Ερώτηση Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1980

>>Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1980
>>
>>H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια
>>γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε
>>να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες
>>μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να
>>μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι
>>περνούσαν με την αναμονή.
>>
>>Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα
>>ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και
>>αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι
>>και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε
>>πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα
>>παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε
>>ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν
>>φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.
>>
>>Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια.
>>Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε
>>κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι
>
>>είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς
>>μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το
>>πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού
>>είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει.
>>Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν
>>υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε
>>κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα.
>>Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή
>>μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός
>>σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να
>
>>το ξεπερνάμε.
>>
>>Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως
>>κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν
>>μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν
>>έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες
>>μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.
>>
>>Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια,
>>βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε
>>φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν
>>κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για
>>να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η
>>τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας.
>>Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες
>>ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και
>>κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και
>>πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν
>>υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!
>>
>>Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και
>>τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια
>>από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς
>>κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
>>
>>Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος
>>έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί
>>μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν
>>ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!
>>
>>Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες
>>ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και
>>χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά
>>κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε
>>τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας
>>κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P
>>
>>Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα
>>αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα
>>σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.
>>
>>Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να
>>μεγαλώσεις σαν παιδί...
>>

Κ.ΚΑΒΑΘΑΣ 4Τ

Ποσο νοσταλγησα............Τα χρονια της αθωοτητας.........
Ευχαριστω Κωστα Καββαθα..........Ευχαριστω Μακη Κυριακιδη.........

Κάποιος ποιητής βρε παιδιά να πεί κάτι και για εμάς που γεννηθήκαμε πριν το 1950? :lol: :lol:
Εκεί να δείς διαφορές με την σημερινή εποχή :!: :!: :!:
Εκτός και άν μας περιλαμβάνει το "όσοι γεννήθηκαν πριν το 1980"

LEADER έγραψε: Κάποιος ποιητής βρε παιδιά να πεί κάτι και για εμάς που γεννηθήκαμε πριν το 1950? :lol: :lol:
Εκεί να δείς διαφορές με την σημερινή εποχή :!: :!: :!:
Εκτός και άν μας περιλαμβάνει το "όσοι γεννήθηκαν πριν το 1980"

Μιλτιαδη μου,για σας εχουν γραφτει οχι απλα ποιηματα,ολοκληρα...επη!πχ του 21,του 40 κτλ :lol: :lol:

Eτσι οπως τα λεει ειναι...αυτα δεν θα μπορεσουν να τα περασουν τα σημερινα παιδια...δεν θα εχουν τη <χαρα> της ανακαλυψης...ολα δινονται τοσο απλωχερα!
Πρωι-πρωι το μυαλο μου γεμισε με ωραιες αναμνησεις!
Νασαι καλα Μακη!

Αχ βρε Μάκη τι μας θύμισες πρωί πρωί.
Λοιπόν θα κάνω το ψάρεμα που έκανα πιτσιρικάς για να θυμιθώ τα παλιά.
Ένα κομάτι πετονιά ότι να είναι ένα μακρί κλαδί (μαγκούρα) που θα βρώ κάπου πεταμένη, δέσιμο στην πετονιά ένα μικρό αγγίστρι κανα 2 δακγωτές φακές λίγο πιο ψιλά και έτοιμο το απίκο.
Θα βρώ έναν ωραίο μόλο θα καθίσω στο τσιμέντ ομε τα πόδια σχεδόν μεσα στο νερό και φύσικά για δόλωμα θα βάλω ζυμάρι απο ψύχα ψωμιού και τυρί φέτα. Βέβαια αντί για κάποιο αναψυκτικό του τότε θα έχω καφέ φραπέ και τσιγάρο.

¶ρε τι ωραια χρονια

Αλέξης

Μακη,να προσθεσω
την αλαμανα,
τα μαυρισμενα γονατα απο τα καυκαλα,παιζοντας μπαλα στο χωματινο προαυλιο του σχολειου,
τα φυσοκαλαμα απο βεργες κεραιας της τ.β,με τα ντοματακια και γεμιστηρες απο σπιρτοκουτα,
τις ατελειωτες ωρες και κοντρες στα ηλεκρονικα,
τις ατελειωτες ωρες μπασκετ μετα το ευρωπαικο κυπελο του 89,
τους διαγωνισμους χορου στις disco,
τις σουζες με τα bmx,
και τα σχισιματα στο κεφαλι απο τους καυγαδες για ψιλου πιδημα εξω απο τις καφετεριες,και τις <<αλλες>> γειτωνιες.

aytokrator έγραψε: Μακη,να προσθεσω
την αλαμανα,
.

Κωστα παντα πιστευα οτι εισαι μεγαλυτερος απο μενα αλλα ποτε δεν φανταζομουν οτι ειχαμε τετοια...... διαφορα :lol: :lol: :lol: :lol:

Τι μας θύμισες....
Μας πήγες τόσο πίσω, που ειλικρινά ξέχασα πόσο δύσκολη είναι η Παρασκευή στη δουλειά.

