ρουφά.
Κατά τα άλλα είναι πού απαιτητικό ψάρι και μόλις σκαλίσει λίγο το δόλωμα δύσκολα ξαναχτυπά (και αυτό εξαρτάται από την πέινα της).

Τα παραπάνω μετά από πολλά χρόνια ψαρέματός της. Τη λατρεύω την μικρή ντίβα... :lol: :lol: :lol:

Επειδή και εγώ ψάρευα με τη μάσκα μουρμούρες είχα παρατηρήσει ότι πολλές φορές ρουφούσαν το δόλωμα από την πλευρά της μισίνας, δίνοντας μου την εντύπωση ότι καταλάβαιναν την παρουσία του αγγιστριού. Επίσης η αντίδρασή τους στην παρουσία διχτυών (χώνωνται στην άμμο και αφήνουν μόνο το ένα τους μάτι απ'έξω), με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για ένα πολύ πονηρό ψάρι.
Έτσι η χρήση Fluorocarbon και η προσεκτική παρουσίαση του δολώματος νομίζω ότι είναι απαραίτητα.

Ένα χαρακτηριστικό της μουρμούρας είναι ότι θα φάει τις περισσότερες φορές το δόλωμα με πάρα πολλές μικρές μπουκιές. Σε αυτή την περίπτωση δεν θα καταλάβουμε το μέγεθος της και θέλει πάρα πολύ εμπειρία και παρατήρηση για να δούμε τα ανύπαρκτα "τσιμπίματα" στη μύτη του καλαμιού. Σε αυτήν την περίπτωση πιάνονται μόνο με κάρφωμα. Έαν αρπάξει το δόλωμα πολλές φορές θα βγει προς την ακτή. Σε αυτή την περίπτωση θα την καταλάβουμε μόνο από την χαλαρότητα της πετονιάς. Από σαγόνια αυτή και αν έχει γερά. Το στομάχι της πάντα θα έχει θρυματισμένα όστρακα ακόμα και όταν βρίσκεται στην νεανική της περίοδο.
Εκτός από την άμμο θα συναντήσουμε μουρμούρες και σε μεικτούς βυθούς που διαφέρουν σε συμπεριφορά από τις συγγενείς τους της άμμου. Σε μεικτούς βυθούς επιτείθονται στο γεύμα τους και σαφώς τις βρίσκει κανείς και σε μεγάλα μεγέθη και πιο άνετο ψάρεμα μπορεί να κάνει. Αξέχαστες θα μου μείνουν οι μουρμούρες σε μεικτούς βυθούς της Καρπάθου και του Κάβο Ντόρο για το μέγεθος τους φυσικά. Λέγοντας μεικτό βυθό εννοώ σε βράχυα και φυκιάδες όπου κάνει μικρά ανοίγματα άμμου. Εκεί θα δούμε και τις μεγαλύτερες που πλησιάζουν το κιλό και καμιά φορά το φτάνουν.
Σαν ψάρεμα σαφώς είναι ξεχωριστό και απαιτεί λεπτά εργαλεία και soft εξοπλισμό για ικανοποιητικό ψάρεμα. Σαφώς σε μαλακά καλάμια και ψιλές πετονιές θα ευχαριστηθούμε το ψάρεμα της καθώς ξεκινάει να μάχεται καθώς πλησιάζει στην ακτή. Μου έχει τύχει περίπτωση να μην πάρω χαμπάρι τσίμπημα, να δω την πετονιά χαλαρή, να μαζεύω αρκετή ώρα τα μπόσικα και να ανακαλύψω ότι άπό τα 60-70 μέτρα που βρισκόταν η πετονιά είχε φτάσει στα 20 μέτρα με μια αξιόλογη μουρμούρα πάνω.

Έχεις 100% δίκιο Ηλία. Επίσης να μην ξεχνάμε ότι όταν διαπιστώσουμε ότι μια μουρμούρα παίζει με το δόλωμα θα πρέπει να δώσουμε λάσκα. Είναι εκείνη η ώρα που θα τραβήξει το δόλωμα. Και στη συνέχεια θέλει ΚΑΛΟ κάρφωμα. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που χάθηκαν καλά ψάρια στα 2-3 μέτρα από την ακτή.

