Ερώτηση Aλλη μια ριξια........

Ορισμένα πράγματα όντως δεν χορταίνονται!!!!
Ειδικά αν μιλάμε για ψάρεμα,όσες ώρες κι αν αφιερώσουμε σε αυτό, ποτέ δεν είναι αρκετές.

Χμμμ....τελευταία ριξιά έ!!!!!

Και τι γίνεται αν στην τελευταία ριξιά τσιμπήσει ψάρι κι αρχίσουμε να ανατωτιόμαστε??
Πάμε για άλλες 5 ακόμα??.....κι ακόμα μια τελευταία μετά τις 5 και πάει λέγοντας!!!

Μερικές φορές έχω την αίσθηση, ότι ο έρωτας μας για τη θάλασσα, επιστρέφει από αυτήν με την ίδια ένταση.
Ζωντανεύει η γαλανή και έχει αισθήματα, κάνει τα πάντα να έχει την αποκλειστικότητα......μας κάνει ζήλιες και διάφορα κόλπα για να μας βάλει να τσακωθούμε με τις γυναίκες μας. :lol: :lol:

"Μια τελευταία ριξιά" μας λέει και εμείς ως κλασσικά αρσενικά περκόχανα :lol: , καθόμαστε και την ακούμε!!! :lol:

O COSTASANDROS εγραψε

2)Και εκεινο το κινητο......που ρωταει....τσιμπαει? τσιμπαει?
.....αντε ακομα εκει εισαι?.....γκρρρρρρρρρ

Ειχες και στο χωριο σου, κινητο :?: :?: :?: :?: :?:
Κλειστο, να ησυχασης :lol: :lol: :lol: :lol: :lol: :lol:

Φιλικα
Νικος

Συμφωνω...δεν υπαρχει τελευταια <ριξιά>!
Παντα κατι μεσα μου λεει οτι στην επομενη θα ερθει!
Μου εχει τυχει μερικες φορες να βγαλω στο τελευταιο τεταρτο που ειχα αποφασισει να φυγω ψαρι ,οποτε ισχυει οτι <η ελπιδα πεθαινει παντα τελευταια!>


Υ.Γ Μαλλον η γαλανη ειναι καλη μαζι μου,γιατι ξερει ποσο την αγαπω!

COSTASANDROS έγραψε:

Εγώ πάντως τις λεζάντες θα τις έβαζα ανάποδα!!! :lol: :lol:

sargomania έγραψε: Εγώ πάντως τις λεζάντες θα τις έβαζα ανάποδα!!! :lol: :lol:

sargomania έγραψε: Εγώ πάντως τις λεζάντες θα τις έβαζα ανάποδα!!! :lol: :lol:

Κι εγώ αυτό θάλεγα :lol:

Welcome to the........




:lol: :lol: :lol:

Το ψάρεμα πάει στο τέλος του.Οσο περνάει η ώρα τα μάτια βαραίνουν. Από το αγκωνάρι που είμαι καθισμένος, με την ψιλή στο χέρι, αρχίζω να διακρίνω στο μικρολίμανο τις άλλες πέτρες στην αρχή σαν όγκους. Σιγά σιγά αρχίζουν να διακρίνονται και λεπτομέρειες του λιμανιού.Τα μικρόψαρα δεν αφήνουν το δόλωμα να πατώσει. Το πελεκάνε σχεδόν στον αφρό. Καιρός να σταματήσει το "κλέφτικο". Ωρα να πάω στο φανάρι με ζωντανό. Πίνω τις τελευταίες γουλιές του νερού,κόβω το μπουκάλι με το μαχαίρι και το γεμίζω με θάλασσα.Με την πετονιά με τα μικράγκιστρα, καρφώνω δυο τρεις καλογρίτσες και τις ρίχνω στο μπουκάλι.
Στήνομαι στη μπούκα κάτω σχεδόν από το φάρο, και κάνω τη βολή στα 25-30 μέτρα, περιμένω να πατώσει τεντώνω την πετονιά, καρφώνω την καλογρίτσα από την τάπα και με το κινητό παράμαλο την αφήνω να γλυστρήσει πάνω στη μάνα για τα βαθειά. Από πάνω μολύβι περαστό πάνω στη μάνα θα τη στείλει σίγουρα στον πάτο. Οπα πάτωσε. τεντωμα της μάνας. Χαλάρωμα.
Στην ανατολή το ροζ κόκκινο είναι χάμα οφθμλμών και προαναγγέλλει μιαν όμορφη μέρα. Α ναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν τόσο έντονο χρώμα να έχει τέτοια γλύκα. Η ώρα της γαλήνης. τη νοιώθω να με αγκαλιάζει, να με διαπερνάει και να γίνεται ένα με μένα και το λιμάνι. Κάπως έτσι πρέπει να είναι η Νιρβάνα.Στο βάθος ανοιχτά κάτι πήδηξε. Εχει κυνηγόψαρα. Μήπως έπρεπε να βάλω γωβιό? Οι πιθανότητες όμως με το γωβιό είναι για λαβράκι και τα περισσότερα είναι κλουβίσια, καλύτερα η καλογρίτσα μήπως γελαστεί καμμιά βασίλισσα.
Ξημέρωμα και η γαλήνη εξακολουθεί περνάει στο μυαλό μου σαν κάτι ζωντανό. Αναρωτιέμαι που αλλού τέτοιαν ώρα θα μπορούσα να αισθάνομαι σαν μέρος της Δημιουργίας.
Μια ψαρόβαρκα ξεκινάει. Η πετρελαιομηχανή αρχίζει τα νταπ -ντουπ. η ησυχία σπάζει σαν πολύτιμο κρύσταλλο. Σχεδόν ακούς τα κομμάτια της να πέφτουν στα βράχια. Οι πρώτες ακτίνες του ήλιου λοξές σπαθίζουν και αντανακλώνται στο νερό. Ξημέρωσε.
Η παρέα αδημονεί.
- Αντε φεύγουμε.Εχουμε να κάνουμε 150 χιλιόμετρα.
Προσγείωση. Υπάρχει και η πραγματικότητα.
Αλλη μια ριξιά η τελευταία . Μα υπάρχει τέτοιο πράμα στο ψάρεμα?
Φιλικά Νίκος 4

Νίκο είχες καιρό να γράψεις αλλά έγραψες
Τόσο ρεαλιστικά που νομίζω ότι ψαρεύαμε μαζί εκείνη την μέρα!!!!!!

Φιλικά Πασχάλης