Ερώτηση Για συνειδητοποιημένους ψαράδες

Περιληπτικά θα τοποθετηθώ στον τίτλο του άρθρου, (περι συνείδησης) και σε πολλούς άλλους φίλους ερασιτέχνες ψαράδες.

Γιάννη μου, όλα ωραία είναι αυτά που λες και συμφωνώ απόλυτα. Γι' αυτό λέω οτι χρειάζεται παιδεία.
Οτι και να πεις στην "κερα Κατίνα" όπως λες, δεν πρόκειται να την αλλάξεις. Πρέπει ν' αρχίσεις από την εγγονή της και γενικά από τις τρυφερές ηλικίες, μετά είναι πολύ αργά.
Συμφωνώ επίσης στο οτι δεν αρκεί να επιστρέφουμε τα μικρά ψαράκια στη θάλασσα, για να λυθεί το θέμα. Πρόκειται για έναν αγώνα, που πρέπει να δοθεί σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας μας.

....Το θέμα μάλλον είναι ποιο σύνθετο από όσο νομίζουμε...μήπως πρέπει να ελευθερώνουμε και κάποια μεγάλα, που όντας τα άριστα του είδους κατάφεραν...να μεγαλώσουν;
Δεν είναι μακριά η μέρα που <<επαγγελματίες>>  θα καινέ τις βάρκες τους μπροστά στις κάμερες κλαίγοντας γιατί δεν μπορούν να θρέψουν τις οικογένειές τους λόγω έλειψεις ψαριών, και οι <<ερασιτέχνες>> θα ρίχνουν το φταίξιμο της αψαρίας τους στον καιρό,  στον γείτονα που τους ευχίθικε καλό ψάρεμα, στα λάθος δολώματα, στο καλάμι τους που κάνει μόνο 1000 ευρώ και δεν μπόρεσε να ανταπεξέλθει στην βολή 500 μέτρων και άλλα τέτοια <<κουλά>, αλλά θα έχουν ξεχάσει τις <<λαμπούτες >>, τους δυναμίτες, τα κριστάλια, τις τράτες που οργώνουν, τις ψαροτροφές, το ρεύμα, τα δηλητήρια, τον <<γόνο>> που γεμίζουν οι κουβάδες του μεγάλου ψαρά (τζάμπα καίει το λάδι μεγάλε!!!) .-

Συνάδελφοι, παρακάτω παραθέτω ένα άρθρο από το:
Scientific American (www.sciam.gr/topics.asp?action_id=topic_..._id=405&topic_id=752)
Ελληνική έκδοση
Επιστημονικά Νέα - Μάϊος, 2006
 

Οικολογία 
Ο κάθε επαγγελματίας ή ερασιτέχνης ψαράς γνωρίζει ότι τα μικρόσωμα αλιεύματά του δεν αξίζουν ―οπότε, «τα ψιλά επιστρέφονται». Το σκεπτικό, φυσικά, είναι ότι έτσι δίνουν χρόνο στα μικρά ψάρια να ωριμάσουν και να αναπαραχθούν. Στην πραγματικότητα όμως, τούτη η στρατηγική μπορεί να βλάπτει τα ιχθυοαποθέματα.

Από πειράματα σε ψάρια υπό συνθήκες αιχμαλωσίας ―πειράματα τα οποία ακόμη δεν έχουν ολοκληρωθεί―, αποκαλύπτεται ότι η συγκομιδή των πιο μεγαλόσωμων μόνο ατόμων είναι δυνατόν να εξαναγκάζει ένα είδος εξελικτικά να αναπτύσσει μη επιθυμητά χαρακτηριστικά, εξαιτίας των οποίων μειώνεται η ικανότητα ενός υπεραλιευμένου ιχθυοαποθέματος να συνέλθει ανακτώντας ισορροπία, παρατηρεί ο David O. Conover, διευθυντής του Ερευνητικού Κέντρου για τις Θαλάσσιες Επιστήμες στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης στο Στόουνι Μπρουκ. Από τα μέχρι σήμερα αποτελέσματα τέτοιων πειραμάτων εξηγείται η αιτία για την οποία πολλά από τα πιο εξαντλημένα ιχθυοαποθέματα του πλανήτη δεν ανακάμπτουν σύμφωνα με τους προβλεπόμενους ρυθμούς.

Οι γενετικές επιδράσεις της συγκομιδής βάσει μεγέθους διαπιστώθηκαν στις αθερίνες του Ατλαντικού (Menidia menidia), είδος το οποίο εκτός από το μικρό του μέγεθος χαρακτηρίζεται συνήθως και από γρήγορους ρυθμούς αύξησης. Το 1998, ο Conover έφερε στο εργαστήριό του μια ποσότητα από άγριες αθερίνες· ο ίδιος μαζί με τους φοιτητές του τις εξέθρεψαν επί 5 γενιές, κάθε φορά απομακρύνοντας από τη μια ομάδα το 90% των πιο μεγαλόσωμων ατόμων, από μια δεύτερη ομάδα το 90% των πιο μικρόσωμων, και ένα τυχαίο (ανεξαρτήτως μεγέθους) 90% των ατόμων από μια τρίτη ομάδα.

Μέχρι το 2002 διαπιστώθηκε ξεκάθαρα ότι η εξολόθρευση των πιο μεγαλόσωμων ψαριών είχε δραματικές συνέπειες. Ειδικότερα, τα άτομα που αναπτύσσονταν στην ομάδα απομάκρυνσης των πιο μεγαλόσωμων ψαριών (πρώτη ομάδα) εμφάνιζαν το 70% περίπου του μέσου βάρους τής ομάδας στην οποία εφαρμοζόταν η τυχαία από άποψη μεγέθους απομάκρυνση (τρίτη ομάδα)· μάλιστα, εμφάνιζαν το 55% του μέσου βάρους τής ομάδας στην οποία αφήνονταν να επιβιώσουν τα μεγαλόσωμα άτομα (δεύτερη ομάδα). Επειδή δε τα συγκρινόμενα ψάρια ήταν της αυτής ηλικίας, οι επιστήμονες απέδωσαν τη συρρίκνωση στην επιλογή γονιδίων τα οποία ευθύνονταν για τους βραδύτερους ρυθμούς αύξησης.

Μεγαλύτερη ανησυχία, ωστόσο, προκαλεί το γεγονός ότι η βραδύτερη αύξηση συνοδευόταν από ολόκληρο σύνολο ανεπαρκειών. Από λεπτομερή εξέταση ψαριών πέμπτης και έκτης γενιάς ―την οποία πραγματοποίησε ο Matthew R. Walsh, υποψήφιος διδάκτορας σήμερα στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Ρίβερσαϊντ (UCR)― αποκαλύφθηκε ότι μέλη της ομάδας από την οποία απομακρύνονταν τα μεγαλόσωμα ψάρια δεν εκδήλωναν ιδιαίτερο ζήλο να αναζητούν τροφή ή να ξεφεύγουν από τους θηρευτές τους. Επίσης, κατά την ωοτοκία τους προέκυπταν λιγότερα και μικρότερου μεγέθους αβγά, από τα οποία μάλιστα μικρότερο ποσοστό αναπτύσσονταν σε υγιείς απογόνους.

Τα εν λόγω αποτελέσματα δεν είναι και τόσο απρόσμενα, παρατηρεί ο Walsh. Από ιστορικά αρχεία επιβεβαιώνεται ότι στο παρελθόν ο βακαλάος, καθώς και άλλα δημοφιλή ως τροφή είδη ψαριών, είχαν μεγαλύτερο μέγεθος, ενώ «σε όλους μας είναι γνωστό ότι η αναπαραγωγική ικανότητα σε πολλά είδη ψαριών αυξάνει ανάλογα με το σωματικό μέγεθος» προσθέτει ο ίδιος.

Σήμερα, παρόλα αυτά, είναι πλέον δυσκολότερο για τους βιολόγους και τους ειδικούς διαχείρισης αλιευμάτων να παραβλέπουν την εξέλιξη που επιφέρει η ανθρώπινη δραστηριότητα. «Η εργασία αυτή αποτελεί αντιπροσωπευτική περίπτωση του πώς η εξέλιξη είναι δυνατόν να λειτουργεί αρνητικά για τη μακρόχρονη αρμοστικότητα ενός πληθυσμού, και κατ’ επέκταση για τα συμφέροντα του σύγχρονου ανθρώπου» διαπιστώνει ο David N. Reznick, ιχθυοβιολόγος στο UCR.

