Ο ροφός αποτελεί το δυνατότερο ψάρι των βυθών μας.
Κυρίαρχος στο φυσικό του περιβάλλον,αδιαφιλονίκητος τσιφλικάς της περιοχής του,μαζεύει αρκετά είδη
ψαριών γύρω του,τα οποια τρέφονται απο τα αποφάγια του .
Τον εντοπίζουμε σε ερημικές περιοχές με πετρώδη βυθο,σε ξέρες με διακυμάνσεις,
σηκώματα,και σπηλιές.Φωλιάζει σε σπηλιές.συνήθως με 2 και παραπάνω ανοίγματα.
Αφού εντοπίσουμε κάποιον ροφο,δοκιμάζουμε να παρουμε
το ψάρι εκτός θαλαμιού.Αν το ψάρι είναι ήρεμο,ίσως μας δώσει την ευκαιρία,
με το πλανάρισμα να δοκιμάσουμε και βολή.Αν το ψάρι φύγει,κοιτάμε προσεκτικά
το θαλάμι που θα μπει.Αν το βάθος και η φυσική μας κατάσταση το επιτρέψει,
συνεχίζουμε με καρτέρι 2-3 μέτρα απο το μέρος όπου τον είδαμε να μπαίνει.
(εξαρτάται απο το βελινεκές και το μήκος του όπλου που κρατάμε σε εκείνη τη βουτιά).
Το ψάρι ίσως ξεπροβάλλει την μουσούδα του να μας κοιτάξει.Τότε είναι ευκαιρία για
βολη στο κεφάλι και γρήγορο τράβηγμα του σχοινιού.
Αν το ψάρι δεν έρθει να μας κοιτάξει στο καρτέρι,περνάμε στη δράση.
Κοιτάμε μέσα στο θαλάμι και προσπαθούμε να τον εντοπίσουμε.Αν το ψάρι
είναι ήρεμο,ίσως μας κοιτάει φάτσα,οπότε και δοκιμάζουμε βολή.
ανάμεσα και πίσω απο τα μάτια.
Αν το ψάρι είναι πλάτη,τότε υπολογίζουμε προσεκτικά την βολή,να βρεί εγκέφαλο.
Είναι πολύ σημαντικό η ταιτιέν μας να βρεί εγκέφαλο,διότι με αυτή τη στάση
που έχει το ψάρι,θα βραχώσει σίγουρα.
Αν βρούμε εγκέφαλο,με 1-2 τραβήγματα θα πάρουμε το ψάρι.
Αν όχι,ξαναδοκιμάζουμε, με δεύτερο όπλο,ή με άφτερη βέργα.
Σε κάθε μας προσπάθεια στόχος είναι ο εγκέφαλος του ψαριού.
Μόνο έτσι θα καταφέρουμε να τον παραλύσουμε,και να τον βγάλουμε έξω.
Ο ροφός με το που δέχεται την βέργα,φουσκώνει τα ραχιαία του πτερύγια,
και το κεφάλι του,σκαλώνει στις εσοχές της σπηλιάς και δεν βγαίνει όσο και να τραβάμε.
Ιδίως όταν είναι πολύ μεγάλος,για να τον βγάλουμε θα πρέπει πρώτα να τον σκοτώσουμε.
Τα βάθη που τον συναντάμε σήμερα,ειναι συνήθως 15+.
Πρίν απο 10 χρόνια περίπου συναντούσα ροφούς και στα 5 μέτρα.
Ας είναι καλα οι μπαρμπάδες μας...
Τα όπλα που χρησιμοποιούμε πρέπει να είναι δυνατά,εφοδιασμένα με βέργα 6,5 +,
διότι το κρανίο των ροφών είναι πάρα πολυ σκληρό και δεν τρυπιέται εύκολα.
Μήκη.Στην αρχή 100-90 cm,προκειμένου να τον διαπεράσουμε σε μια βολή απο έξω.
Στη συνέχεια,το όπλο που θα χρησιμοποιήσουμε,εξαρτάται απο τη διαμόρφωση της σπηλιάς,
και απο την απόσταση που απέχει το ψάρι απο μας.Συνήθως δουλεύουμε 75-90cm.
Σε περίπτωση που ψάρι δεν βγαίνει απο την τρύπα που μπήκε,ή δεν το βλέπουμε,
ψάχνουμε και για αλλες εισόδους.Μπορεί να ανακαλύψουμε ενα 2ο,και ενα 3ο άνοιγμα,
το οποίο θα μας προσφέρει εγκέφαλο,ή μια μεγαλύτερη τρύπα για να τραβήξουμε το ψάρι έξω.
Ενα μακρύ όπλο είναι δύσχρηστο σε αυτές τις περιπτώσεις,
ενώ ενα κοντό 60αρι,θα βάλει τέλος στα βάσανα μας.
Στο ψάρεμα του ροφού,χρησιμοποιούμε όλες τις τεχνικές.Εξαρτάται απο το που θα τον συναντήσουμε
και αν είναι νευρικός,ή ήρεμος.
Σίγουρα οι προσωπικές εμπειρίες του καθενός είναι διαφορετικές,και ο καθένας μας θα έχει
αποκομίσει και κάτι διαφορετικό απο το ψάρεμα του ροφού.
Το μουλινέ στο ψάρεμα του ροφού είναι αναγκαίο.Αν η βολή δεν είναι καλή,το μουλινέ,
με την διαρκή τάση που θα εφαρμόζουμε απο την επιφάνεια,θα εμποδίσει το ψάρι να βραχώσει χειρότερα.
Απαραίτητη θεωρείται η παρουσία του ζευγαριού κοντά μας,είτε μοιράζοντας τις βουτιές,
είτε προσέχοντας ο ένας τον αλλο,καθώς η ένταση,η κουραση,και οι διαδοχικές βαθειές
βουτιές καθιστουν το ξεβράχωμα του ροφού,άκρως επικίνδυνο για την ζωή μας..
Οι περισσότεροι πνιγμοί,έχουν συμβεί κατα τη διάρκεια του ξεβραχώματος.
Προσέχουμε να μήν χτυπάμε μικρούς ροφούς.
Ο ροφός είναι ψάρι ερμαφρόδητο.Οσο είναι μικρός είναι θυλικός.
Οταν γίνεται μεγάλος,γίνεται αρσενικός.Το εντατικό του ψάρεμα,έχει οδηγήσει στην εξαφάνιση
του απο τα βάθη έως τα 15 μέτρα.Αλλά και απο κει και κάτω,οι συναντήσεις μας μαζι΄του,
είναι πλέον σπανιότατες.