Ερώτηση Το επάγγελμα του αλιέα

Καταρχήν ο ορισμός του επαγγελματία ψαρά δίνεται από το νόμο 3874/2010 (ΦΕΚ/151/Α’/2010)

Πού πρέπει να είναι ασφαλισμένοι οι επαγγελματίες ψαράδες?
Συμφέρει να ασχοληθείς με το συγκεκριμένο επάγγελμα?
Τί κάνει το πανάθλιο κράτος μας για να στηρίξει τους νέους που θέλουν να ασχοληθούν επαγγελματικά με το ψάρεμα?

giorgosxris έγραψε: Καταρχήν ο ορισμός του επαγγελματία ψαρά δίνεται από το νόμο 3874/2010 (ΦΕΚ/151/Α’/2010)

Πού πρέπει να είναι ασφαλισμένοι οι επαγγελματίες ψαράδες?
Συμφέρει να ασχοληθείς με το συγκεκριμένο επάγγελμα?
Τί κάνει το πανάθλιο κράτος μας για να στηρίξει τους νέους που θέλουν να ασχοληθούν επαγγελματικά με το ψάρεμα?

Καλό επάγγελμα είναι μόνο ένα: Αυτό που σου αρέσει. Προσοχή όμως! Όχι αυτό που σου αρέσει να κάνεις σαν χόμπι. Γιατί είναι πολύ διαφορετικό πράγμα να κάνεις κάτι σαν χόμπι, από το να το κάνεις επάγγελμα, δηλαδή τρόπο ζωής.
Σχετικά λοιπόν με το ερώτημά σου, αυτό που κατά τη γνώμη μου πρέπει πρώτ’ απ’ όλα να ξεδιαλύνεις μέσα σου, είναι το αν το ψάρεμα, που προφανώς είναι το χόμπι σου, θα μπορούσε να αποτελέσει και το κύριο επάγγελμά σου, ως τρόπος ζωής.
Προσωπικά πιστεύω δυο πράγματα:
1) Αν κάποιος είναι πραγματικά «ερωτευμένος» με ένα συγκεκριμένο επάγγελμα, κανείς δεν μπορεί να τον σταματήσει από το να το εξασκήσει.
2) Όποιο κι αν είναι το αντικείμενο του επαγγέλματος που σου αρέσει, αν όντως είσαι πραγματικά «ερωτευμένος» με αυτό, στο τέλος θα βρεις και τον τρόπο, μέσα από αυτό, να διαπρέψεις.
Ένας μεγάλος παιδαγωγός συνήθιζε να λέει: «Προτιμώ χίλιες φορές ευτυχισμένους σκουπιδιάρηδες, από αγχωτικούς και μισότρελους επιστήμονες». Το όνομά του Α. Σ. Νηλ. Ήταν ο ιδρυτής του μοναδικού στον κόσμο «Ελεύθερου Σχολείου» στην Αγγλία, με το όνομα «Σάμερχιλ». Η παραπάνω φράση ήταν το «ρητό» του εκπαιδευτικού αυτού ιδρύματος.

