Ερώτηση SOS: ΤΡΑΤΕΣ ώρα μηδέν!!!

Η ολοκληρωμένη ευρωπαϊκή πολιτική για τη θάλασσα ως ευκαιρία και προοπτική

(άρθρο της Μαρίας Δαμανάκη στην εφημερίδα "Ναυτεμπορική")

Αλληλένδετη με την ευρωπαϊκή ιστορία – και οπωσδήποτε με την ελληνική από την αρχαιότητα – η θάλασσα αποτέλεσε πάντα πηγή ζωής, επικοινωνίας, ισχύος, ανάπτυξης και πλούτου. Σήμερα στις συνθήκες της μεγάλης παγκόσμιας οικονομικής κρίσης η θάλασσα και οι δυνατότητες που προσφέρει - και που συχνά επισκιάσθηκαν ή πέρασαν σε δεύτερο πλάνο στο παρελθόν -  επανέρχονται στο προσκήνιο.

«Τίποτα, αρχόντοι, δε φελά, μονάχα το καράβι»  ισχυρίσθηκε  ο Κωνσταντίνος Κανάρης σε μια κρίσιμη καμπή του  αγώνα του 21 και αυτή του η φράση δείχνει παράξενα επίκαιρη και σήμερα σε άλλο βεβαίως  πεδίο. Ολόκληρη η Ευρώπη - ιδιαίτερα ο ευρωπαϊκός νότος αλλά όχι μόνο -  μάχονται σκληρά στο μέτωπο της αντιμετώπισης των σοβαρών επιπτώσεων της κρίσης και αναζητούν μια νέα πορεία προς την οικονομική ανάπτυξη.

Υποστηρίζω πως ο νέος αυτός δρόμος οδηγεί στη θάλασσα και απαιτεί  ένα συγκροτημένο σχέδιο γαλάζιας ανάπτυξης, με σύγχρονους όρους και προϋποθέσεις βιωσιμότητας και αειφορίας για το θαλάσσιο περιβάλλον. Αυτή η γαλάζια ανάπτυξη,  δεν μπορεί να προκύψει βεβαίως με οπτική  μικροκλίμακας – ένα δηλαδή ακόμη αδιέξοδο  «mare nostrum» -  αλλά απαιτεί ευρύτερη θεώρηση  και ικανότητες ευελιξίας και κινητικότητας , όπως αυτές της ίδιας της θάλασσας. Αξιώνει μια νέα οπτική της θάλασσας ως  κοινού, ενιαίου και παγκόσμιου αγαθού,  με περιφερειακές και τοπικές ιδιαιτερότητες, που οφείλουμε να αξιοποιούμε αλλά και να διαφυλάξουμε.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ήδη από το 2007 με τη γαλάζια βίβλο για μια ολοκληρωμένη πολιτική για τη θάλασσα, έχει αναδείξει αυτή τη νέα αντίληψη. Επιχειρεί να θέσει τέλος στις μονομερείς και τομεακές προσεγγίσεις της θαλάσσιας ανάπτυξης που τις θεωρεί ξεπερασμένες, αδιέξοδες και συχνά καταστροφικές. Αντιπροτείνει μια νέα κουλτούρα συνολικής διαχείρισης των θαλασσών που ενοποιεί και πολλαπλασιάζει τα οφέλη από τις επιμέρους προσπάθειες αξιοποίησης του οικονομικού τους δυναμικού. Πρόκειται για στόχο αλλά ταυτόχρονα και για μια μεγάλη πρόκληση.

Η γαλάζια βίβλος καθόρισε  τα θέματα και τους τομείς που αφορά η νέα αυτή πολιτική, που μετρά σήμερα σχεδόν τρία χρόνια ζωής : Τις θαλάσσιες μεταφορές, την προστασία του θαλασσίου περιβάλλοντος, την έρευνα και την τεχνολογική ανάπτυξη, την αλιεία, την  επιτήρηση των θαλασσών, τον ανταγωνισμό των επιχειρήσεων που σχετίζονται με τη θάλασσα, την ενέργεια καθώς και μια σειρά κοινωνικές πλευρές όπως η απασχόληση στα επαγγέλματα της θάλασσας, η εκπαίδευση των εργαζόμενων και η κοινωνική τους προστασία.   

Δεν περιέλαβε τη δημιουργία νέων θεσμών ή ξεχωριστών ταμείων χρηματοδότησης. Βασίσθηκε στις υπάρχουσες δομές τόσο στο ευρωπαϊκό, όσο και στο εθνικό, περιφερειακό ή τοπικό  επίπεδο. Η προσπάθεια είναι να εξασφαλισθεί ο συντονισμός όλων αυτών των δράσεων μέσα από ένα ειδικό πρόγραμμα που συμφιλιώνει τα επιμέρους. Ο δίχρονος απολογισμός αυτού του προγράμματος  δημιουργεί αισιοδοξία και επιτρέπει να προχωρήσουμε παραπέρα αναπτύσσοντας μεγαλύτερη ταχύτητα.

Το στοίχημα να προωθηθεί αυτό το πρόγραμμα γαλάζιας ανάπτυξης αποτελεί μια μεγάλη πρόκληση για τη θητεία μου ως Επιτρόπου. Είναι ένα στοίχημα ανοικτό που καλεί σε συμμετοχή τόσο τα κράτη-μέλη και τους κοινωνικούς εταίρους, όσο και ολόκληρη την ευρωπαϊκή κοινωνία.

Αντιλαμβάνομαι ως αναγκαιότητα να προχωρήσουμε συγχρόνως σε πολλαπλές κατευθύνσεις αλλά και στρατηγικές επιλογές:

•Πρώτον, σε ό,τι αφορά τη διακυβέρνηση:  Είναι ώρα οι επιμέρους γενικές προτάσεις  να μετατραπούν σε ολοκληρωμένες στρατηγικές. Είναι επίσης ανάγκη να υπάρξει ένα ενιαίο κέντρο αποφάσεων. Αυτό το κέντρο υπάρχει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Τώρα επιδιώκουμε να υπάρξει και στις κυβερνήσεις των κρατών μελών.