Θάσος, Αύγουστος 2001
150μ από την ακτή, 6 ημέρες πριν την Πανσέληνο, ελαφρύ NA,
παρατηρώ τύπο με βάρκα να ψαρεύει μια απόσταση 350- 400 μ
παράλληλα με την ακτή, και ξανά από την αρχή…πίσω με τη
μηχανή της βάρκας και πάλι.
Ετοιμάζω το φουσκωτό μου ( είναι εύχρηστο, το έχω για ψάρεμα
καθετή, το διπλώνω και το βάζω στο αυτοκίνητο, είναι μόλις
3,40μ και έχω μια 15άρα Suzuki ) από το μεσημέρι, αγόρασα
δόλωμα από Σκάλα Καλλιράχη ( μάνες από Καβάλα, νοτιάδες
τις αποκαλούν ) και μετά το βραδυνό φαί…μην τον είδατε…
Πήγα λοιπόν και ακολούθησα τον τύπο, διακριτικά, στα 100μ
πίσω του, δεδομένου ότι το ρεύμα θα μας παρασύρει με την ίδια
ταχύτητα.
Είχα περίπου 30 παράμαλλα έτοιμα για καθετή, τριάγκιστρα ( το
πρώτο μακρύ, περίπου 1,20μ, το δεύτερο και το τρίτο 0,60μ και
0,40μ αντίστοιχα ),διάμετρο 0,45 ( τα χρησιμοποιώ για μεγάλα
βάθη κυρίως και πάντα βράδυ ) βέβαια fluorocarbon και αγκίστρια
καφέ τσιπουρίσια 39853 της Mustad Nο 2/0 το πρώτο 1/0 και 1ή 2
το δεύτερο και τρίτο αντίστοιχα.
Ερριξα μια πετονιά σε ένα βυθό που δεν ήξερα, αλλά υπέθετα το
ποιόν του ( ήταν περίπου 6μ βάθος ), στην αρχή αφήνοντας μπόσικα,
αλλά δυστυχώς δε έβλεπα τίποτε ενδιαφέρον…
Μετά από 200μ άρχισα να τα μειώνω εως και να τα καταργώ ( τα
μπόσικα ) και αίφνης όλα άλλαξαν….Δυο τρία γλυψίματα και ξαφνικά
απότομο τράβηγμα….μουρμούρα 250 με 300 γρ….
Να μην μακρυγορώ, οι μουρμούρες ερχόταν με καταιγιστικό ρυθμό
άλλοτε μια και άλλοτε 2 ή 3 μαζί….κάθε βράδυ από τη μία μέχρι τις
5 το πρωί…μέχρι και την επομένη της Πανσελήνου….τότε συνειδητοποίησα
ο μλκς ότι ΕΠΡΕΠΕ επιτέλους να σταματήσω, αφού αυτές δεν έλεγαν να
το κάνουν….μετά από 4 σακούλες του σούπερ μάρκετ εκάστοτε
ψαριάς.
Παρατήρησα ότι αν δημιουργείται ανακατωσούρα, χάνουν την
επιφυλακτικότητά τους, κάνουν ύπουλο τσίμπημα στην αρχή προς
λάσκα και μετά το αρπάζουν…θέλει προσοχή στα κεφάλια τους
διότι ναι μεν έχουν δυνατά σαγόνια αλλά ευαίσθητα χείλη.
Αυτός είναι ο λόγος που, κανονικά, χρησιμοποιούμε μικρά αγκίστρια,
ώστε να καταπιούν - ρουφήξουν το δόλωμά μας.
Θεωρώ δε, ότι η ανακατωσούρα βοήθησε στο να μην βλέπουν τα χοντρά μου
παράμαλλα ( ειδικά με τόσο δυνατό φεγγάρι ) και ως εκ τούτου έχασαν
την καχυποψία τους, πάντα μιλώντας για τη συγκεκριμένη περίπτωση-
εμπειρία.
Αυτός είναι και ο λόγος που κυκλοφορούν στην αγορά και ειδικά, για το
ψάρεμα της μουρμούρας, βαρίδια.
Παρατήρησα όμως και κάτι άλλο….
Στην όλη απόσταση που διήνυα, υπήρχε ένα κομμάτι μήκους 70μ – 80μ,
που μου έδινε μεγαλύτερα άτομα του είδους ( 400γρ - 500γρ ).

elper έγραψε: Λέγοντας μεικτό βυθό εννοώ σε βράχυα και φυκιάδες όπου κάνει μικρά ανοίγματα άμμου. Εκεί θα δούμε και τις μεγαλύτερες

Με λεπτομερή παρατήρηση το πρωί, διεπίστωσα τών άνωθι λεχθέντων
το αληθές….
Με καλάμι που τις ψαρεύω, αλλά όχι συστηματικά, συνήθως δεν μου κάνουν
δυνατά τραβήγματα τύπου τσιπούρας, αλλά δίνουν λάσκα προς τα έξω…
Προσοχή λοιπόν, ειδικά εάν δεν είναι και τόσο ορεξάτες, θέλει πολύ
παρατήρηση…δεν είναι τόσο εύκολο το ψάρεμα της μουρμούρας.
Εμένα, μάλλον με ‘πήγε’ εκείνες τις ημέρες στη Θάσο, γιατί κάθε χρόνο από
τότε διακοπών στο ίδιο μέρος και τη ίδια περίοδο, ΔΕΝ μού έτυχε ξανά
το ίδιο.
Ειρήσθω εν παρόδω, ο τύπος με τη βάρκα ψάρευε με σκουλήκι τοπικό που
το έλεγε μακαρόνι, αλλά δυστυχώς ( γι’ αυτόν ) δεν είχε εξ ίσου καλά
αποτελέσματα.
Συγγνώμη για την μακρυγορία...

Με εκτίμηση.....Γιώργος