Κάποτε ψάρευα εγγλέζικο σε κάποιο λιμάνι με ελαφρύ κυματισμό.Προσπαθούσα να μαλαγρώσω μελανούρια γιατί το απογεύμα που είχα κάνει μια βόλτα να δω το μέρος και να προετοιμαστώ για το βράδυ, είδα έναν παπού με απίκο να βγάζει μικρά μελανούρια και σκέφτηκα ότι το βράδυ με τις μαλάγρες μου και το μπεκατίνι θα γίνει θραύση. Μετά λοιπόν από 1 1/2 ωρα μαλαγρώματος και χωρίς να έχω πάρει τσίμπημα από μελανούρι σκέφτηκα να κατέβω στον πάτο. Ο φελός ακίνητος ακόμα. Είχαν περάσει 2+ ώρες και η υγρασία είχε αρχίσει να ποτίζει τα ρούχα γι'αυτό και είχα μπεί στο αμάξι και χάζευα τον φελό να έρχεται ολοένα και πιο κοντά στον ντόκο αφού το κυματάκι ήταν προς τα έξω. Απογοήτευση αλλά και βαρεμάρα, τόσο που δεν έβγαινα να μαζεψω και να ξαναρίξω πιο μέσα.

Σκεφτόμουν ότι τόσο έξω που είχε έρθει ο φελός, το αγκίστρι με το μπεκατίνι θα σέρνεται στον βυθό και είναι πολύ πιθανό να σκαλώσει."Δεν βαριέσαι " σκέφτηκα "καλύτερα για να βρω μια αφορμή να ξεκολήσω και να πάω για ύπνο"...

Η νύστα με είχε κάνει να βλέπω "πουλάκια". Μου φαινόταν ότι κάποιες στιγμές έβλεπα να επιπλέουν στην επιφάνεια της θάλασσας κάτι μακρόστενα ξύλα τα οποία εμφανιζόντουσαν και αμέσως χανόντουσαν.

Αυτό ηταν, αποφάσισα να την κάνω.Βγήκα από το αμάξι και κατευθύνθηκα προς το καλάμι. Ο φελός ήταν δεν ήταν 3 μέτρα από τον ντόκο.Σκύβοντας να πιάσω το καλάμι, έριξα στον φελό μια τελευταία ματιά. Ήταν βουλιαγμένος καμοια 10αριά πόντους κάτω από την επιφάνεια.Σκέφτηκα ότι θα είχε σκαλώσει και το κύμα τον κρατάει κάτω. Είπα όμως να ρίξω και ένα κάρφωμα έτσι για τα μάτια του κόσμου μια και δεν είχε χρειαστεί μέχρι τότε να κάνω αυτήν την κίνηση.
ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ...με το που κάρφωσα η μύτη λύγισε και τα φρένα τσίριξαν....

Σε λίγο ένας μισόκιλος σαργός ήταν στην απόχη. Τρελάθηκα !

Ξαναέριξα γρήγορα, όχι πολύ μακριά αλλά λίγο πιο μέσα. Μόλις το κύμα έφερε τον φελό στα 3 μέτρα από το τσιμεντο, πάλι τα ίδια...

...φρένα να σφυρίζουν.Σκέφτηκα ότι αυτός είναι μεγαλύτερος από τον προηγούμενο.Δυο απότομα κεφάλια και το παράμαλλο ήρθε χωρίς αγκίστρι.

Αμέσως δένω ένα άλλο με 0,148 πετονιά αντί για 0,136 που είχα πριν. Πάλι τα ίδια.

Τράβηγμα δυνατό και το παραμαλλο χωρίς αγκίστρι. Το τι καντήλια έριχνα στις πετονιές δεν λέγεται.Έδεσα άλλο ένα με ο,16 πετονιά. Το περίεργο ήταν ότι μόλις ο φελός ερχόταν ακριβώς 3 μέτρα από το τσιμέντο βούλιαζε. Λες και τα ψάρια καθόντουσαν από κάτω και δεν κουνάγαν πόντο. Ο φελός ξανακατέβηκε και εγώ κάρφωσα, "άντε να σε δω τώρα με 16άρι παράμαλλο" σκέφτηκα.Όσο παππούς και να είσαι, θα σε βγάλω.Αμ δε....

