Με αφορμή τα τελευταία - πρωτόγνωρα - γεγονότα για τη χώρα μας, παραθέτω κάποιες σκέψεις για προβληματισμό.
Κάθε νοήμων Ελληνας καταλαβαίνει ότι όλες αυτές οι καταστροφές και λεηλασίες δεν έγιναν για το θάνατο του 15χρονου παιδιού. Ας μην χρησιμοποιούμε λοιπόν τον άδικο χαμό του με τη 1η ευκαιρία σε κάθε συζήτηση, δημόσια η ιδιωτική. Προσβάλλουμε τη μνήμη του.
Το περιστατικό αυτό είναι απομωνομένο, ένας ανάξιος και δειλός ειδικός φρουρός σκότωσε εν ψυχρώ το παιδί. Δεν είναι ώριμο να γενικεύουμε ότι όλοι στην αστυνομία είναι άχρηστοι και δολοφόνοι. Αυτές οι απόψεις είναι ακραίες και εξυπηρετούν πολιτικά συμφέροντα.
Με την ίδια λογική "της αχρηστίας" θα μπορούσαν 1000αδες πολίτες που είδαν τις περιουσίες τους καμμένες να καταδικάσουν την αστυνομία. Τελικά τι θέλουμε ;
Πως θέλουμε την αστυνομία να ενεργεί ;
Να είναι αμέτοχη στα επεισόδια ;
Να συμμετέχει, δηλαδή να κυνηγά να κάνει συλλήψεις ; Και όταν οι "αντιεξουσιαστές" μπουν σε χώρους ασύλου ;
Να συμμετέχει, δηλαδή να δέρνει όσους πιάνει και μετά να τους οδηγεί στο τμήμα ή να τους αφήνει ελεύθερους ;
Ας αφήσουμε τις γενικότητες, ότι η αστυνομία πρέπει να διαφυλάσσει τον πολίτη και την ιδιωτική και δημόσια περιουσία. Συγκεκριμένα...πως δηλαδή πρέπει να ενεργεί ;
Μπορεί να ενεργήσει έτσι όπως ζητάμε ; Αν όχι, τι φταίει και δεν μπορεί ;
Η αστυνομία είναι ο εύκολος στόχος γιατί ο Ελληνας δεν έχει μάθει να πειθαρχεί (αυτό μαθαίνεται στα πρώτα χρόνια της ζωης μας από την οικογένεια, μετά είναι αργα) και κάθε τι που εκφράζει την έννοια πειθαρχία το θεωρεί καταναγκαστικό άρα και στόχο προς επίθεση. Δεν είναι δυνατόν να παίρνουμε το μέρος του αναρχικού που καίει και σπάει και να καταδικάζουμε τον αστυνομικό που έδειρε κάποιον από αυτούς.
Για τους νοήμονες Έλληνες (πάλι σε αυτούς αναφέρομαι, γιατί όσοι έχουν υψώσει τη ταμπέλα "η κυβέρνηση φταίει και τέλος", δεν μπορούν να μπουν σε βαθύτερη λογική), τα πραγματικά αίτια των γεγονότων των τελευταίων ημερών είναι 3.
1. Η διαπαιδαγώγηση του Ελληνα ότι μπορεί να τα έχει όλα, πρέπει να τα έχει όλα και δεν υπάρχει λόγος να μπει όριο σε τίποτα.
Αυτό ξεκινάει από τη πρώτη παιδική ηλικία, συνεχίζεται πανυγηρικά στο σχολείο και επεκτείνεται βασιλικά στα πανεπιστήμια και μετέπειτα στη κοινωνία.
Οσοι έχουν επαφή με την 1βαθμια εκπαίδευση θα γνωρίζουν ότι τα τελευταία 30 χρόνια οι αλλαγές στη συμπεριφορά των παιδιών είναι δραματικές.
Παλαιότερα, υπήρχε σεβασμός στο δάσκαλο, του μιλούσες στο πλυθυντικό και υπάκουγες στις εντολές του, τουλάχιστον μέσα στη τάξη.
