Όταν τον αντίκρισα για πρώτη φορά ,πριν αρκετά χρόνια , κατάλαβα ότι ήταν το φυσικό σύνορο και το τέλος της περιοχής .
Ο πανύψηλος βράχος φαίνετε από πολύ μακριά , σημάδι γι΄αυτους που
ξέρουν την περιοχή κόντρα στον βόρια στην νότια μπούκα του κόλπου.
Η πρόκληση μεγάλη και η πρώτη μας επαφή έγινε με μάσκα και ψαροντουφεκο
μια μέρα με λαδιά ντάλα καλοκαίρι .Στον μικρό κόλπο αριστερά που έπεσα ο βυθός 5-10 m άγριος με χιλιάδες μικροψαρα που τα ανταγωνίζονταν οι κομμένες αρματωσιές και τα σφηνωμένα μολύβια .
Ξαφνικά το χάος. Σήκωσα το κεφάλι μου και με δέος είδα τον τεράστιο όγκο από πάνω μου να βουτάει κάθετα στην θάλασσα .Προχώρησα για λίγο παράλληλα .
Πολλά περκοχανα έβοσκαν αδιάφορα αλλά και αρκετοί σαργοί έσπευσαν να εξαφανισθούν στις πετρες. Η επιστροφή έγνεσε απόσταση 50-70 m από τον βράχο . Βαθιά νερά , ανακατα φικιαδες αμμούδες τραγανές και μεγάλα κατρακυλια.Και κάτι να γυαλίζει εδώ και ΄κει ανάμεσα στα φύκια .
Η επίσκεψη με τα καλάμια το ίδιο βράδυ κατέληξε σε τραγωδία .Τα μόνα που τσιμπούσαν με όρεξη ήταν οι γύλοι και τα κουνούπια ,ενώ ο πυρωμένος από τον ήλιο βράχος μου πρόσφερε ένα αργό ολόσωμο ψήσιμο.
Νοέμβριος με ένα τριαρακι το χάραμα κάτω από τον βράχο , καφές , μπουφάν , 3 καλάμια και καλή διάθεση…Μετά από 4 κομμένα παράμαλλα οι επαγγελματίες μάζεψαν τα δίχτυα τους με αρκετά και μεγάλα κομμάτια .
Τα έβλεπα με τα κιάλια και σορόπιαζα όταν ακουστικέ το ένα φρένο. Ένα ερευνητικό τσίμπημα στο μονοδωλι με τσίτωσε αλλά πριν προλάβω να καταλάβω τι
συμβαίνει η πετονιά άρχισε να φεύγει βάζοντας φωτιά στο μοτερακι και στο μυαλό μου. Τι ήταν δεν έμαθα . Αφού πήρε σχεδόν όλο το καρούλι άρχισα να σφιγκω φρένα…….Ψάρι ή καλάμι … Ο αδύναμος κρίκος η πετονιά κάπου τριβόταν και κόπηκε καμία 50αρια m πιο κάτω ….
Ο στοιχειωμένος βράχος . Δεν πήγα ξανά αλλά φέτος το καλοκαίρι μου φάνηκε πιο φιλικός .Μπορεί αυτό τον Νοέμβρη να συγχωρέσει την πλεονεξία μου ή να έχω πάρει καλύτεροι πετονιά και να μου δώσει κανένα ψάρι της προκοπής
