Ερώτηση Η πρωτη φορα....33χρονια πισω.

...ενα πηρουνι απο την διπλα ταβερνα,ενα σκουποξυλο της μανας μου ,κατι προκες στραβες απο την διπλα οικοδομη,το πρωτο μου καμακι, μια μασκα BALCO στρογγυλη,ενα ζευγαρι πεδιλα ενα κοκκινο το αλλο μπλε ξεχασμενα στην παραλια,η πρωτη μου βουτια.
Το χριστουγεννιατικο χαρτζιλικη για τα ρουχα της πρωτοχρονιας μεταμορφωνεται στο λαστιχενιο σακακι της BALCO με χωρια την κουκουλα.Ακομα,στο λογο μου, εχω αυτη την μυρωδια στην μνημη μου.Ενα σιδερενιο LANARA το πρωτο οπλο,κρυμενο κατω απο το σερβαν της μανας μου,εκει εβαζε και το κλειδι για το ντουλαπι που ειχε τα σοκολατακια,αυτα τα ξυπολητα...χωρις χαρτι,μαργαριτες.Γεναρη μηνα με χιονια βουταγαμε στις ξερες του Ασημακι,μονο με κουκουλα και σακακι,μελιτζανι το χρωμα μας απο την παγωνια γελωντας ο ενας για το χρωμα και την τρεμουλα του αλλου.
Καλοκαιρι μπρουτζινη απο τον ηλιο,4-5ωρες κολυμπι φουλ χταποδια.....ντοματα,φετα,ψωμι...ενα πακετο GR (απαισια γευση,αλλα φθηνο) ρεφενε..και γελιο πολυ γελιο μεχρει να πεσει για τα καλα ο ηλιος και να παρουμε την ανηφορα για το σπιτι,να με δει η μανα μου να ησυχασει.Αρε μανα τι λαχταρες σου ειχα δωση.
.....Σαρδελα,μοναγκιστρο,καρουλι με 60αρα..και φουλ μουγκρι ....κοροιδευοντας του Αθηναιους που εμφανιζονταν με κατι παλιοσκουλικα για τους σαργους μας....απο την ζηλεια μας.Που φραγκα για καλαμια και δολωματα.
Πιαναμε πολλα ψαρια,μαλατσοναμε, μονο που ολα ηταν μαυρα και μακρια..αλλα παντα γελαγαμε,εβρισκε ο ενας τον αλλο μες στο σκοταδι απο τα γελια...γελια αταραχτα χωρις εγνοιες γεματα ζωη.
...Τα χρονια περασαν ,το σκουποξυλο της μανας εγεινε ανθρακονημα,η στρογγυλη εγεινε μικρου ογκου,τα διχρωμα ,λεπιδες μαυρες μακριες...το λαστιχο,ξυρισμενο νεοπρεν,η ντοματοφετα,τσισμπουργκερ..η σαρδελα,μπιγκατινι..η 60αρα ,14αρα..το καρουλι,5μετρο παραβολικο....η ανηφορα δεν παει με τα ποδια,και η γυναικα μου πηρε την θεση της μανας μου στο μπαλκονι...ολα αλλαξαν εκτος.......
.....εκτος απο το γελιο....οχι βεβαια στο σκοταδι ποια .....αλλα γελαμε,οπως τοτε σαν παιδια,γεμιζουμε ακομα την νυχτα απο την ιδια χαρα που πρωτονιωσαμε πριν 33 χρονια.

Σε ολους τους φιλους που με βοηθησαν να εχω αυτες τις υπεροχες αναμνησεις..και να κρατω στα σκοταδια (τροπος του λεγειν) ακομα αυτο το γελιο.

Αφού έμεινε το γέλιο, είσαι σε καλό δρόμο...



***

Δεν θα ξεχάσω την πρώτη μου απόπειρα. 28 χρόνια πριν. Στην Τήνο για προσκύνημα. Μετά το φαί περίσσεψε παστή ρέγκα, που την έψηναν σε εμποτισμένο βαμβάκι. Ελιά τσακιστή και ντομάτα και ψωμί διατιμήσεως.
Χάλασα την περίφραξη ενός οικοπέδου και με ένα μακρύ κομμάτι σύρμα, που το στράβωσα στην άκρη του και έβαλα πάνω του τη ρέγκα, πήγα στο λιμάνι. Ξάπλωσα μπρούμητα στην προκυμαία και βούτηξα το «δόλωμα» γεμάτος ελπίδα... 

Μενι..θελω την συνεχεια............

Ε, τη συνέχεια δεν θα την πιστέψετε...



Ας λαλήσει άλλο αηδόνι...

..............λεγε.λεγε........ : : :

Με το ιδιο οπλο ξεκινησαμε φιλε...
Μαλιστα,επηρεασμενος απο τα περιοδικα και τους υμνους στα πανισχυρα οπλα(τοτε που δεν χρειαζονταν...)πηγα τη βεργα σε ενα σιδερα και μου εκανε και τριτη εγκοπη.
Πασιχαρης,περασα 3 ζευγαρια λαστιχα στο οπλο,στριμωχτα εντελως ισα που χωραγαν(μπορει και το ενα ζευγαρι να το ειχα δεσει στην κεφαλη,δεν θυμαμαι καλα),και επεσα γεματος ελπιδες.
Το οπλο 'σκοτωνε' μεχρι που τρυπωντας εναν λυχνο εξ επαφης,αποφασισα να τον ξεκαμακωσω απο την τετρααινα,στριμοχνωντας το δυστυχο ψαρι αναμεσα στα πεδιλα και τραβωντας το οπλο με τα δυο χερια.Ο μηχανισμος της σκανδαλης δεν αντεξε και η μεν βεργα εφυγε μπροστα κοβωντας στη μεση το ψαρι,ενω η λαβη του οπλου ηρθε και προσγειωθηκε,εκατοστα διπλα απο τα γεννητικα οργανα.....
Εκτοτε τελειωσαν και οι πειραματισμοι....

Να'σαι καλα ρε φιλε...τι μου θυμισες....

..ΛΑΛΗΣΕ ΤΟ ΑΙΔΟΝΙ....οταν εφαγε την λαβη απο το οπλο

Δεν θα ξεχάσω την πρώτη μου απόπειρα. 28 χρόνια πριν. Στην Τήνο για προσκύνημα. Μετά το φαί περίσσεψε παστή ρέγκα, που την έψηναν σε εμποτισμένο βαμβάκι. Ελιά τσακιστή και ντομάτα και ψωμί διατιμήσεως.
Χάλασα την περίφραξη ενός οικοπέδου και με ένα μακρύ κομμάτι σύρμα, που το στράβωσα στην άκρη του και έβαλα πάνω του τη ρέγκα, πήγα στο λιμάνι. Ξάπλωσα μπρούμητα στην προκυμαία και βούτηξα το «δόλωμα» γεμάτος ελπίδα... ....

Και μετά και μετά και μετά........

...αφού ψήθηκα καμιά ώρα στον ήλιο του μεσημεριού, εκεί μπρούμητα χωρίς τσιμπιά, ήρθε ένας γέρος νησιώτης και μου είπε:
«βρε αγοράκι μου, βάλε γαρίδα...»

Ε, μετά τα ξεπάτωσα!