Ερώτηση Τα παιδια και το ψαρεμα.

Το παρακατω κειμενο ειναι διατυπωμενο με τροπο
ωστε να δωσει οσο πιο ζωντανα γινεται μια εικονα απο
αυτες που παντου μπορει να δει κανεις.....



Καλοκαιρι του 2005, Ιουλιος
καπου στην πελοπονησο
μετα το μεσημεριανο φαγητο
στο λιμανακι
πολυ ζεστη και ελαχιστο αερακι
ενα παιδακι μαθαινει να ψαρευει
με απικο 4,5 μ χωρις φελλακι
ζυμωνει την ζυμη στη σαλαγκιτσα
δυσκολευεται
τα καταφερνει
ριχνει
τρεχουν τα μικροψαρα
τρωνε και καποιο καρφωνεται
το καλαμακι λυγαει
το παιδακι κανει να σηκωσει
το σπαρακι κοντραρει
βγαινει απο το νερο οπως οπως
αιωρειται πανω απο το νερο
ερχεται στα χερια του
χαρα ανειπωτη
ενα φαρδυ χαμογελο
το ψαρακι χτυπιεται
το παιδακι με κοπο και φοβο το ξαγκιστρωνει
το βαζει γρηγορα στο κουβαδακι που χει νερακι απο πριν
αυτο τσαλαβουτα και βγαινει
το ξανα βαζει μεσα
ξαναδολωνει ξαναριχνει
τωρα του το φαγανε
νιωθει οτι δεν ειναι ευκολο το αγκιστρωμα
δεν αγκιστρωνει καθε φορα
ξανα και ξανα
και η ωρα περναει
και ο ηλιος να καιει
ιδρωνει το παιδακι
δεν φευγει
μενει εκει και προσπαθει
εχει ενα μπουκαλακι νερο
η ζεστη εβρασε το νερο
πιο περα εχει μια βρυση
αφηνει κατω τα εργαλεια
παιρνει το μπουκαλι και ξεμακραινει
φτανει στη βρυση
την αφηνει να τρεξει να δωσει δροσερο νερακι
πινει και γεμιζει το μπουκαλακι του
η φιγουρα του αρχιζει να πλησιαζει παλι
ηλθε και ξανακαθησε
και ψαρευει......ψαρευει......ψαρευει

και χαιρεται ..... και χαιρεται.....και χαιρεται.....

και εξω πυρωνει θειος ιουλιος μηνας..........

Η κτηνωδια του βυθου


Λατρεις της θαλασσας αλλα ταυτοχρονα και ανθρωποι που
δεν θα ωραιοποιησουν μια τραγικη εικονα.....

Ενα παιδακι ψαρευε τις προαλλες κατι μικροσκοπικα μπαλαδακια,
αυτα που κατακλυζουν τα λιμανια και τα βραχια παντου αυτη την
εποχη.Με θαυμασμο παρατηρουσε εκατονταδες ψαρακια στο οπτικο
του πεδιο να τρεχουν στα μικρα του δολωματα και που και που
κατορθωνε και καρφωνε και κανενα.
Καποια στιγμη καρφωσε ενα αλλα δεν κρατηθηκε στο αγκιστρι.
Πιασμενο προφανως απ'εξω το ψαρακι τραυματιστηκε και
εχασε την ισορροπια του.
Τοτε ολα οι συντροφοι του, επεσαν πανω του και αρχισαν να
το τσιμπανε.Αυτο προσπαθουσε απεγνωσμενα να ξεφυγει.Του
τσιμπησαν τα ματια και ολο το σωμα κατα δεκαδες. Το παιδακι
απορησε και στεναχωρηθηκε. Με το καλαμι του προσπαθησε να
διωξει τους επιδρομεις.
Τα ψαρακια που τοσο θαυμαζε του εδειχναν ενα προσωπο που
δεν κατανoουσε το παιδικο μυαλο..........το προσωπο του
κανιβαλισμου.


Κανιβαλισμος και αλληλοσπαραγμος.........ο φρικτος νομος του
βυθου.


Στα εκπληκτα ματια του παιδιου, η φυση δειχνει να μην
νοιαζεται για τα πλασματα της τουλαχιστον με την εννοια
που εμεις οι ανθρωποι εχουμε βολευτει να εφαρμοζουμε
στη ζωη μας.

Το παιδακι εμαθε οτι εκει μεσα στα νερα δεν υφισταται
τιποτα απο αυτα που ξερει και ζει στην καθημερινη ζωη του.
Αργοτερα μονο μεγαλωνοντας θα αντιληφθει οτι δυστυχως
ο ανθρωπος ειναι πολυ προχωρημενος στο θεμα
του κανιβαλισμου και αλληλοσπαραγμου, παντα με το
μανδυα του πολιτισμου................


Και καθε μη ελαφρομυαλος ενηλικας θα δυσκολευτει να
ωραιοποιησει καποια πραγματα....... :roll:

Κωστα,επειδη ο κανιβαλισμος ειναι μια ευρεια εννοια,νομιζω πως στη θαλασσα θα ηταν καλυτερο να χρησιμοποιουμε τον ορο αυτοκαθαρση.
Το οτι τσιμπανε τα ιδια μελη το τραυματισμενο,δεν νομιζω οτι γινεται λογω πεινας αλλα λογω ενος ενστικτωδους μηχανισμου αυτοκαθαρσης του οικοσυστηματος απο τα ιδια τα μελη του.Δεν μπορω να φανταστω μια θαλασσα γεματη κουφαρια ψαριων,αφαγοτων,τα οποια απλως θα κοιτωνται στο βυθο.
Ειναι πολλα που συμβαινουν στη φυση,αν προσπαθισουμε να τα εξηγησουμε με την ανθρωπινη λογικη,θα οδηγηθουμε σε ατοπο.Ειναι καλυτερα να δεχομαστε χωρις κριτικη τους νομους της φυσης.Ειναι καλο να τους μαθαινουμε ,να τους παρατηρουμε,αλλα το να εξειγουμε συνεχως και τα παντα,ειναι σαν να θεοποιουμε τον εαυτο μας.
Μην ξεχναμε πως πριν μερικους αιωνες,οι ανθρωποι πεθενανε απο τσιμπιματα κουνουπιων(ελονοσια),απο τσιμπουρια(λεισμανιαση)απο νοσους αιγοπροβατων(βρουκελωση)απο ποντικια(λεπτοσπειρωση),απο γατες(τοξοπλασμα),απο τσιμπιματα αραχνων,φιδιων,δαγκωματα αγριων ζωων(τετανος).
Τωρα κλεισμενοι στους τοιχους απο μπετον,απομακρυσμενοι απο ολους αυτους τους κινδυνους,και με μια εξαρση ανθρωπισμου και ευαισθησιας,νομιζω πως ειναι λαθος να προσπαθουμε να επιβαλλουμε η να εξηγησουμε με τους ανθρωπινους νομους τους νομους της φυσης.