Καλημέρα φιλοι συμφωνω απολυτα φιλε ιχαλη ως προς την τοποθετηση σου σε ότι αφορα το θεμα εργασια
η μονη αντιρηση μου είναι ότι πλεον εχει γινει πολύ δυσκολη η ανταποδοτηκοτητα στην σχεση προσωπικη προσφορα - εργατοώρες κ στο τι τελικα περνεις σαν ανταποδωση.
Το ψαρεμα ως εργασια δεν εχει καμια σχεση με τις άλλες δουλειες που δουλευεις κ ξερεις ότι κάθε πρωτη του μηνα θα παρεις τα ταδε χρηματα.
Το ψαρεμα εχει κ άλλες συνησταμενες όπως πχ στα μερη μου ξεκιναει βοριοας κ ξεχναει ποτε θα σσταματησει τι κανεις τοτε μενεις απραχτος κ αδυνααμος στο να κανεις οτιδήποτε άλλο που μεταφράζετε στερηση χρηματων.
Δελφίνια φώκιες ξεσκιζουν δυχτια , ολοκαινουργια εργαλεία κ σε ένα βραδυ γινοντε κουρελια οι διχτυαρηδες τωρα εχουν κ ένα νέο πρόβλημα που λεγετε γερμανοι περυσι , εγω προσωπικα σιχενομε τα δυχτια , πολλοι φιλοι δυχτιαρηδες πεταξαν χλμ ολοκαινουργια τακιαμια δυχτια επειδή φορτωθηκαν με τοννους γερμανων κ δεν ξεψαριζοντουσαν κ αυτά είναι μερικα από τα προβλήματα.
Βασικοτερα είναι οι μικρες ποσοτητες ψαριων που πλεον αλιευοντε κ δεν φτανουν πολλες φορες για να βγαλουν οι επαγγελματιες τα προς τα ζειν τουλάχιστον .
Ακριβα πετρελαια, δεν μιλω καν ναχεις μηχανη με βενζινη βλέπεις , όπως κ δεν μιλω καθολου σε ότι εχει να κανει με τις ωρες που βαζεις προσωπικη εργασια κ στο τι αποκομιδεις στο τελος είναι ανιση αυτή η σχεση αλλα το ξεπερνάς από την ΑΓΑΠΗ, όπως ειπες κ εσυ με το επαγγελμα αυτό γιατι ειδικα το ψαρεμα αν δεν το αγαπας κ δεν εισαι ερωτευμενος μαζι του αστο καλυτερα μην το κανεις καθολου γιατι δεν είναι κ ευκολο επαγγελμα νασαι μεσα στις θαλασσες χειμωνα καλοκαιρι με φουρτούνες , υγρασίες να σου περωνιαζουν τα κοκκαλα κ να σου πονουν ολε ςοι αρθρωσεις.
Μια θα σου δινει δεκα θα σου περνει.
Μιλαγα με φιλο προχτες κατω στο χωριο κ τον ρωτω πως πηγες θοδωρη σημερα κ μου απαντα αστα ρε θαναση δεν πηγα καθολου, εβγαλα τα ματια μου να αρματωσω 10 τακίμια δυχτια μαζι με την γυναικα μου κ μολις τα καλαρισα μου τα εκαναν κουρελια τα δελφίνια, μονο φελλα κ μολυβοσχοινα εμειναν.
Οι παραγαδιαρηδες χειροτερα ακριβοι δολοι, ακριβα υλικα κ πετρελαια , πλεον πρεπει ναχεις καλο εργαλειο - καικι κ να πηγαίνεις μακρυνες πορειες για να βρεις τοπους μπας κ παρεις ψαρια.
Αυτοι πουχουν καλα καικια πλεον κανουν 8 ωρες πορεια για να πανε 2- 3 μερο στα αντικυθηρα για φαγκρια.
Τα ψαρια λιγα σε αυτό φταινε βεβαια πολλα πραγματα η μη παιδεια των προγουμενων χρονων από την μερια των επαγγελματιων που νομιζαν ότι η θαλασσα θαχει αιωνια ψαρια κ τωρα τραβανε οσοα μαλια τους εχουν απομεινει.
Θα μπορουσα να γραφει για πολύ ωρα για τα προβλήματα , αλλα εκει παλι επισερχετε ο παραγοντας ερωτας με την θαλασσα που τα σβηνει όλα κ ξανατραβανε μπας κ η επομενη μερα είναι καλυτερη.

Καλημέρα Νάσο,
Έχω λίγη δουλειά σήμερα μέχρι το μεσημέρι και δεν αδειάζω για να συνεχίσω το θέμα.
Μου αρέσει όμως αυτή η συζήτηση και θα τη συνεχίσω οπωσδήποτε μόλις μπορέσω από το απόγευμα.
Τα λέμε

Eνα πολυ σοβαρο θεμα αναδειξατε φιλοι μου και επειδη εχω γευτει και εγω λιγο τον επαγγελματισμο,κανοντας στην ακρη ενα σοβαρο επαγγελμα,μονο και μονο απο αγαπη προς ολη την διαδικασια αυτη που λεγεται ψαρροσυνη .Καποτε η μπλε αρχοντσα μας προσεφερε τα αγαθα της απλοχερα,σημερα ομως πρεπει να κοιταχτουμε ολοι στον καθρεπτη:και ερασιχτενες και επαγγελματιες,και περισσοτερο οι επαγγελματιες,οχι ομως οτι οι ερασιτεχνες ειναι αμετοχοι ολης αυτης της καταντιας,γνωρισα ερασιτεχνες που σε οργανωση και αποδοση ητανε κανταρια πανω απο επαγγελματιες,γι αυτο λοιπον το παραμυθι περι μονομερων ευθυνων πρεπει να τελειωνει.Οσο για το αν πρεπει καποιος ν'ακολουθησει το επαγγελμα του ψαρρα,πιστευω οτι το συναισθημα και η αγαπη προς την αγαπημενη μας κυρια,δεν εχει τυχη μπρος στην επιβιωση της οικογενειας και αυτο το λεω απο προσωπικα βιωματα.Πρωτον δεν υπαρχουν ψαρια,δευτερον δεν υπαρχουν αγοραστες,τριτον τα καυσιμα σε τεραστιο παραγοντα ως προς αναζητηση μακρινων ψαρροτοπων με καπως εγγυημενο εισοδημα,πολλα τα εργαλεια ,εχουμε τυχει παραγαδι σε ψαρροτοπο νάναι πλακωμενο απο δεκαπεντε καλαδες,ψαρια καθαρα δεν προλαβαινουν να μεγαλωσουν γαι να γεννησουν πλεον δεν βγαινουν ψαρια πανω απο 300 γραμμαρια,ανυπαρξια παρκων κι αυτο ειναι και η μεγαλυτερη ευθυνη των παρακτιων επαγγελματιων,με λιγα λογια θα απετρεπα οιανδηποτε νεο ανθρωπο ν'ασχοληθει επαγγελματικα,ερασιτεχνικα και ευσυνειδητα με τα χιλια!!