•Δεύτερον χρειαζόμαστε περισσότερο παρά ποτέ, μια πολιτική που θα συμφιλιώνει όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες που γίνονται στο θαλάσσιο περιβάλλον με τη βιωσιμότητα και την αειφορία του.
•Τρίτον, οι περιφερειακές στρατηγικές που ήδη έχουμε αρχίσει να αναπτύσσουμε για τις θαλάσσιες λεκάνες (Βαλτική , Μεσόγειο) αλλά και αυτές που προετοιμάζουμε για τον Ατλαντικό, τη Βόρεια και τη Μαύρη θάλασσα συνδυάζονται με συγκεκριμένα προγράμματα χρηματοδότησης για το θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό, για την ολοκληρωμένη γνώση και επιτήρηση των θαλασσών, για την έρευνα, την ενεργειακή αξιοποίηση του θαλάσσιου δυναμικού, την εκπαίδευση των νέων στα επαγγέλματα της θάλασσας. Με την προώθηση τέτοιων προγραμμάτων προσβλέπουμε η γαλάζια ανάπτυξη να αποκτήσει σάρκα και οστά, με τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και την προσέλκυση νέων ανθρώπων στη θάλασσα και γύρω από αυτήν.

Κυρίως, και με δεδομένες τις  συνθήκες που διαμορφώνει το περιβάλλον της ύφεσης, κρίσιμος παράγοντας για να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα των Ευρωπαϊκών θαλάσσιων οικονομικών δραστηριοτήτων είναι η εισαγωγή καινοτομιών.

Η Ευρώπη λόγου χάρη βρίσκεται σήμερα στην πρωτοπορία της εφαρμογής ενεργειακών καινοτομιών για την αξιοποίηση του δυναμικού των ωκεανών (κύματα, βιομάζα, θερμικά πεδία). Στην πρωτοπορία της κατασκευής πλοίων με μικρότερο ενεργειακό αποτύπωμα.

Προσπαθούμε να εφαρμόσουμε τις καινοτομίες με τρόπο επωφελή για όλους τους επαγγελματικούς κλάδους που σχετίζονται με τη θάλασσα. 

Αυτή είναι η δυνατότητα που οφείλουμε να αξιοποιήσουμε για τη δημιουργία «γαλάζιων θέσεων εργασίας» που τόσο έχουν ανάγκη οι παράκτιες περιοχές αλλά και η Ευρωπαϊκή κοινωνία του σήμερα.

Μετά από μακροχρόνια διαβούλευση, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, το πόρισμα της αρμόδιας επιτροπής, που ασχολείται γενικά με την προστασία της θάλασσας, αλλά και με τα θέματα αλιείας, βρίσκεται στην παρακάτω διεύθυνση.

Εδώ μπορεί να βρει κάποιος, οτιδήποτε τον ενδιαφέρει σχετικά με την πρόοδο και το έργο που έχει επιτευχθεί από αυτή την επιτροπή, σε αυτού του είδους τα θέματα.


ec.europa.eu/fisheries/reform/sec(2010)0428_el.pdf

Μεσογειακός Κανονισμός Αλιείας: Η Κομισιόν επικοινωνεί με τα κράτη μέλη για την εφαρμογή του


Τετάρτη, 23 Ιούνιος 2010 13:54

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή με επιστολή της στα πέντε κράτη μέλη της Μεσογείου επισημαίνει οτι οι όλοι οι κανόνες του Μεσογειακού Κανονισμού Αλιείας έχουν τεθεί σε πλήρη εφαρμογή από την 1η Ιουνίου 2010. Παράλληλα παρέχει διευκρινίσεις σχετικά με το τί απαιτείται από κάθε κράτος μέλος για να καταστεί λειτουργικό το εθνικό διαχειριστικό του σχέδιο. ΄
Η Επίτροπος Μαρία Δαμανάκη έχει καταστήσει επανειλημμένως σαφές ότι ο Μεσογειακός Κανονισμός Αλιείας πρέπει να εφαρμοστεί αυστηρά, διότι «έχουμε ανάγκη να αντιστραφεί η ανησυχητική τάση των μη βιώσιμων πρακτικών αλιείας και υποβάθμισης των θαλάσσιων πόρων και πρέπει να το κάνουμε τώρα.
Όμως για να πραγματοποιηθεί αυτό, όλοι πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να τηρούν τους κανόνες που έχουν συμφωνηθεί».
Η Κομισιόν δεσμεύεται να εμβαθύνει και να συγκεκριμενοποιήσει μαζί με τα Κράτη Μέλη όλα όσα πρέπει να γίνουν.
Για το λόγο αυτό, ο Γενικός Διευθυντής Θαλάσσιας Πολιτικής και Αλιείας απέστειλε εκ μέρους της Επιτρόπου Μαρίας Δαμανάκη ειδικές επιστολές με τα ζητήματα που τους αφορούν στα αρμόδια Υπουργεία της Ελλάδος, της Ισπανίας, της Μάλτας, της Γαλλίας και της Ιταλίας.

Αλιεία στη Μεσόγειο: Η αειφορία δεν μπορεί να
μετατεθεί στο μέλλον .