Τώρα, μια μέση τάξη ειναι μπάτε σκύλοι αλέστε, η ειρωνία και τα γελάκια στις εντολές ή παρατηρήσεις του δασκάλου καθημερινό φαινόμενο όπως ο αυθάδης προστακτικός ενικός (έλα κυρία να μου δείξεις αυτό...κύριε, συνέχισε το μάθημα, πάω έξω για λίγο). Τα παιδιά από την οικογένεια δεν μαθαίνουν να πειθαρχούν και να λειτουργούν μέσα σε συγκεκριμένα πλαίσια.
Αυτό συνεχίζεται στο Γυμνάσιο, Λύκειο, Πανεπιστήμιο και φυσικα μετά όταν βγαίνουν στην κοινωνία. Σε κάθε στάδιο βέβαια κλιμακώνεται και αυξάνεται ο βαθμός της απειθαρχίας.
Εχουμε μάθει να τα θέλουμε όλα, οπότε ακόμα και αν έχουμε πολλά, στο υποσυνειδητο αυτά δεν είναι αρκετά οπότε αγχωνόμαστε, πασχίζουμε, σπάμε, καίμε
σε μια απέλπιδα προσπάθεια να καλύψουμε το κόμπλεξ ότι δήθεν δεν έχουμε αρκετά.
2. Το καθεστώς χαλαρότητας και ατιμωρησίας που είναι συνέπεια φυσικά του παραπάνω, της έλλειψης πειθαρχίας.
Από το γέννηση έως το θάνατο, επιδιώκουμε "να τη σκαπουλάρουμε", να τη γλυτώσουμε και να ξεφύγουμε και πολλές φορές το επιτυγχάνουμε.
Σκεφτείτε οι παλαιότεροι τί σημαινε να πάρεις αποβολή στο σχολείο. Σας πληροφορώ ότι σήμερα ελάχιστα ιδρώνει το αυτί των περισσοτέρων παιδιών.
Μεγαλωνοντας, η νεολαία μαθαίνει ότι και να συλληφθεί και να περάσει 1-2 βράδια στο αστυνομικό τμήμα, δεν έγινε και τίποτα.
Γενική ατιμωρησία, κάλυψη και μετατόπιση ευθυνών με αποτέλεσμα να υπάρχει μια επιφανειακή ηρεμία όπου όλοι φαίνεται να περνούν καλά και βολεύονται
αλλά τα προβλήματα από κάτω να διογκωνονται.
3. Η πολύ αργή και σταδιακή πρόοδος της χώρας μας
Ο κόσμος έχει συσσωρευμένη αγανάκτηση, δεν βλέπει φως στο τούνελ και έξοδο από τα προβλήματα που τον βασανίζουν. Η συσσωρευμένη αγανάκτηση προκαλεί οργή, που αν δεν εχεις την παιδεία και την ψυχοσύνθεση να ελέγξεις, σε οδηγεί σε ακραίες αντιδράσεις, όπως αυτές που βλέπουμε.
Σαφώς και έχουμε πολλά και μεγάλα προβλήματα, αλλά ακραίες αντιδράσεις δεν οδηγούν πουθενά και δεν αλλάζουν τίποτα. Ναι στον ειρηνικό αγώνα, όχι στην ηλίθια εκτόνωση.
Δεν είμαστε Σομαλία, Λιβερία ή Ινδία, όπου πράγματι εκεί οι άνθρωποι ΔΕΝ έχουν αρκετά. Σίγουρα μας λείπουν αρκετά σαν χώρα, σίγουρα έχουμε προβλήματα, αλλα μη μου πείτε ότι πάντα στην Ελλάδα δεν ήταν έτσι. Η οποιαδήποτε δηλαδή οικονομική κατάσταση, ανεργία, χαμηλή σύνταξη κτλ δεν δικαιολογεί με τίποτα τα τελευταία γεγονότα. Το ότι κάποιοι προσπαθούν να συσχετίσουν τα γεγονότα με τα προβλήματα της χώρας, λαϊκίζουν και κοιτάνε να εκμεταλευτούν τη κατάσταση για ιδίον όφελος. Ποτέ μα ποτέ στην Ελλάδα δεν είχαμε τη φοβερή οικονομία, τη πολύ χαμηλή ανεργία, τις πολύ υψηλές συντάξεις και μισθούς και την τέλεια υγειονομική περίθαλψη. Και ούτε πρόκειται ποτέ να τα έχουμε, αυτό είναι δεδομένο, ανεξαρτήτου κυβέρνησης.
να είστε καλά
Δ.