aytokrator έγραψε: τι θα γινει με τις ζαργανες και τα μαγιατικα?θα μαθουμε τελικα?
Μεγάλε και τρανέ
aytokrator είσαι πολλύ ανυπόμονος...
Έχουμε και δουλειά ξέρεις....
Λοιπόν, το όλλο θέμα είναι να βρείς
Πού και Πότε υπάρχουν οι ζαργάνες.
Στα Χανιά για παράδειγμα ξεκινούν περίπου τον ¶υγουστο και υπάρχουν μερικές ακόμα και τον Νοέμβριο. Στήν αρχή που θα εμφανισθούν, δεν κάνουν για δώλομα διότι είναι πάρα πολλύ μικρές και εξ'αλου δεν έχουν γιαλώση και τόσο πολλυ, τα πελαγίσια αρπακτικά. Στό τέλος πάλι της περιόδου, είναι τεράστιες σε σύγκριση, και δέν πιάνονται και τόσο εύκολα, μιάς και έχουν περάση απο τεράστια ποσότητα καλαμιών που της αναζητούν.....
Στο περιοδικό Thallassa, ο Μανώλης Ευγενιτάκης, έχει δείξη πάρα πολλές φορές πώς πιάνονται με της λεγόμενες
Ματασίνες, εγώ προσωπικά έχω δοκιμάση αρκετές φορές απο την στεριά και δεν κατάφερα ποτέ να πιάσω, η να ξεγελάσω έστω και μία.
Τα συνυθέστερα μέρη που σουλατσάρουν, είναι οι μπούκες απο τα λημάνια με μεγάλη έξωδο πρός την ανοικτή θάλλασσα, είσοδη σε κόλπους με βράχια αλλά και κοντά σε εκβολές ποταμών, ΟΧΙ στης εκβολές αλλά ΚΟΝΤΑ σε αυτές. Οι ζαργάνες δέν συμπαθούν και πολλυ την εναλλαγή της θερμοκρασίας. Για την ακρίβια μπορεί να τους στοιχίση και την ζωή τους ακόμα.
Όταν λοιπόν βρέις το μέρος που υπάρχουν και τον καιρό τους, τότε με ένα υπερελαφρύ καλάμι ας πούμε 2μ. και με μάννα γύρο στο 16-18 κάνης συρτή απο την ακτή. Στο τέλος της μάννας δένεις ένα μπούλντο (εάν δεν το γνωρίζης, ρώτα σε κάποιο κατάστημα αλιείας να σου δώσουν το κατάληλο για το καλάμι που θα το φορέσης, (όχι το μικρότερο πάντως)), το οποίο θα γεμίσης περίπου στο 2/3 με νερό, μετά θα βάλης ένα παράμαλλο περίπου μία οργιά και ένα αγκίστρη με μακρύ κοτσάνι, όσο γίνεται πιό μικρό. Εγώ εχω βάλη ακόμα και αυτά που είναι για Bigattini.
Το μακρύ κοτσάνι είναι για ευνόητους λόγους. Όταν δείς το στόμα της ζαργάνας θα καταλάβης γιατί.... χεχεχε
Για δώλομα τώρα, μπορείς να κόψης φιλετάκι σε σχήμα μακρόστενο, περίπου 4 εκατοστά απο την ίδια την ζαργάνα, που να μοιάζη με αθερίνα ας πούμε. Μήν σε νοιάζη απο πού θα είναι το κομμάτι που θα κόψης, το ίδιο είναι ολα. Ας λέει κάποιος ότι το κομμάτι της ουράς η της πλάτης είναι καλύτερο. Θα το περάσης ΜΙΑ φορά απο την πιό φαρδιά πλευρά, ώστε να έχει όσο γίνεται πιό υδροδυναμικό σχήμα και θα ξεκινήσης την συρτή σου.
Εάν συνηθήζουν στα μέρη σου να της ψαρεύουν, τότε θα παρατηρήσης οτι δεν θα θέλουν και τόσο οι ζαργάνες το δώλομάσου. Είναι φυσικό επακόλουθω διότι θα το έχουν συνηθήση.
Τότε υπάρχη και άλλη λύση, η οποία είναι ο ακροβάτης... η το μερικάνικο... ακόμα πιο πολλύ. Τα εν λόγο σκουλήκια έχουν αρκετό, εως πολλύ, αίμα, το οποίο κεντρίζη της ζαργάνες, σαν αρπακτικά που είναι.
Θα σου έλεγα όμως να μην ξεκινήσης αμέσως με ακροβάτη η αμερικάνικο, διότι και ακριβό είναι, αλλά κακομαθαίνης και το ψάρι... οπότε στο τέλος όταν το μάθουν και αυτό... ΤΙ θα τους βάλης

?
Καλό είναι να βρίσκεσαι σε λίγο υψηλότερο μέρος απο τον καθρέπτη της θάλλασσας, ώστε να μπορείς να παρακολουθής εάν ακολουθή ζαργάνα.
Η καλύτερες μέρες είναι αυτές που φυσάη λιγάκι και ζαρώνη την επιφάνεια της θάλλασσας.
Μετά που θα ρίξης την βολή σου, κοιτάς ακριβώς πίσω απο το δώλομα, αν δείς κάτι να σχίζη την επιφάνεια..... είναι ζαργάνα που ετοιμάζετε να επιτεθή. Αμέσως σταματάς το μάζεμα και περιμένης λίγα κλάσματα να μπορέση να σε φτάση, κατόπιν αν δεν έχει τσιμπίση ακόμα, τότε με μερικά κοφτά τραβήγματα προσπαθής να της κεντρίσης το κυνηγιάρικο ένστινκτό της.