Πάνω από το 54% των ιχθυοαποθεμάτων της Μεσογείου, ποσοστό το οποίο
προκύπτει από το δείγμα επιστημονικών μελετών, υπεραλιεύονται.
Για την αντιμετώπιση αυτής της προβληματικής κατάστασης η Ε.Ε. υιοθέτησε ήδη
από το 2006 το «Μεσογειακό Κανονισμό» (Μ.Κ), για στη βελτίωση της
διαχείρισης της αλιείας.
Στόχοι του: η αειφόρος αλιεία, η προστασία του ευαίσθητου θαλάσσιου περιβάλλοντος και η επαναφορά των αλιευτικών αποθεμάτων σε υγιή επίπεδα.
Ο Μ.Κ εφαρμόζεται στα κράτη μέλη της Ε.Ε. γύρω από τη Μεσόγειο.
Για να δοθεί στα Κράτη Μέλη το απαραίτητο χρονικό περιθώριο να προετοιμαστούν για ορισμένες διατάξεις του συμφωνήθηκε μάλιστα μια μακρά μεταβατική περίοδος 3 ετών. Από την 1η Ιουνίου όμως, ο κανονισμός βρίσκεται σε πλήρη ισχύ και η εφαρμογή του είναι υποχρεωτική.
Ωστόσο, κάποια από τα Κράτη Μέλη, μέχρι στιγμής έχουν σε μεγάλο βαθμό αποτύχει να λάβουν όλα τα αναγκαία μέτρα για να διασφαλίσουν την πλήρη εφαρμογή του Μ.Κ.
Η Κομισιόν εκφράζει τη λύπη της για αυτό το γεγονός.
Καλεί τα Κράτη Μέλη να αναλάβουν επειγόντως δράση ώστε να
εφαρμοστούν οι διατάξεις του Μεσογειακού Κανονισμού που βασίζονται σε
επιστημονικά τεκμηριωμένα μέτρα και στοχεύουν στην αειφορία.
Η Επίτροπος Θαλάσσιας Πολιτικής και Αλιείας, κα Μαρία Δαμανάκη, υποστηρίζει
σταθερά ότι τα μέτρα που θεσπίστηκαν στο πλαίσιο του «Μεσογειακού Κανονισμού»
τον Δεκέμβριο του 2006 πρέπει να εφαρμοστούν πλήρως σε αυτήν τη φάση και
δήλωσε: «Θα μεριμνήσω ώστε ο «Μεσογειακός Κανονισμός» να εφαρμοστεί κατά
γραμμα. Η μεταβατική περίοδος έχει τελειώσει. Καλώ τα κράτη μέλη να αναλάβουν
δράση τώρα ... ».
Και πρόσθεσε: «Τα Κράτη Μέλη είχαν περισσότερα από τρία χρόνια για να
προετοιμαστούν και να συμμορφωθούν με τις διατάξεις του.
Σ΄αυτές τις διατάξεις είχαν, άλλωστε, συμφωνήσει ομόφωνα το 2006.
Η απόφασή τους ήταν το αποτέλεσμα ενός συμβιβασμού που τροποποίησε την πιο φιλόδοξη πρόταση που είχε καταθέσει η Κομισιόν.
Είναι δύσκολο να αποδεχθώ ότι τα Κράτη Μέλη δεν είναι πρόθυμα ή δεν είναι σε θέση σήμερα να εφαρμόσουν έστω τη συμφωνία του 2006.
Μου προκαλεί απογοήτευση.».
Η Επίτροπος κα Μαρία Δαμανάκη διευκρίνισε: «Η κατάσταση αρκετών αλιευτικών
αποθεμάτων στη Μεσόγειο είναι ανησυχητική. Οι αλιείς αλιεύουν κάθε χρόνο όλο και
λιγότερο.
Πρέπει να αντιστρέψουμε την ανησυχητική τάση προς βλαπτικές για τη
βιωσιμότητα πρακτικές αλιείας και την υποβάθμιση των θαλάσσιων πόρων. Πρέπει
να το κάνουμε τώρα . Αλλά για να συμβεί, όλοι πρέπει τώρα να αναλάβουμε τις
ευθύνες μας και να τηρήσουμε τους συμφωνημένους κανόνες.»
Ο «Μεσογειακός Κανονισμός» κάνει βήματα στην κατεύθυνση της ενσωμάτωσης
περιβαλλοντικών παραμέτρων στην αλιευτική πολιτική:
Προβλέπει, τη δημιουργία ενός δικτύου προστατευόμενων περιοχών όπου
περιορίζονται οι αλιευτικές δραστηριότητες για να προστατευθούν οι περιοχές
αναπαραγωγής, ωοτοκίας και συνολικά το θαλάσσιο οικοσύστημα.
Καθορίζει τους τεχνικούς κανόνες σχετικά με τις επιτρεπόμενες αλιευτικές μεθόδους,
την απόσταση από την ακτή προνοεί για τα προστατευόμενα είδη και τους οικοτόπους.
Ο Κανονισμός επίσης, παρέχει μεγαλύτερη δυνατότητα στα Κράτη Μέλη να
προσαρμόσουν τα Μέτρα στις ιδιαίτερες τοπικές συνθήκες. Όμως αυτή η
προσέγγιση δεν θα αποδειχθεί βιώσιμη και θα αποτύχει αν και τα Κράτη Μέλη δεν
κάνουν σωστά τη δουλειά τους.
Όταν ο Μ.Κ. τέθηκε σε ισχύ στις αρχές του 2007 προέβλεψε για ορισμένες διατάξεις
μια μακρά περίοδο σταδιακής εφαρμογής (μέχρι τις 31 Μαΐου 2010).
Συνεπώς, θα ήταν λογικό να αναμένει κανείς οι Εθνικές Διοικήσεις, που είχαν άφθονο χρόνο, να
μεριμνήσουν για τη μετάβαση και να διασφαλίσουν τη συμμόρφωσή τους.
Ωστόσο, ακόμη και τώρα ορισμένες Εθνικές Διοικήσεις δείχνουν απροετοίμαστες και το
επίπεδο συμμόρφωσης με τον Μ.Κ είναι προβληματικό.
Από τις πρόσφατες επιθεωρήσεις της Κομισιόν διαπιστώθηκαν σοβαρές
παραβιάσεις όσον αφορά στο ελάχιστο μέγεθος του ανοίγματος των διχτύων αλιείας,
στο ελάχιστο μέγεθος των αλιευμάτων, καθώς και άλλα ζητήματα επιλεκτικότητας.
Και αυτό παρά το γεγονός ότι όλες οι σχετικές διατάξεις είχαν δεσμευτικό χαρακτήρα
μετά την έναρξη ισχύος του Κανονισμού, δηλαδή πριν από 3 χρόνια.
Επιπλέον, τα Κράτη Μέλη δεν έχουν εκπληρώσει τις υποχρεώσεις τους να υποβάλλουν
διαχειριστικά σχέδια εντός των προβλεπόμενων προθεσμιών, ή να ορίσουν
επιπρόσθετες προστατευόμενες περιοχές αλιείας, όπως απαιτείται από τον
Κανονισμό.
Αξίζει να τονιστεί ότι ο Μ.Κ επιτρέπει να συνεχιστούν συγκεκριμένες αλιευτικές
πρακτικές για όσο διάστημα οι επιστημονικές εκτιμήσεις δείχνουν ότι οι επιπτώσεις
στα είδη και τους οικοτόπους είναι αποδεκτές και η διαχείρισή τους γίνεται βάσει ενός
εθνικού σχεδίου.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκφράζει βαθύτατη λύπη για την παραπάνω
πραγματικότητα, η οποία είναι βέβαιο ότι θα έχει άμεση αρνητική επίδραση στα
αποθέματα και τη βιωσιμότητα της αλιείας.
Παροτρύνει με επιμονή τα Κράτη Μέλη να ενεργήσουν άμεσα για να επανορθώσουν την κατάσταση.
Συνεργάζεται στενά μαζί τους για την επίλυση των εκκρεμών προβλημάτων. Σε περίπτωση σοβαρής παραβίασης, ωστόσο, η Κομισιόν δεν θα έχει καμία άλλη επιλογή από το να λάβει
αυστηρά μέτρα για τη διασφάλιση της εφαρμογής του Μ.Κ..
Η Αλιεία στη Μεσόγειο δεν μπορεί ασφαλώς να υπόκειται μόνο στον Μεσογειακό
Κανονισμό και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η εμπλοκή όλων των παράκτιων χωρών είναι κρίσιμη. Η Ε.Ε. είναι πολύ δραστήρια στο πλαίσιο πολυμερών οργανισμών όπως η Γενική Επιτροπή Αλιείας για τη Μεσόγειο (GFCM) και η Διεθνής Επιτροπή για τη Διατήρηση του Τόνου του Ατλαντικού (ICCAT), προκειμένου να βελτιωθεί η
επιστημονική γνώση και να δημιουργηθούν, πάνω απ 'όλα, ισότιμοι όροι
ανταγωνισμού με απώτερο σκοπό τη διασφάλιση της αειφορίας.