2 απότομα τραβήγματα και τέλος. Αυτήν την φορά το αγκίστρι δεν έλειπε.Ξαναρίχνω....και μαντέψτε.Πάλι τα ίδια. Σε λίγο ένας χαρακωτός σαν πιατέλα γύαλιζε καθώς σιγά-σιγά έμενε από δυνάμεις. Προσπαθούσα να μην τον αφήσω να πλησιάσει πολύ τον ντόκο και βραχώσει αλλά να μην τον ζορίσω και πολύ, βλέπετε με αυτά που είχαν προηγηθεί...είχα τρομάξει

Η απόχη είχε μπει στο νερό. Ξαφνικά ενώ η μύτη του καλαμιού ήταν λυγισμένη προς το μέρος μου (ντόκος) άρχισε να ισιώνει και να ανοίγεται προς τα μέσα."Τι καλό ψαράκι" σκέφτηκα "είδε ότι δεν μπορεί να βραχώσει και ανοίχτηκε για να το αποχιάσουμε". Αυτό που δεν καταλάβαινα ήταν γιατί σταμάτησα να βλέπω την γυαλάδα του ψαριού.Δεν άργησα πολύ να το καταλάβω.Η φωνή του φίλου που περίμενε δίπλα μου με την απόχη ήταν χαρακτηριστικη :"Ωχ, τι είναι αυτό ρε;" Στην άκρη της πετονιάς η γυαλάδα ανός μεγάλου σαργού είχε γίνει κάτι μεγάλο ( πολύ μεγάλο) και σκούρο. Κράταγα το καλαμι του εγγλέζικου και με το στόμα ανοιχτό δεν πίστευα στα μάτια μου...

Ένας λούτσος πάνω από 1 1/2 μέτρο κολύμπαγε στην επιφάνεια με έναν σαργό πάνω από μισό κιλό στο στόμα του.

Ο σαργός φαινόταν σαν αθερίνα μπροστά στο μέγεθος του λούτσου.Κολύμπαγε πολύ αργά και με κοροίδευε.Ήταν σαν να μου έλεγε "Σ'ευχαριστώ που μου τον ξεβράχωσες,απόψε θα κάνω Πάσχα".Όταν έκανε την βόλτα του στην επιφάνεια ,σαν τον σκύλο που παίρνει τον θήραμα στο στόμα και κουνάει την ουρά του ευτυχισμένος, αποφάσισε να χαθεί στο πέλαγος.Έκανε 2 απότομες κινήσεις με το κεφάλι του σπάζοντας το παράμαλο της πετονιας και με τον σαργό στο στόμα χάθηκε στα μαύρα νερά.

Έφυγα και γω να πάω για

με την υπερένταση να μην με αφήνει να κοιμηθώ για κανένα 2ωρο. Τελικά αυτά τα "ξύλα" που έβλεπα να επιπλέουν μόνο ξύλα δεν ήταν...

Την άλλη μέρα είπα την ιστορία μου σε έναν ντόπιο και δεν του φάνηκε περίεργο. Μου είπε ότι κυκλοφορούν συχνά αυτά τα τέρατα και ότι υπάρχει κάποιος που πηγαίνει στον ντόκο με ένα μακρύ ψαροντούφεκο και αφού ρίξει αποφάγια, τους περιμένει και τους βαράει απ'εξω...

Μάλιστα, πρόσφατα είχε βγάλει έναν 6,5 κιλά.
Τον ρώτησα γιατί δεν τους ψαρευουν με ψεύτικο και μου είπε ότι στο ψεύτικο δεν πάνε με τίποτα, μόνο στο ζωντανό.
Με τι αρματωσιά όμως να ψαρέψεις με ζωντανό

-s_head:
Συρμα και ζωτανό...ταιριάζουν;