Συνήθως διαβάζω τις συζητήσεις χωρίς να μετέχω. Είναι η πρώτη φορά που ένιωσα την ανάγκη να δώσω το παρόν και εγώ.
Θυμάμαι που βγαίναμε στην αλάνα και στα πάρκα (χωρίς κινητά) και χανόμασταν μέσα στις διάφορες παρέες με φίλους. Και όταν δεν μας άφηναν να βγούμε οι γονείς μας, βρίσκαμε πάντα κάποιο τρόπο για να το "σκάσουμε".
Ήταν τα καλύτερα χρόνια. Ας προσπαθήσουμε να μάθουμε και τους νέους λίγο από αυτά.

Σέβος

τις ατελειωτες ωρες μπασκετ μετα το ευρωπαικο κυπελο του 89,

Αυτό όσο και αν θέλω να κάνω τα στραβά μάτια δε μπορώ να μην το διορθώσω, νομίζω το αξίζουν και ο Γκάλης και ο Ανδρίτσος και ο Καμπούρης

1987 όχι 1989. το '89 χάσαμε στον τελικό.

Όσο για το τοπικ παρόλο που γεννήθηκα μετά το 1980 είχα την ευτυχία να ζήσω και εγώ μέρος από αυτά που περιγράφονται.

Το σίγουρο είναι ότι όσοι γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σε χωριό ήταν πολύ τυχεροί. τα παιδιά των πόλεων δεν έχουν ούτε το ένα δέκατο των εμπειριών τους. Θυμάμαι
που ψάχναμε τους ποντικούς στις αποθήκες,
που παίζαμε με τα γουρούνια χωρίς να μας ενδιαφέρει αν θα λερωθούμε,
που κυνηγάγαμε τα κατσίκια και αυτά επειδή δε βλέπουνε μπροστά κουτουλάγανε στους τοίχους,
που παίζαμε ποδόσφαιρο στα χωράφια ή μπάσκετ στις 4 το πρωί χωρίς να μας ακούει κανείς,
που ψάχναμε σαλιγκάρια μετά τις βροχές,
που είχαμε πάρει μια μέρα ένα αμάξι (ξεκλείδωτο όπως όλα στο χωριό, βλέπετε εκεί οι άνθρωποι είναι αγνοί) και το κουτουλάγαμε στις μπασκέτες μέχρι που το διαλύσαμε τελείως,
που μαζευόμασταν 30άτομα στο τριαξονικό του θείου μου και πηγαίναμε να μαζέψουμε ξύλα για τη φουνάρα να κάψουμε τον Ιούδα,
που πηγαίναμε και πατάγαμε τα αγγούρια ενός αχώνευτου και αυτά σκάγανε, που μια μέρα ο αδερφός μου έπεσε από το γάιδαρο και εγώ αντί να τον βοηθήσω "τάρασσα" από τα γέλια,
που φυτεύαμε πατάτες με τον ξάδερφο μου και μετά πηγαίναμε
και τις πουλάγαμε στη λαική
που πρωτομπήκα σε 4χ4 και έμαθα τι είναι το πατηλίκι
που
που
που
Και όλα αυτά με το μικρό τρανζιστοράκι δίπλα να παίζει κρητικά στη διαπασών

Και τώρα η ανεμελιά των παιδιών και των νέων είναι
-το πλειστεισον όπως ανεφέρθη
-να κάνουν μπαν στα χαζοτσατ και να έχουν και ένα ύφος χιλίων καρδιναλίων
-να στέλνουνε ιούς μέσω ιντερνετ (αλήθεια πόσο κενός μπορεί να είναι κάποιος που το θεωρεί αυτό διασκέδαση
-να τα πηγαινει ο μπαμπας στο σινεμα στις 11 και στις 1 να ειναι απεξω πάλι να τα πάρει υπό το φόβο των Αλβανών
-η εμπειρία και η γνώση τους να εξαντλείται στο πόσα άλογα βγάζει το αμάξι τους ή πόσο κάνουν τεσσερις 15αρες ζαντες για ενα πεζό ραλί
-η μόνη εμπειρία που έχουν από μπάσκετ είναι λόγω ΕΑ sports NBA live


ΤΥΧΕΡΟΙ ΟΣΟΙ ΖΟΥΝΕ ΣΕ ΧΩΡΙΟ ΚΑΙ ΑΡΜΕΓΟΥΝΕ ΖΩΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΚΑΘΕ Μ@Λ@Κ@ ΕΡΓΟΔΟΤΗ ΝΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΠΡΗΖΕΙ.

Είναι ίσως το μόνο πράγμα που θα ήθελα να έχω αλλάξει στη ζωή μου, να μεγαλώσω σε χωριό (αν τελικά ζήσω στην Ελλάδα τα παιδιά μου θα μεγαλώσουν εκεί παρόλο που τώρα έχουνε γεμίσει και τα χωριά Αλβανούς και πουτάνες), ακόμα και αν έχεις γεννηθεί σε πόλη το 1930, δεν έχεις ζήσει ούτε τα μισά

Ωραιο τόπικ, τι μας θύμησες φίλε Μάκη