Χρήστο μήπως γνωρίζης κάτι για την ιστορία με τον μπλέ τόνο τι μέλι γενέσθε?
Έχει σταλή μιά επιστολή στην Μαρία, υπογεγραμένη απο εμφανή μέλη της Σουηδικής κοινότητας, για την ανάγκη της παντελούς απαγώρευσης αλιείας του μπλέ τόνου.
Κατά κανόνα η Ιαπωνία (ως συνήθος) δεν συμορφώνεται με τέτοιους κανόνες. Επισημαίνεται όμως στην επίτροπο, οτι οι Ευρωπαική Ένωση μπορή να ψηφίση τέτοιον κανόνα Έστω για τα δικά της νερά και σκάφη μόνο.
Άρης

Χρήστο μήπως γνωρίζεις κάτι για την ιστορία με τον μπλε τόνο τι μέλει γενέσθαι?
Έχει σταλεί μια επιστολή στην Μαρία, υπογεγραμμένη από εμφανή μέλη της Σουηδικής κοινότητας, για την ανάγκη της παντελούς απαγόρευσης αλιείας του μπλε τόνου......

Φίλε Άρη, δεν γνωρίζω τι έχει γίνει για τον μπλε τόνο, αλλά έστειλα ένα E-mail στη Μαρία τη Δαμανάκη, και περιμένω απάντηση.

Για τον κόκκινο τόνο, όμως γράφει τα εξής:

((Πάρτι έκαναν τα ψάρια της Μεσογείου μόλις έμαθαν ότι η κυρία Μαρία Δαμανάκη απαγόρευσε (από χθες τα μεσάνυχτα) την αλιεία του ερυθρού τόνου από γρι-γρι. Η επίτροπος Αλιείας δηλώνει ότι θα λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα για να διασφαλίσει ότι ο ερυθρός τόνος θα αφεθεί απερίσπαστος να αναπαραχθεί στη Μεσόγειο και στον Ατλαντικό.
Μάλιστα για να το πετύχει αυτό συνάντησε προχθές τον υπουργό Επικρατείας της Τουρκίας κ. Εγκεμέν Μπαγίζ, ο οποίος επισκέφθηκε τις Βρυξέλλες. Η Τουρκία δεν δεσμεύεται φυσικά από τις απαγορεύσεις της Κομισιόν. Ακριβώς γι΄ αυτό η Μαρία κέρασε τον Εγκεμέν εσπρέσο και μικρές γκοφρ (πρόκειται για βελγικές τηγανίτες) και του ζήτησε να γίνει μια προσπάθεια προς την κατεύθυνση της αυτοσυγκράτησης.  ))

«Φέρνοντας ηρεμία στα ταραγμένα νερά της Ε.Ε.», συνέντευξη στην εφημερίδα "Athens News"

Παρασκευή, 02 Ιούλιος 2010 10:09

Έχετε θέσει ως προσωπικό σας στοίχημα κατά τη θητεία σας ως Επίτροπος Θαλάσσιας Πολιτικής και Αλιείας την προώθηση του προγράμματος γαλάζιας ανάπτυξης.
Μπορεί να σπάσει ο γόρδιος δεσμός της εγχώριας οικονομικής κρίσης εάν στραφούμε στη θάλασσα;
Πως βλέπουν το συγκεκριμένο σχέδιο τα λοιπά κράτη μέλη της Ε.Ε., ιδίως αυτά, που δεν έχουν ευρύ παράκτιο μέτωπο;