Όταν και εάν την πιάσης με το καλό, τότε καλό είναι να την πιάσης με ένα φρεσκοβρεγμένο πανί η μια σακούλα η ότι άλλο βρείς κατάλληλο εκέινη την ώρα. Ακόμα και το να βρέξεις στην θάλλασσα το χέρι σου, είναι μιά λύση. Η ζαργάνα ώπος είπα είναι πολλύ ευάλωτη στην εναλλαγή θερμοκρασίας και αν δεν ψωφήση, τότε την καθηστάς έστω και για λίγο ανίκανη να κάνη αυτό που θές, δηλαδή να φύγη πρός το πέλαγος.
Το θέμα της αρματωσιάς τώρα, που θα την δολώσης.
Μερική της δολώνουν σε καλάμι, εγώ προτιμώ της μεγάλες καρόυλες.
Της γεμίζω (
κάνοντας πρώτα μια τρυπούλα, στην μέση του αυλακιού περίπου και περνάω 30 πόντους πετονιά απο την τρύπα όπου δένο ένα στρυφτάρι μεγάλο ΒΑΡΕΟΣ ΤΥΠΟΥ) με πετονιά του χιλιομέτρου 0,60χιλ. και παίρνουν περίπου 600μ.
Έχω και μία δέυτερη στην οποία δέν έχω αγκίστρη αλλά μόνο παραμάνα.
ΑΝ σου κάτση 20κιλο θα καταλάβης γιατί χρειάζεται η δεύτερη.
Το αγκίστρη ανάλογα την εποχή και τα ψάρια που πιστέυης οτι κυκλοφορούν μπορεί να είναι απο 1/0 εώς και 3/0. Δεν σου χρειάζεται μεγαλύτερο.... δεν θα πιάσης φάλαινα....
Θα χρεισιμοποιήσης 2 αγκίστρια. Το τελεύταίο πρός το ψάρι θα είναι με κοτσάνι και το δεύτερο θα είναι με κρίκο, όπου θα περάσης την πετονιά σου μέσα του. με αυτόν τον τρόπο μπορείς να δολώσης όλα τα μεγέθη ζαργάνας. αφήνης περίπου 10-15 μέτρα πετονιά και βάζης στριφτάρι ΒΑΡΕΩΣ ΤΥΠΟΥ.
Έφώσον λοιπόν την πιάσης, έχεις έτοιμη την καρούλα σου και δωλόνης προσεχτικά, πολλύ προσεχτικά,
επιδερμικά την ζαργάνα, ξεκινώντας με το πρώτο αγκίστρη απο την πλάτη της, και το δεύτερο πρίν την ουρά της απο την άλλη πλευρά που έβαλες το πρώτο.
Πρόσεξε πάρα πολλύ πώς θα βάλης το αγκίστρη, γιατι τα εχω δη όλα.... να πιάνουν το ψάρι.... και να του τραβούν το αγκήστρι στο κάρφωμα απο το στόμα, επιδή είχαν βάλη λάθος την φορά του.
Το αρπάδι πρέπει να περνα απο την ζαργάνα και να κοιτά πρός τα έξω.
Αφού την έχουμε δολώση πλέων, την αφήνουμε προσεχτικά στο νερό και της δίνουμε πετονιά μέχρι να φτάσουμε στο στριφτάρι που λέγαμε πιο πάνω. Ακριβώς μετα το στριφτάρι βάζουμε ένα κομμάτι φελιζόλ για να κρατά το στριφτάρι στην επιφάνεια. Περίπου 2Χ2 εκατοστά. Κατα διαστήματα και περισότερο εάν υπάρχουν πολλά βράχια και πέτρες τρυγύρω, βάζουμε και άλλα φελιζόλ.
Μην το παρακάνουμε ομως γιατί το ψάρι σέρνη την πετονιά, ας μην του βάζουμε και άλλες δυσκολίες.
Τώρα αντί να κάθώμαστε και να περιμένουμε πώτε θα μας κάτση, μπορούμε να πιάσουμε και αλλες ζαργάνες και να της δωολώσουμε και αυτές. Απο εμπηρία, θα πώ, καλητερα να έχουμε μόνο 2 η 3 δολωμένες, γιατι αλιώς δεν θα μπορούμε να της ελένγχουμε όλες.
Επίσης ενα πολλύ ωραίο σύστημα που εφαρμώζο, είναι να βάζω την ρόδα, σε ένα κουβά με νερό αλλά όχι τελείως γεμάτο. Μόλις αρχίση να τραβάη η ζαργάνα, βάζω την ρόδα στον κουβά και η πετονιά ξετηλύγεται μόνοι της.
Επίσης είναι πιο ξεκούραστα για την ζαργάνα την ίδια.
Μόλις τώρα τσιμπίση το αρπακτικό το δόλωμάμας... χμμμ.... τότε βλέπεις την ρόδα να στρυφογυρίζη σαν τρελλή μέσα στον κουβά. Αυτό είναι βέβαια το σημάδι για να πάρουμε την ρόδα στο χέρι και μετα απο περίπου 30-40 δευτερόλεπτα να καρφώσουμε, για να δώσουμε την ευκαιρία να καταπιη πρώτα και να μην του το πάρουμε απο το στόμα.
Αυτά λοιπόν.
Sorry για το τεράστιο άρθρο :? αλλά.....
Αντε και καλοφάγωτα...... :lol: