Ερώτηση Τα πάντα σχετικά με τα δολώματα

Ας φτιάξουμε ρε παιδιά μια περιεκτική βάση δεδομένων με δολώματα.
Σιγά σιγά θα περνιέται στα άρθρα. Λόγω φόρτου εργασίας, θα παρακαλούσα αν μπορούμε να συμμετέχουμε όλοι. Λιθαράκι, λιθαράκι χτίζονται αυτά. Ξεκινάω με την μάνα. Για να σας βοηθήσω σας δίνω βιβλιογραφία.
Λατινικό όνομα Tita (Sipunculus Nudus)



www.veterinaria.org/personales/surfcasti...diz/00_uso_tita.html

www.veterinaria.org/personales/surfcastingcadiz/00_titas.html

www.ldeo.columbia.edu/edu/dees/ees/life/...phyla/sipuncula.html

www.ucmp.berkeley.edu/sipuncula/sipuncula.html

www.lander.edu/rsfox/310sipunculusLab.html

Παρακαλώ γράψτε όσα ξέρετε για την μάνα.

¶λλο ένα δημοφιλές δόλωμα για να γράψετε ότι γνωρίζετε είναι ο φαραώ.
Λατινική ονομασία: RAGWORM (Neanthes virens), KING RAGWORM (Nereis virens)



Βιβλιογραφία

www.geocities.com/daveson_lee_2000/baits.html

www.seabait.com/rag.htm

www.mbl.edu/marine_org/marine_org.php?fu...ource_myID=ITA-65891

www.sea-angling-ireland.org/bait%202%20-%20rag.htm

www.stourandorwell.org/enjoy/baitdigging/kingrag.htm

Πολύ καλή η σκέψη σου Ηλία. Εγώ θα αναφερθώ στο κόκκινο σκουλήκι της άμμου ή μουρμουροσκούληκο που το ξέρω και το δουλεύω καλά.

ΜΟΥΡΜΟΥΡΟΣΚΟΥΛΗΚΟ



Το μουρμουροσκούληκο βγαίνει εκεί που σκάει το κύμα, σε αμμουδερές παραλίες, σε μικρό βάθος 5-15 εκ. Πολύ απλά με ένα φτιαράκι σκάβουμε την άμμο λίγο πιο πάνω από εκεί που καταλήγει το κυματάκι και το μαζέβουμε.
Για να γίνει ευκολότερα η δουλειά πρέπει η θάλασσα να είναι ήρεμη ή να φυσά πρός τα μέσα.
Συντηρείται σε ένα κεσεδάκι με άμμο και θαλασσινό νερό σε δροσερό μέρος για 2 μέρες.
Μαζεύουμε πάντα τα μεγαλύτερα σε μέγεθος και τα υπόλοιπα τα αφήνουμε να μεγαλώσουν για να τα βρούμε την επόμενη φορά.
Επίσης, δε μαζεύουμε όσο γίνεται περισσότερα δολώματα, αλλά αυτά που χρειάζονται για το ψάρεμα μας.
Τα δολώματα αυτά δε μπορούμε να τα διατηρήσουμε για μεγάλο χρονικό διάστημα, ούτε και να τα βάλουμε στην κατάψυξη.

Μέρη πλούσια με αυτό είναι ο Ορμος Παναγιάς που έχει το καλύτερο και χοντρότερο που έχω βρει, 3-5 πόντους μήκος, πλούσιο σε αίμα. Η Νικήτη σε πολύ λεπτότερο και μικρότερο μέγεθος καθώς και η Μεταμόρφωση. Αυτά στην Χαλκιδική. Στην Πιερία το συναντάς στον Αγιο Παντελεήμονα Κορινό Νέους Πόρους. Αυτά όσον αφορά τα μέρη που ψαρεύω εγώ.

Το κάθε σκουλήκι δολώνεται στο αγκίστρι ολόκληρο και δεν το κόβουμε στη μέση όταν είναι μεγάλο. Μπορούμε σε ένα αγκίστρι να δολώσουμε δύο σκουλήκια αν είναι μικρά, αλλά δε μπορούμε μισό. Όταν το σκουλήκι αυτό κοπεί, τότε το μόνο που μένει αφού φύγουν τα υγρά του είναι μια πέτσα.

Ο τρόπος που δολώνουμε το σκουλήκι είναι εύκολος κι απλός. Περνάμε την ακίδα του σκουληκιού στο πίσω μέρος, στην ουρά και προχωράμε το αγκίστρι στο εσωτερικό του, μέχρι να καλυφτεί ολόκληρο το αγκίστρι.
Στη συνέχεια, βγάζουμε τη μύτη της ακίδας να εξέχει λίγο για να πιάσει το ψάρι που θα τσιμπήσει κι αφήνουμε το υπόλοιπο μέρος του σκουληκιού να περισσεύει.
Έτσι το σκουλήκι παραμένει ζωντανό και
το κομμάτι που περισσεύει από την ακίδα και πέρα κουνιέται και προσελκύει τα ψάρια.
Για καλύτερα αποτελέσματα αν δούμε ότι το σκουλήκι είναι πολύ μεγαλύτερο από το αγκίστρι, δεν το κόβουμε αφού αυτό χαλάει αλλά το περναμε στην πετονιά.

Δεν είναι ένα δόλωμα που θα το αφήσουμε να ψαρεύει για πολλές ώρες μέσα στο νερό γιατί με το τρύπημα της ακίδας χάνει τα υγρά του και μένει μόνο πέτσα.

Είναι ένα δόλωμα που ψαρεύει το ίδιο καλά μέρα και νύχτα, χειμώνα καλοκαίρι.

Όσον αφορά τα ψάρια που προτιμούν αυτό το δόλωμα, θάλεγα σχεδόν όλα.. Μουρμούρες, σαργοι, τσιπούρες, μελανούρια, λυθρίνια τρελαίνονται για το σκουλήκι όταν είναι σωστά δολωμένο.

Ας βοηθησω γραφοντας οτι εχω διαβασει και ξερω για τον Βασιλια τον δολωματων...

ΦΑΡΑΩ:

Το μήκος του μπορεί να πλησιάσει και τα δύο μέτρα. Από τη συλλογή ή την αγορά του, μέχρι

τη χρήση του, το διατηρούμε μέσα σε θαλασσινό νερό. Είναι το δόλωμα που διαθέτει τα πιο πολλά

θετικά χαρακτηριστικά. Το κομμάτι που είναι περασμένο στο αγκίστρι, συνεχίζει να κάνει

σπασμωδικές, ζωντανές κινήσεις. Το αίμα που φεύγει από το σώμα του, μαλαγρώνει τη γύρω

από το δόλωμα περιοχή. Η ικανότητά του να φωσφορίζει και το σκληρό κρέας του σε σχέση

με το Μαύρο, το κατατάσσουν στα πιο αποτελεσματικά δολώματα. Χρησιμοποιείται κυρίως

στο πεταχτάρι για τσιπούρες, σαργούς, σκαθάρια, σικιούς, αλλά και σε μεγαλύτερα αρπαχτικά

ψάρια όπως στήρες, συναγρίδες, σφυρίδες, ροφούς, λαβράκια. Αλλά και τα μουγγριά, οι σμέρνες

και τα χταπόδια δε το αποφεύγουν. Η δύσκολη συλλογή και η υψηλή τιμή του, αναγκάζουν

τους ψαράδες, όπως και στο μονοδόλι, να περιορίζουν και να προσέχουν στην κατανάλωσή του.


Ας συμπληρωσω δινοντας μια χρησιμη συμβουλη...ξεκιναμε να τον

δολωνουμε απο την ουρα για να διατηρηθει ζωντανος

odeon έγραψε: Το μουρμουροσκούληκο.....

ODEON θα μπορούσε να είναι αυτό; Απλά για να υπάρχει και η επιστημονική του ονομασία στην αρχειοθέτηση για αν μπορεί κάποιος να ψάξει περισσότερες πληροφορίες (πχ. διατροφικές συνήθειες κλπ)
Αν είναι αυτό τότε έχουμε και λατινική ονομασία, Lugworm (Arenicola marina)

www.arkive.org/species/ARK/invertebrates...arina/more_info.html

Sabella pavonina
(Peacock worm) - Aγνοώ, ατυχώς, την ελληνική του ονομασία αλλά αφθονεί στο Aιγαίο. Tο δοκίμασα τυχαία στη Nάξο και έπαθα πλάκα! Φυσικά δεν είναι ούτε άγνωστο, ούτε σπάνιο στους ψαράδες. Kόβεις προσεκτικά το σωλήνα που περιβάλλει το σκουλήκι και το βγάζεις με προσοχή. Kανονικά πρέπει να δολώνεται ολόκληρο, αλλά και κομμένο με το απίστευτο αίμα που βγάζει (πηχτό μαυροκόκκινο) προσελκύει τα πάντα. Δεν έχω ιδέα αν πουλιέται στο εμπόριο, αλλά το καλοκαιράκι το βγάζεις εύκολα και σε ρηχά νερά (ξεριζώνεται όπως οι ανεμώνες).
Όποιος ξέρει την ελληνική -λαϊκή- ονομασία του ή έχει περισσότερες πληροφορίες παρακαλώ ας γράψει.

marine.itgo.com/marinelife4.html#WORMS

Μπράβο mourmour τόψαχνα πολύ καιρο να βρώ πιο σκουλήκι είναι αυτό.

Το πρωτοσυνάντησα στην περιοχή της λιμνοθάλασσας στη Βουρβουρού Χαλκιδικής.
Εκεί ο βυθός είναι λασποαμμώδης και είναι γεμάτος από το σκουλήκι αυτό.

Εμφανιζόταν στα αβαθή στους 20-40 πόντους νερό σαν μια ανοικτή ανεμώνη. Από περιέργεια πήρα ένα φτυάρι και έσκαψα σε εκείνο το σημείο.

Εβγαλα ένα σκουλήκι μαζί με την φωλιά του που σημειωτέον ήταν γύρω στα 40 εκατοστά και έμοιαζε με τη θήκη του μαύρου Θεσ/νίκης με την μόνη διαφορά ότι αυτη ήταν χρώμα μπεζ όπως η άμμος.

Το σκουλήκι που είχε μέσα ήταν κόκκινο με πολυ αίμα μα πολύ μαλακό και δύσκολο στη δόλωση.

Με αυτό το σκουλήκι σε νυκτερινό ψάρεμα έβγαλα πολλές μουρμούρες.

Υπάρχει παντού αυτή η ανεμώνη... τουλάχιστον όπου υπάρχει άμμος. Είναι αρκετά αποδοτική, θέλει αρκετή προσοχή στο βγάλσιμο από το θηκάρι για να μην κοπεί και χάσει την φρεσκάδα της όψης του. Το σκουλήκι είναι αρκετά μεγάλο, αλλά προσωπικά το χρησιμοποιώ σαν μια δολωσιά για να μην χάσει το ζουμί του.
Όταν έκανα το τόπικ, είχα κατά νου, μια απλή αρχειοθέτηση με γνωστά βασικά δολώματα. Ξαφνικά ψάχνοντας, μου ανοίγεται ένας ολόκληρος κόσμος, από σκουλήκια που τα έβλεπα αλλά δεν ήξερα για αυτά. Παιδιά γράψτε ότι ξέρετε. Θα αναλάβω εγώ να συγκεντρώσω τα στοιχεία και να τα αρχειοθετείσω. Έχω ψάξει αρκετά και δεν υπάρχει μια ολοκληρωμένη αρχειοθέτηση. Είμαστε πρωτοπόροι.

Λατινικό όνομα Tita (Sipunculus Nudus)

ΜΑΝΑ:

Το συνηθισμένο μέγεθός του είναι δέκα έως δεκαπέντε εκατοστά περίπου.

Το άσπρο - κίτρινο και ελαφρύ καφέ, αποτελούν το χρωματισμό του. Όταν το βγάλουμε

από τη θάλασσα ή το αγοράσουμε από τα ειδικά αλιευτικά καταστήματα, το διατηρούμε μέσα

σε θαλασσινό νερό ή σε υγρό μαλακό χαρτί έως ότου φτάσουμε στον προορισμό μας.

Αν ο χρόνος από τη παραλαβή μέχρι την χρήση του είναι μεγάλος, οι συχνές αλλαγές

του θαλασσινού νερού ή η τοποθέτηση ειδικής αεραντλίας στο δοχείο που το διαφυλάσσουμε,

είναι ό,τι καλύτερο για να διατηρείται το δόλωμα ολοζώντανο. Πριν δολώσουμε, το κόβουμε

σε ροδέλες, με τρόπο τέτοιο που να ανταποκρίνεται στο εκάστοτε αγκίστρι

η ολοκληρο σε μακρικοτσανο μοναγκιστρο περαστο με την γνωστη

βελονα. Η ελκυστικοτητα του αυξανεται το βραδυ γιατι φωσφοριζει.

Προσελκύει τσιπούρες, σαργούς, σκαθάρια, σπάρους

και άλλα...

elper έγραψε: MANA - Λατινικό όνομα Tita (Sipunculus Nudus)

Σκληρή σαν δόλωμα,
μπορεί να χρησιμοποιηθεί τόσο την ημέρα όσο και το βράδυ, με πολύ καλά αποτελέσματα χάρις στο φώσφορο που διαθέτει εξωτερικά.
Η μάνα συνήθως κόβεται και δολώνεται σε κομμάτια, αρκεί να καλύπτουν το αγκίστρι, αλλά σε εξαιρετικές περιπτώσεις μπορεί να χρησιμοποιηθεί ολόκληρη, αν στην περιοχή που ψαρεύουμε υπάρχουν μεγάλο ψάρια.
Αν και το συνηθισμένο μέγεθος της μάνας είναι από 10-15 εκατοστά, στο εμπόριο μπορούμε να βρούμε άγριες ή κόκκινες μάνες, που μπορεί να φτάνουν και τα 25 εκατοστά.