Πράγματι αντιλαμβάνομαι τη συγκεκριμενοποίηση και την προώθηση του προγράμματος γαλάζιας ανάπτυξης που η Κομισιόν έχει ήδη από το 2008 θέσει ως στόχο, ως τη μείζονα πρόκληση της θητείας μου.
Προερχόμενη μάλιστα από μία χώρα για την οποία πάντα η θάλασσα αποτέλεσε όχι μόνο πηγή ζωής και επικοινωνίας αλλά και καθοριστικό στοιχείο ανάπτυξης, ισχύος κα πλούτου, είμαι σε θέση να αντιληφθώ τις τεράστιες δυνατότητες που βρίσκονται στη θάλασσα για ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Υποστηρίζω, λοιπόν και καταβάλω κάθε προσπάθεια ώστε να καταδειχθεί πως η νέα πορεία που αναζητά η Ευρώπη προς την οικονομική ανάπτυξη οδηγεί στη θάλασσα.
Απαιτεί βεβαίως ένα συγκροτημένο αναπτυξιακό σχέδιο που θα υπερβαίνει την οπτική μικροκλιμακας και θα διασφαλίζει προϋποθέσεις βιωσιμότητας και αειφορίας για το θαλάσσιο περιβάλλον.
Αξιώνει μια νέα οπτική της θάλασσας, ως κοινού ενιαίου και παγκόσμιου αγαθού, με περιφερειακές και τοπικές ιδιαιτερότητες που οφείλουμε να αξιοποιήσουμε αλλά και να διαφυλάξουμε.
Στη βάση αυτών των αρχών δουλεύουμε εντατικά ώστε να εντάξουμε όλες τις επιμέρους πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε ένα ολοκληρωμένο  σχέδιο γαλάζιας ανάπτυξης.
Ήδη έχουμε αρχίσει να αναπτύσσουμε συγκεκριμένες περιφερειακές στρατηγικές για τις θαλάσσιες λεκάνες (Βαλτική, Μεσόγειο) ενώ προετοιμάζουμε αντίστοιχες για τον Ατλαντικό, τη Βόρεια και τη Μαύρη Θάλασσα.
Αυτές οι στρατηγικές συνδυάζονται με προγράμματα χρηματοδότησης για το θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό, για την ολοκληρωμένη γνώση και επιτήρηση των θαλασσών, για την έρευνα, την ενεργειακή αξιοποίηση του θαλάσσιου δυναμικού, την εκπαίδευση των νέων στα επαγγέλματα της θάλασσας και τη δημιουργία νέων «γαλάζιων θέσεων» εργασίας.
Αυτή η πολιτική αφορά βεβαίως τα κράτη-μέλη της Ευρώπης που έχουν παράκτιο μέτωπο αλλά όχι μόνο. Αφορά και τα κράτη μέλη που δεν βρέχονται από τη θάλασσα, διακινούν όμως μεγάλο μέρος των εμπορευμάτων τους μέσω αυτής ή αναπτύσσουν δράσεις στην τεχνολογία, την έρευνα και τη βιομηχανία της θάλασσας.

Είναι φανερό πως η Ελλάδα έχει την «εκ δωρεάς» δυνατότητα να αξιοποιήσει στο μέγιστο αυτή την πολιτική.
Δεν αναφέρομαι μόνο στην καλύτερη αξιοποίηση των δεδομένων και των δυνατοτήτων που προσφέρει ούτως ή άλλως η ελληνική ποντοπόρος ναυτιλία, ούτε μόνο στις δυνατότητες για την ανάπτυξη ενός παράκτιου θαλάσσιου τουρισμού υψηλών προδιαγραφών.
Αναφέρομαι και σε άλλους τομείς λιγότερο γνωστούς αλλά με εξίσου σημαντικές κατακτήσεις όπως τις θαλασσο –καλλιέργειες, την αειφόρο αλιεία, την ακτοπλοΐα και τις τεράστιες ενεργειακές δυνατότητες που προσφέρει η θάλασσα.
 
Ναι, λοιπόν, με σύμμαχο τη θάλασσα η Ελλάδα μπορεί να περάσει ευκολότερα τον δύσκολο κάβο της οικονομικής κρίσης.

Θάλασσες-Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης: 1-0  



Ένα δυνατό όχι είπε η Ευρωπαία Επίτροπος για την Αλιεία κα. Μαρία Δαμανάκη στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, απορρίπτοντας το αίτημα της Ελλάδας για ακόμη μια παράταση στη λειτουργία της βιντζότρατας.
Η Greenpeace χαιρετίζει την απόφαση αυτή ως το πρώτο ουσιαστικό βήμα στην εφαρμογή της ευρωπαϊκής νομοθεσίας για την αλιεία και περιμένει από την πολιτική ηγεσία να προχωρήσει στην ουσιαστική προστασία των θαλασσών μας και των εθνικών μας πόρων.
Συγκεκριμένα, με επιστολή της προς τη Διεύθυνση  Αλιείας του Υπουργείου, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επισήμανε στη χώρα μας ότι η προθεσμία παράτασης έχει λήξει και ότι οι επιστημονικές πληροφορίες που έστειλε σχετικά με την κατάσταση των αλιευτικών αποθεμάτων στα οποία στοχεύει η βιντζότρατα, είναι ελλιπείς ή ανύπαρκτες.
Τόνισε επίσης ότι, δεδομένης της δραστηριότητας αυτού του εργαλείου πάνω από τα λιβάδια της Ποσειδωνίας, η Ελλάδα δε θα ήταν σε θέση να αποδείξει στην Επιτροπή ότι το εργαλείο αυτό περιορίζεται μόνο στο 1/10 των εθνικών μας λιβαδιών όπως ορίζει η νομοθεσία.
Και πως θα μπορούσε άλλωστε, όταν η χώρα μας δεν έχει προχωρήσει στη χαρτογράφηση του σημαντικού αυτού θαλάσσιου οικότοπου.


«Επί σειρά ετών, το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης είναι ο ηθικός αυτουργός στην υποβάθμιση των θαλασσών μας.
Η σημερινή απόφαση της Επιτροπής βάζει ένα φρένο σε αυτή την κακή πολιτική», δήλωσε η Άντζελα Λάζου, υπεύθυνη εκστρατείας για το θαλάσσιο περιβάλλον στο ελληνικό γραφείο της Greenpeace. «Ωστόσο, για την ουσιαστική διατήρηση των φυσικών μας πόρων, περιμένουμε από την Επιτροπή να πιέσει την Ελλάδα να προχωρήσει στις απαραίτητες αποφάσεις και ρυθμίσεις προστασίας των θαλασσών, όπως είναι η δημιουργία θαλάσσιων καταφυγίων», πρόσθεσε η Λάζου.


Η Greenpeace ζητά από το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης να προχωρήσει ταχύτατα:

    * στον καθορισμό θαλάσσιων καταφυγίων για την προστασία των αποθεμάτων των ψαριών και του θαλάσσιου περιβάλλοντος.
    * στη χαρτογράφηση των λιβαδιών Ποσειδωνίας και την προστασία των λιβαδιών που έχουν ήδη χαρτογραφηθεί.