Παγκράτη σε χαιρετώ,
Εξαιρετική η τοποθέτησή σου, όπως και του Νάσου πιο πάνω. Νομίζω όμως ότι έχουμε κι άλλα πολλά να πούμε γι' αυτό το θέμα, γιατί η ουσία του αγγίζει πολύ "ευαίσθητες" πλευρές του χαρακτήρα μας και γι' αυτό αξίζει τον κόπο.
Λίγο αργότερα που θα έχω περισσότερη ευχέρεια θα τα πούμε αναλυτικότερα...

Εγώ πάντως θα βγάλω ναυτικό φυλλάδιο και θα μπαρκάρω σαν δόκιμος μηχανικός.. δέν θα γίνω ψαράς..
Αργότερα που θα έχω μιά ηλικία θα πάρω ψαρόβαρκα αλλά και πάλι με το ψάρεμα πιο πολύ ερασιτεχνικά θα ασχοληθώ.. για να ξεχνάω το καημό μου που δέν ταξιδεύω...

Εδώ το ελληνικό κράτος έχει διαλύσει ολόκληρη τη ναυτιλία.. τους επαγγελματίες αλιείς θα άφηνε??

καλημέρα κ παλι φιλοι ψαραδες,
πρωτον κ εγω μιχαλη αυτό το πρόβλημα εχω γραφω από το γραφειο κ ετσι ο χρονος μου είναι πολύ περιορισμένος για αυτό , τωρα που ξααναδιαβασα τα γραφομενα μου παραπανω εχουν ένα σωρο λαθοι,.
Τωρα περα από αυτό βρισκω πολύ σωστη αυτή την τοποθετηση σου γιωργο, δλδ μπαρκαρης η κανεις μια αλλη δουλεια για ναχεις με καποιο τροπο εξασφαλισμονο το μεροκαματο - μισθο κ όταν ερθη, αν ερθη όπως μας καταντησαν η ωρα της αποσυρσης περνεις ένα μικρο καικακι
για ναχει κ λιγα εξοδα - πετρελαια παντα, κ πολύ καλυτερη πλευση στους καιρους, ένα τρεχαντηρακι όπως στην φωτο που χει ενας φιλος στο αβαταρ του κ πηγαίνεις για να κανεις το κεφι σου κ αν βγαινει κ ένα συμπλήρωμα στην συνταξη η απλος ένα καλο κ ποιοτηκο πιατο φαι εχει καλος.
Αλλα κ μονο που θα πηγαίνεις ξεγνιαστος πια κ θα ανοίγεσαι στην θαλασσα κ ο φρέσκος αερας θα καθαριζει το μυαλο σου κ θα γεμιζει την ψυχη σου φτανει.
Ετσι ναι αξιζει

Καλημέρα φίλοι μου , να σας πω και εγώ για το επάγγελμα του αλιέα όπως το ξέρω ή όπως το ήξερα .
Ο παππούς μου ήταν στο επάγγελμα ψαράς μεγάλωσε ανάθρεψε που λέμε εμείς 8 παιδιά από τα οποία κάποια σπούδασαν, είχε μια βάρκα γύρω στα 6 μέτρα γυαλάδικη την λέμε εμείς στον τόπο μας,



μια μηχανή μεταπολεμική η οποία θυμάμαι δούλευε στο ρελαντί σαν την καρδιά ανθρώπου σε ηρεμία.
Σε καθημερινή βάση ψάρεμα, ατέλειωτα κιλά χταπόδια με το γυαλί



και ψάρια με κιούρτους που τους κατασκεύαζε ο ίδιος και καθετί , ούτε δίχτυα χιλιόμετρα ούτε παραγάδια μίλια και σε καμιά περίπτωση με δυναμίτη.
Θυμάμαι στα 74 του χρόνια έσπασε η βάρκα του σε μια κακοκαιρία , από τότε και μετά μαράζωσε από την στεναχώρια του στοίχισε πάρα πολύ λες και έχασε το παιδί του, πέθανε μετά από λίγους μήνες και πέρα από τα προβλήματα υγεία που είχε ένας λόγος που καταβλήθηκε ήταν η απώλεια της βάρκας του, όλα αυτά βέβαια πριν από 34 χρόνια φίλοι μου.
Αυτό ήταν το επάγγελμα του αλιέα όπως το γνώρισα εγώ, η θάλασσα ζούσε και ζει κόσμο αλλά για πόσο ακόμα αφού έπαψαν να την σέβονται.