Ερώτηση Η πρωτη φορα....33χρονια πισω.

Τώρα παιδιά με τσιγλίσατε, με τις ωραίες ιστορίες σας και θυμήθηκα τα πρώτα μου ψαρέματα, πριν από 63 χρόνια όμως.
Θυμάμαι μόλις είχε τελειώσει ο πόλεμος και η διαβίωση ήταν κάπως δύσκολη.
Το σπίτι μας, ήταν κοντά στην παραλία και πολλές φορές το «έσκαγα» από τη μάνα μου, για να πάω στην θάλασσα, είτε για να κάνω μπάνιο, είτε για να ψαρέψω.
Φυσικά, όταν λέω να ψαρέψω, δεν εννοώ το παραδοσιακό σημερινό ψάρεμα, που έχει γίνει πλέον μια επιστήμη.
Εκείνη την εποχή θυμάμαι ότι έφτιαχνα την αρματωσιά μου, με κλωστή της μητέρας μου και για αγκίστρια είχα καρφίτσες τις οποίες στράβωνα για να τους δώσω το σχήμα του αγκιστριού.
Παρόλα αυτά όμως έπιανα σαργουδάκια και σάλπες, χρησιμοποιώντας για δόλωμα, κάτι μαμούνια που κυκλοφορούσαν πάνω στα βράχια της παραλίας.
Ήταν όμως ευτυχισμένα εκείνα τα χρόνια, ρε παιδιά, παρ’ όλη την ανέχεια.     

Κ.Χρηστο τοτε που ηταν η θαλασσα γιαουρτι σας ελειπαν τα κουταλια....ομως μην τα κρατας για σενα και τα εγγονια σου,γραψε και πες μας το τοτε με το σημερα.....................

Ειναι ορισμενα απλα πραγματα στη ζωη που ομωs προσφερουν τρομερεs συγκινησειs...
Το πρωτο μου ψαροντουφεκο και μοναδικο ειναι ενα τηs Balco.Το οποιο και εχω ακομα σε μια γωνια χρονια αφημενο στο υπογειο του σπιτιου μου!Το αγαπαω αν και ποτε μα ποτε δεν καταφερα να πιασω ενα ψαρι με αυτο.Τι σημασια εχει βεβαια,δεν παυει να ειναι το πρωτο μου...
Να εισαι καλα αγαπητε φιλε jp lavrio!!!

Φιλε ΚΟΥΖΟΥΠΗ αυτο πρεπει να ειναι το STRIKE της BALCO το 75αρι,οταν βγηκε και το πηρα ,το ειχα κρεμαση στον τοιχο και κοιμομουν με το φως ανοιχτο για να  το βλεπω.Το εβγαζε με ταιτιεν βεργα.....ρε πως μεγαλωσαμε..μονο την λαβη εχω.

Κ.Χρηστο τοτε που ηταν η θαλασσα γιαουρτι σας ελειπαν τα κουταλια....ομως μην τα κρατας για σενα και τα εγγονια σου,γραψε και πες μας το τοτε με το σημερα.....................

Καλημέρα φίλε JP (βάλε κανένα όνομα, γιατί ηχεί περίεργα).

Έχεις δίκιο με το γιαούρτι, αλλά δυστυχώς τα κουτάλια μας περισσεύουν σήμερα και την έχουμε καταφάει την έρημη τη θάλασσα.
Την εποχή εκείνη σίγουρα δεν είχαμε τα μέσα που διαθέτουμε σήμερα για το ψάρεμα, είτε αυτό είναι ερασιτεχνικό, είτε είναι επαγγελματικό.
Με την πρόοδο της τεχνολογίας, έχουν αλλάξει τελείως τα πράγματα.
Θυμάμαι τότε τον πατέρα μου με τους φίλους του, να πηγαίνουν στην παραλία με τα περίφημα πεταχτάρια και στην καλύτερη των περιπτώσεων να χρησιμοποιούν σκουλήκια που μάζευαν, σκάβοντας μέσα στην άμμο της παραλίας.
Τα δολώματα ήταν πολύ περιορισμένα εκείνη την εποχή, με πρώτη επιλογή το ζυμάρι εμπλουτισμένο με διάφορα αρωματικά, όπως τυρί, υπολείμματα από συσκευασία παστής σαρδέλας, κ.λ.π.
Πιστεύω επίσης, ότι τα ψάρια εκείνη την εποχή, δεν ήταν πονηρεμένα και πέφτανε εύκολα στην παγίδα να τσιμπήσουν το δόλωμα.
Σήμερα για να πιάσεις μελανούρι, θα πρέπει να χρησιμοποιήσεις όλους τους παραπλανητικούς τρόπους και πάλι δεν είναι σίγουρο ότι θα τα καταφέρεις.
Μου έτυχε στη Ρόδο, πριν από λίγο καιρό, να βλέπω κάτω από τη βάρκα μου, κάτι τεράστια μελανούρια, να κινούνται και να αρπάζουν ότι φαγώσιμο τους έριχνα, αλλά μόλις έβλεπαν το φαγώσιμο να είναι δεμένο πάνω σε πετονιά, να απομακρύνονται μέχρι να αποσύρω την πετονιά.