Τα ψάρια το 'σκασαν», συνέντευξη στο περιοδικό "Εικόνες" και στον Χαράλαμπο Νικόπουλο

Κυριακή, 18 Ιούλιος 2010 18:57
Η υπεραλίευση με τις μηχανότρατες που πιάνουν τον γόνο εμποδίζοντάς τον να αναπτυχθεί, οι ιχθυοκαλλιέργειες και οι εισαγωγές από τα ανοικτά -μετά τη συνθήκη του Μάαστριχτ- ελληνικά σύνορα, οι «μοντέρνες» διατροφικές συνήθειες και ο ξέφρενος ρυθμός της ζωής έχουν αλλάξει δραματικά τα δεδομένα στην αλιεία και την κατανάλωση ψαριού.
Μολονότι τρώμε περισσότερο ψάρι, αφενός η αύξηση αυτή αφορά επεξεργασμένες μορφές και κατεψυγμένα από τα ψυγεία των σούπερ μάρκετ, αφετέρου σπάνια το απολαμβάνουμε σπίτι μας, ως προϊόν δικής μας προετοιμασίας και μαγειρέματος.
Η σχέση μας μαζί του έχει γίνει επιφανειακή και εξαντλείται κυρίως στις ψαροταβέρνες. Την ίδια ώρα τρώμε λιγότερα και χειρότερα ψάρια σε σχέση με πριν από 20 χρόνια, διότι τα ψάρια του Αιγαίου μειώνονται ραγδαία.

Για όλα αυτά μιλήσαμε με τη Μαρία Δαμανάκη, Επίτροπο Θαλάσσιας Πολιτικής και Αλιείας.

Εξηγήστε μας για το φαινόμενο της υπεραλίευσης στις ελληνικές θάλασσες και για τα είδη που απειλούνται με εξαφάνιση; Πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα;
Η κατάσταση στις  Ελληνικές θάλασσες  όπως και στην υπόλοιπη Μεσόγειο είναι όντως ιδιαίτερα ανησυχητική.
Όλες οι επιστημονικές μελέτες που έχουμε στη διάθεσή μας δηλώνουν πως στη Μεσόγειο περισσότερο από το 54% των ψαριών - για τα οποία διαθέτουμε στοιχεία - αλιεύονται πάνω από τα επιτρεπόμενα βιολογικά όρια. Περίπου το 1/3 των ειδών αγγίζει τα όρια της ασφαλούς επιβίωσης.
Υπάρχουν επίσης είδη που απειλούνται με άμεση εξαφάνιση όπως είναι ο κόκκινος τόνος και τελευταία ο ξιφίας.
Στην τελευταία συνεδρίαση του Συμβουλίου Υπουργών της Ευρωπαϊκής Ένωσης παρουσίασα μελέτη από τις υπηρεσίες μου και ανεξάρτητα επιστημονικά Ινστιτούτα (όπως το IFREMER λόγου χάρη) που αποδεικνύει ότι αν συνεχίσουμε έτσι, μέσα σε μια 10ετία, μόνο τα 8(!) από 136 είδη ψαριών στην Ευρώπη θα επιβιώσουν με ασφάλεια.
Πώς φθάσαμε ως εδώ;
Tα τελευταία χρόνια ενώ η κατανάλωση ψαριών στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, αυξήθηκε κατακόρυφα (40% στην εικοσαετία) πήραμε ελάχιστα μέτρα για να διασφαλίσουμε τη διατήρηση των αποθεμάτων και την αειφόρο ανάπτυξη των ειδών.
Σήμερα είναι ανάγκη όλοι να αντιληφθούν πως δεν μπορούμε να  συνεχίσουμε έτσι. Διαφορετικά, τα παιδιά μας θα έχουν μια εντελώς διαφορετική εικόνα για τη ζωή στη θάλασσα. Δεν έχουμε αυτό το δικαίωμα.
Χρειάζεται να πάρουμε όλα τα μέτρα ώστε ο νέος Ευρωπαϊκός Μεσογειακός Κανονισμός Αλιείας - που έθεσα σε πλήρη ισχύ από την 1η Ιουνίου του 2010 - να εφαρμοσθεί με συνέπεια στο σύνολό του, χωρίς καθυστερήσεις και χωρίς εξαιρέσεις. Σε ό,τι με αφορά το αντιλαμβάνομαι και ως μεγάλη προσωπική ευθύνη.
Εμπειρικά παρατηρούμε ότι τα ντόπια ψάρια έχουν μειωθεί δραματικά στην ελληνική αγορά, η οποία έχει κατακλυστεί από τα εισαγωγής, τα οποία μάλιστα πληρώνουμε ως ντόπια. Δηλαδή αδρά. Ισχύει κάτι τέτοιο; Γιατί πιστεύετε ότι συμβαίνει;
Αυτό που επιστημονικές έρευνες αποτυπώνουν είναι αυτό που ο κάθε ψαράς – επαγγελματίας ή ερασιτέχνης- διαπιστώνει στην καθημερινότητά του.
Τα ψάρια στις θάλασσές μας είναι όλο και λιγότερα.
Στην Ελλάδα, λοιπόν, παρατηρείται έντονη μείωση των πληθυσμών στα είδη ευρείας κατανάλωσης που έχουν και εμπορική αξία.
Αυτό μαζί με την αύξηση της ζήτησης  εκτοξεύει τις τιμές στα ύψη. Δημιουργεί έδαφος για ραγδαία αύξηση  των εισαγωγών.
Πώς αντιδρούμε;
H δική μου προσπάθεια και ευθύνη είναι να διασφαλίσω συνθήκες ίσης μεταχείρισης και υγιούς ανταγωνισμού ανάμεσα στους Ευρωπαίους ψαράδες και τους ψαράδες των άλλων χωρών, από τις οποίες εισάγουμε. Αυτό δεν είναι πάντα εύκολο.
Η Ευρώπη έχει υψηλά standards ποιότητας και σεβασμού του περιβάλλοντος, σε σχέση με άλλες χώρες. Έχουμε όμως όπλα.
Με τη μεταρρύθμιση της Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής προωθούμε δύο βασικά εργαλεία. Την υποχρέωση όλων των χωρών να εφαρμόζουν τον Κανονισμό για την καταπολέμηση της παράνομης, αδήλωτης, λαθραίας αλιείας, ως προϋπόθεση για να επιτραπεί η εξαγωγή ψαριών στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που είναι ο μεγαλύτερος παγκόσμιος καταναλωτής.
Και τη θέσπιση ελάχιστων κανόνων πιστοποίησης με ανάλογη ετικέτα και πληροφόρηση του καταναλωτή για τις ιδιότητες και την προέλευση του ψαριού που αγοράζει.
Η μάχη είναι σκληρή και εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και σε διεθνές επίπεδο. Θα το προσπαθήσουμε  όμως και στα Ευρωπαϊκά όργανα και στα πλαίσια των διεθνών διαπραγματεύσεων μας.
Η κατάσταση αρκετών αλιευτικών αποθεμάτων στη Μεσόγειο είναι ανησυχητική . Οι αλιείς αλιεύουν κάθε χρόνο όλο και λιγότερο.
Ποιες πολιτικές συγκεκριμένα θα ακολουθήσετε / έχετε ακολουθήσει ώστε να αντιστραφεί αυτή η ανησυχητική κατάσταση;
H διαχείριση της Αλιείας στη Μεσόγειο έχει δύο κατά βάση πλευρές.
Η πρώτη αφορά την πλήρη εφαρμογή των κοινών Ευρωπαϊκών κανόνων, δηλαδή  του νέου Ευρωπαϊκού Μεσογειακού Κανονισμού Αλιείας.
Ο κανονισμός αυτός αποφασίσθηκε ομόφωνα από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο πριν τρία χρόνια. Προβλέπει μια σειρά μέτρα - υποχρεώσεις των κρατών-μελών για τη διατήρηση και την αναγέννηση των αποθεμάτων ανάλογα με τις ανάγκες κάθε είδους, στη βάση  επιστημονικών δεδομένων και στοιχείων.
Προβλέπει επίσης μέτρα για τον περιορισμό της χρήσης αλιευτικών εργαλείων που καταστρέφουν το βυθό αλλά και περιορισμούς στους τρόπους και στους χρόνους δράσης των αλιευτικών σκαφών. Η παρακολούθηση και ο έλεγχος είναι στη δικαιοδοσία των εθνικών αρχών. 
Στην περίπτωση της Ελλάδας στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και στο Λιμενικό Σώμα. Φυσικά η Κομισιόν έχει ήδη χρηματοδοτήσει τον εξοπλισμό του Λιμενικού Σώματος και των αλιέων για την εφαρμογή των κανόνων.
Είμαστε μάλιστα έτοιμοι να χρηματοδοτήσουμε και νέα σχέδια, αν υποβληθούν. Και βεβαίως έχουμε τον τελευταίο λόγο στην εφαρμογή του Κανονισμού, με ύστατο μέσο τη δυνατότητα παραπομπής των κρατών που δεν συμορφώνονται στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. 
Η δεύτερη πλευρά, αφορά τον συστηματικό και διαρκή διάλογο της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τις τρίτες χώρες που βλέπουν στη Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα καθώς και με τις αντίστοιχες περιφερειακές οργανώσεις, έτσι ώστε να αντιμετωπίζονται με ενιαίο τρόπο τα κοινά προβλήματα της θάλασσας που μοιραζόμαστε όλοι.
Έχω ήδη αναλάβει πρωτοβουλίες συνεννόησης με χώρες που έχουν σοβαρό ρόλο στη συνεργασία αυτή όπως το Μαρόκο, η Τουρκία, η Ρωσία, με στόχο να ενισχύσω την πολυμερή συνεργασία.
Εμείς ως καταναλωτές μπορούμε να κάνουμε κάτι για να συμβάλλουμε σε αυτή την προσπάθεια;
Ο ενημερωμένος πολίτης και καταναλωτής είναι σύμμαχός μας. Θέλουμε να δουν τα παιδιά μας ζωντανά ψάρια; 
Δεν είναι δυνατόν να καταναλώνουμε το γόνο των ψαριών  ή των άλλων θαλασσίων ειδών που διακινείται παράνομα και ακυρώνει την αναπαραγωγή.
Είναι ανάγκη να ζητούμε όλες τις πληροφορίες για τα ψάρια που αγοράζουμε .
Σε πολλές χώρες (κυρίως του βορρά) υπάρχουν πολλές πρωτοβουλίες για ετικέτες πάνω στο ψάρι που δείχνουν προέλευση και βεβαιώνουν πως το ψάρι είναι προϊόν αλιείας που σέβεται τους κανόνες αειφορίας.
Και κυρίως είναι ανάγκη να καταλάβουμε πως τα εργαλεία που καταστρέφουν το βυθό νεκρώνουν τη θάλασσα.
Η Μεσόγειος δεν θα γίνει Νεκρή Θάλασσα. Είναι στο χέρι μας.
 
* Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Εικόνες" του "Έθνους της Κυριακής" στις 18 Ιουλίου 2010, τεύχος Νο 5.

Νομίζω ότι θα πρέπει να δραστηριοποιηθούμε στα θέματα
ελέγχου από τις λιμενικές αρχές , διότι όπως ενημερώθηκα
ισχύει το εξής:
1) Εδώ και ενάμισι χρόνο δεν εγκρίνονται οι δαπάνες πανελλαδικά
    για καύσιμα που αφορούν περιπολίες σκαφών του λιμενικού.
    Με αποτέλεσμα να βγαίνουν μόνο για έκτακτες ανάγκες....
2) Κάποια  λιμεναρχεία δεν διαθέτουν σκάφος λόγω
    βλάβης και μη επισκευής της για περισσότερο από ένα χρόνο...

Παρακαλώ επιβεβαιώστε με η διαψεύστε με αν γνωρίζετε περισσότερα
Γιατί και τα δύο σημαίνουν ότι οι θάλλασσα παραμένει ξέφραγο αμπέλι
παρά τη προσπάθεια της οποιαδήποτε κας Δαμανάκη...

Το SPIEGEL για το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα της Επιτρόπου Αλιείας Μαρίας Δαμανάκη

Τετάρτη, 08 Σεπτέμβριος 2010 10:37

Με τίτλο «Η ΕΕ καταρτίζει σχέδιο ανάγκης κατά της λεηλασίας των θαλασσών» και υπότιτλο «Πρόκειται για σημαντική εξέλιξη στη μάχη κατά της υπεραλιείας: Η ΕΕ σχεδιάζει τον δραστικό περιορισμό της αλίευσης. Αναμένεται να σταματήσει η εκταμίευση κονδυλίων και να υπάρξουν αυστηρότεροι έλεγχοι. Η Επίτροπος Αλιείας Δαμανάκη δηλώνει έτοιμη για καυτές αντιπαραθέσεις», το Spiegel-Online δημοσιεύει σχετικό ρεπορτάζ του Axel Bojanowski, στο οποίο μεταξύ άλλων αναφέρονται τα εξής:
Όταν το Νοέμβριο του 1973 οι στρατιώτες εισέβαλαν στο Πολυτεχνείο, η Μαρία Δαμανάκη, σημερινή Επίτροπος Αλιείας, ήξερε ότι κινδυνεύει η ζωή της. Η Ελληνίδα, κόρη οργάνου της τάξεως, 21 ετών τότε, ήταν εκπρόσωπος των φοιτητών, που είχαν επαναστατήσει κατά της στρατιωτικής χούντας στην Ελλάδα. Όταν έγινε η έφοδος στο Πολυτεχνείο, οι στρατιώτες σκότωσαν δεκάδες συμφοιτητών της. Η Δαμανάκη φυλακίστηκε για εννέα μήνες και βασανίστηκε. Αργότερα διετέλεσε βουλευτής του ΚΚΕ. Τιμήθηκε από μη κυβερνητικές οργανώσεις για το έργο της κατά του ρατσισμού και του αντισημιτισμού. Εδώ και λίγους μήνες παλεύει με τη νέα της ιδιότητα ως Επίτροπος Αλιείας της ΕΕ.
Φαίνεται ότι το ισχυρό αλιευτικό «λόμπι» απέκτησε σκληρή αντίπαλο. Επιτέλους, παρατηρείται κινητικότητα στην αλιευτική πολιτική της ΕΕ. Οι πολιτικοί – ιδιαίτερα της νοτίου Ευρώπης – φοβούνται το ισχυρό ‘λόμπι’ των εμπόρων αλιευμάτων, που μπορεί να κινητοποιήσει ψηφοφόρους, οι οποίοι ζουν σε παράκτιες περιοχές. Κι ας είναι γνωστό ότι πολλά είδη ψαριών κινδυνεύουν να εκλείψουν. «Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις συμμετέχουν στο

σχεδιασμό για λεηλασία των θαλασσών», δηλώνει ο υδροβιολόγος Onno Groß από την οργάνωση για την προστασία των θαλασσών Deepwave. 90% των αποθεμάτων είναι θύμα της υπεραλίευσης, προειδοποιεί το Διεθνές Συμβούλιο Θαλασσίων Ερευνών (ICES) και ζητά δραστικό περιορισμό των ποσοστών αλίευσης.
Σε τρεις μήνες τα πράγματα σοβαρεύουν για την ευρωπαία Επίτροπο Μαρία Δαμανάκη. Τον Δεκέμβριο πρόκειται να συναντηθούν οι αρμόδιοι Υπουργοί της ΕΕ για να συζητήσουν για τα ποσοστά αλίευσης στην ΕΕ. Προκειμένου να πετύχει συμβιβαστικές λύσεις, η Δαμανάκη ταξιδεύει αυτή την περίοδο σε όλη την Ευρώπη. Άλλωστε το αργότερο το 2013 αναμένεται να παρουσιάσει μια ριζική μεταρρύθμιση της αλιευτικής πολιτικής της ΕΕ. Κατά την επίσκεψή της τις τελευταίες μέρες στο Αμβούργο και στο Βερολίνο, όπου συνάντησε την Υπ. Γεωργίας Ilse Aigner, η Δαμανάκη μιλούσε σαν επαναστάτρια: «Πρέπει να επιφέρουμε δραστικές αλλαγές στην αλιευτική πολιτική», δήλωσε η ευρωπαία Επίτροπος στο Spiegel-Online. Χωρίς δραστικές μεταρρυθμίσεις σε δέκα χρόνια δεν θα υπάρχουν αλιευτικά αποθέματα σε ανεκτά επίπεδα. «Το αλισβερίσι των κρατών της ΕΕ για το θέμα των ποσοστών αλίευσης πρέπει να τελειώνει» και οι επιδοτήσεις των αλιευτικών πλοίων πρέπει να σταματήσουν, τόνισε η Δαμανάκη.
Ειδικά η Γερμανία, λόγω της βαρύτητας της ψήφου της στο Συμβούλιο Υπουργών, θα μπορούσε να επηρεάσει προς αυτή την κατεύθυνση. Αλλά η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δεν τολμά να έλθει σε ανοιχτή ρήξη με τις μεγάλες αλιευτικές χώρες, όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Γαλλία, η Δανία και η Ιταλία, για να μη χάσει συμμάχους για άλλα ζητήματα. Παρ’ όλα αυτά η Δαμανάκη διαπιστώνει σημάδια σύγκλισης απόψεων: «Οι Πορτογάλοι και οι Ισπανοί μου δήλωσαν ότι επιθυμούν να αλλάξουν την αλιευτική πολιτική τους. Διαπιστώνω δείγματα αλλαγής».
Οι σημαντικότερες προτάσεις της Επιτρόπου Αλιείας για την αλιευτική μεταρρύθμιση είναι οι εξής:

- Οι ποσότητες αλιευμάτων θα πρέπει να καθοριστούν με βάση επιστημονικές γνωμοδοτήσεις, π.χ. του ICES.
- Θα πρέπει να απαγορευτεί η απόρριψη αλιευμάτων στη θάλασσα, που κρίνονται ανεπιθύμητα, ώστε να εξοπλιστούν με πιο σύγχρονα μέσα τα αλιευτικά, να ψαρεύουν στοχευμένα, και όχι να αδειάζουν αδιακρίτως τη θάλασσα.
- Οι αλιευτικές εταιρείες θα πρέπει να αποκτήσουν συγκεκριμένα ποσοστά αλίευσης, ώστε να συμπεριφέρονται πιο υπεύθυνα, χωρίς να φοβούνται ότι κάποιος άλλος θα τους κλέψει την ‘ψαριά’. Ο κίνδυνος, βέβαια, εδώ είναι να αγοράσουν τα μεγαλύτερα ποσοστά οι μεγάλες εταιρείες αλίευσης. Γι’ αυτό θα πρέπει να ληφθεί η σχετική μέριμνα και για τις μικρότερες εταιρείες του κλάδου.