Το πυροφάνι ήταν ένας απ' τους ομορφότερους τρόπους ψαρέματος. Και λέω "ήταν" γιατί δυστυχώς ...μας τελείωσε!
Αν και ο χειρισμός του καμακιού θυμίζει περισσότερο ...κυνήγι παρά ψάρεμα, η εικόνα του φωτισμένου βυθού είναι πραγματικά μαγευτική.
Τη σήμερον, πράγματι, το μόνο που μπορείς να ψαρέψεις με πυροφάνι είναι οι σουπιές. Εγώ στα νιάτα μου πρόλαβα αυτό το ψάρεμα στα τελευταία του. Ψάρεψα με το καμάκι κεφάλους, σάλπες, χταπόδια και σπανιότερα λαυράκια και μουρμούρια. Επίσης, ψαρεύαμε και ζαργάνες με την απόχη. Αν ήσουν τυχερός κι έπεφτες σε κοπάδι, μάζευες δυο-τρία κιλά από δαύτες.
Το εκπληκτικό, θυμάμαι, ήταν με τους σαργούς: Εμφανιζόταν ξαφνικά μπροστά σου ένας σαργός του κιλού. Μόλις "έκανες" πως θα κινηθείς... τσαφ! εξαφανιζόταν χωρίς καν να προλάβεις να δεις προς τα πού τράξηξε! Απίθανο ψάρι! Ποτέ δεν πρόλαβα να του ρίξω μια καμακιά...
Παλιά υπήρχαν επαγγελματίες ψαράδες που ψάρευαν σχεδόν αποκλειστικά πυροφάνι. Αυτοί εφοδίαζαν την αγορά με χταπόδια.
Τώρα, αξίζει τον κόπο μόνο η βόλτα. Χώρια που νομίζω ότι απαγορεύεται πια η χρήση λάμπας (δεν είμαι πάντως σίγουρος).