Αν και οι απόψεις για τη διαφορά στην αποτελεσματικότητα μεταξύ των δύο ειδών διίστανται, στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν μεγάλες διαφορές. Η άγρια μάνα έχει πιο κόκκινο χρώμα από τη συνηθισμένη, με ραβδώσεις σε όλο της το σώμα, σε αντίθεση με την κανονική που έχει πιο λείο σώμα και χρώμα ανοικτό καφέ.

Για το ψάρεμα από την ακτή, υπάρχουν δύο τρόποι με τους οποίους μπορούμε να δολώσουμε τη μάνα:
α) Να την πλέξουμε πάνω στο αγκίστρι
β) Να την περάσουμε κατά μήκος του αγκιστριού, σαν μονοδόλι. Και οι δύο τρόποι είναι σωστοί, με τη διαφορά ότι ο πρώτος μάς εξασφαλίζει μεγαλύτερες αντοχές στην περίπτωση που υπάρχουν μικρό ψάρια στην περιοχή ενώ ο δεύτερος παρουσιάζει το δόλωμα πιο φυσικό μέσα στο νερό, με αποτέλεσμα να αυξάνονται και οι πιθανότητες μας για μεγαλύτερα ψάρια.

Για να σταθεροποιήσουμε καλύτερα το δόλωμα μας πάνω στο αγκίστρι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ελαστικό νήμα, το οποίο διατίθεται σε όλα τα καλά καταστήματα ειδών αλιείας και αποτελεί μία πολύ πρακτική λύση.
Πολλοί ερασιτέχνες ψαράδες χρησιμοποιούν τη μάνα για να δολώσουν το παραγάδι τους, όχι μόνο γιατί αποτελεί μία από τις πιο οικονομικές λύσεις, αλλά γιατί σε ορισμένες περιόδους του χρόνου μπορεί να αποφέρει εξαιρετικά αποτελέσματα.

Για το παραγάδι, αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στο ψάρεμα από την ακτή, η μάνα δολώνεται αφού πρώτα κοπεί σε μικρές ροδέλες, τις οποίες πλέκουμε δύο - τρεις φορές πάνω στο αγκίστρι, αφήνοντας τον κλέφτη να προεξέχει.

Η μάνα είναι ένα σκουλήκι το οποίο βρίσκεται σε αμμουδερούς βυθούς, ως επί το πλείστον ρηχούς έως αρκετά ρηχούς. Το χρώμα της είναι γκρι - μολυβί και το μέγεθος της ποικίλει με μέσο όρο τα δέκα με δεκαπέντε περίπου εκατοστά. Το πάχος της είναι περίπου γύρω στο ενάμισι εκατοστό.

Τη μάνα συνήθως την προμηθευόμαστε από τα δολωματάδικα. Είναι ένα δόλωμα αρκετά συνηθισμένο στα μαγαζιά αυτά και η τιμή της κυμαίνεται γύρω στο 1 ευρώ το κομμάτι. Όμως ένα κομμάτι μπορεί να βγάλει αρκετά δολώματα.
Αν πρόκειται να δολωθεί σε παραγάδι, τότε με ένα κοφτερό μαχαίρι ή με ένα ψαλιδάκι, τη σχίζουμε από τη μια πλευρά κατά μήκος και την ανοίγουμε διάπλατα. Αφού αφαιρέσουμε τυχόν άμμο που έχει στο εσωτερικό, την κόβουμε σε μικρά, μακρόστενα κομματάκια όπως περίπου κόβουμε το καλαμαράκι.
Αν πρόκειται να δολωθεί σε πεταχτάρια ή μονάγκιστρα, τότε με ένα μαχαιράκι ή ψαλιδάκι την κόβουμε σε ροδέλα πάχους τέτοιου που επιθυμούμε να έχει το δόλωμα μας.
Τη ροδέλα την κόβουμε στη μια μεριά και έτσι αυτή ανοίγει και έχουμε ένα μακρόστενο δόλωμα έτοιμο να δολωθεί στο αγκίστρι. Η υπόλοιπη μάνα δεν ψοφάει αλλά συνεχίζει να παραμένει ζωντανή μέχρι να την κόψουμε ροδέλες ολόκληρη.
Τη μάνα την περνάμε κεντητά στο αγκίστρι αρκετές φορές, αφήνοντας την ακίδα να εξέχει μαζί με ένα μικρό περίσσευμα δολώματος προς τη μεριά της ακίδας ή να τη δολώσουμε όπως δολώνουμε το καλαμάρι και τη σουπιά.

Aνθεκτικό δόλωμα αφού μπορεί να διατηρηθεί ζωντανό μια περίπου εβδομάδα. Η συντήρηση του είναι είτε μέσα σε θαλασσινό νερό, όπου το νερό δεν πρέπει να ξεπερνά το ένα δάχτυλο, είτε μέσα σε βρεγμένη εφημερίδα με θαλασσινό ασφαλώς νερό σε ψυγείο
ΠΗΓΗ www.fishfinder.gr