Προς το παρόν δεν είναι καν βέβαιο το κατά πόσον τα πιο αδύναμα ψάρια θα κατορθώνουν να φτάνουν στο τραπέζι μας, παραδέχεται ο Conover. Το να επιστρέφονται όμως, μαζί με τα μικρόσωμα αλιευμένα ψάρια, και κάποια μεγαλόσωμα άτομα, πιθανόν να συνιστά έξυπνη στρατηγική. Εν τω μεταξύ, η ομάδα τού Conover έχει διακόψει τα πειράματα επιλεκτικής αφαίρεσης ψαριών βάσει μεγέθους, και αναμένει να δει κατά πόσον οι επακόλουθες γενιές πρόκειται να αναλάβουν, αλλά και σε πόσο διάστημα θα είναι εφικτό κάτι τέτοιο. 
Επιστημονικά Νέα - Μάϊος, 2006

Συνάδελφοι, παρακάτω παραθέτω ένα άρθρο από το:
Scientific American (www.sciam.gr/topics.asp?action_id=topic_..._id=405&topic_id=752)
παρατηρεί ο David O. Conover, διευθυντής του Ερευνητικού Κέντρου για τις Θαλάσσιες Επιστήμες στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης στο Στόουνι Μπρουκ.

Ωραία είναι όλα αυτά που λέγονται από τον συγκεκριμένο επιστήμονα της Νέας Υόρκης, την ίδια όμως στιγμή, δημοσιεύει η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, οτι η ελληνική κυβέρνηση ψήφισε νομοσχέδιο το οποίο δίνει το δικαίωμα σε επαγγελματίες ψαράδες να ψαρεύουν με τις τράτες τους, ακόμη πιο κοντά στις ακτές, με τα γνωστά αποτελέσματα που θα έχει αυτό, για την θαλάσσια πανίδα. 

Οι επιστήμονες πειραματίζονται. Δημοσιεύουν την μελέτη τους (αν δεν δημοσιεύσεις δεν υπάρχεις) και μετά άλλοι επιστήμονες δημοσιεύουν άλλες μελέτες (είπαμε, αν δεν δημοσιεύσεις...) που αναιρούν τις προηγούμενες. Το «στου κασίδι το κεφάλι» το ξέρει κανείς ?.
Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά εμείς προσπαθούμε να παιδαγωγήσουμε τη κυρά Κατίνα ενώ αμφισβητούμε την ανάγκη δημιουργίας συλλόγων και παίδευσης των νεότερων ψαράδων και αντιπαραθέτουμε την αμετροέπεια των επίσημων πολιτικών με την πηγαία προσπάθεια του καθενός μας να επιστρέψει τα μικρά ψάρια στη θάλασσα.
Ξεχνούμε ίσως ότι για να χτίσεις έναν τοίχο χρειάζονται και τα μεγάλα γκονάρια και τα μικρά λιθαράκια.
Δεν συμφωνώ ούτε με την απαξίωση κάθε μικρής πράξης προστασίας και συντήρησης της θάλασσας ούτε με την εμμονή μας να βλέπουμε τα πράγματα βουνό.
Σταθερή και συνεχή προσπάθεια θέλει.

Το θέμα μάλλον είναι ποιο σύνθετο από όσο νομίζουμε...μήπως πρέπει να ελευθερώνουμε και κάποια μεγάλα, που όντας τα άριστα του είδους κατάφεραν...να μεγαλώσουν;
«σε όλους μας είναι γνωστό ότι η αναπαραγωγική ικανότητα σε πολλά είδη ψαριών αυξάνει ανάλογα με το σωματικό μέγεθος» προσθέτει ο ίδιος.

Προς το παρόν δεν είναι καν βέβαιο το κατά πόσον τα πιο αδύναμα ψάρια θα κατορθώνουν να φτάνουν στο τραπέζι μας,

Πολύ καλά τα λέει ο φίλος μας. Αντε τώρα παιδιά, απ΄ότι φαίνεται πρέπει να ελευθερώνουμε και τα μεγάλα.

Από τα παραπάνω, εξαίρεση αποτελεί το θέμα της σωτηρίας των υπο εξαφάνιση ειδών.

Εννοείς,ότι μόνο τα υπό εξαφάνιση(πρός το παρόν) είδη,αξίζουν την προστασία μας?
Για όλα τα υπόλοιπα έχουμε χρόνο μωρέ....δεν πειράζει,κράτα και κανα μικρό...
Τα υπό εξαφάνιση,πως λές να έφτασαν σε αυτή την κατηγορία?

Νίκο μου νομίζω έχω αποδείξει πως έφτασαν τα υπο εξαφάνιση σε αυτή την κατάσταση. Πάντως δεν νομίζω να εξαφανίζονται επειδή ..... δεν τα επιστρέφαμε.

Ξεχνούμε ίσως ότι για να χτίσεις έναν τοίχο χρειάζονται και τα μεγάλα γκονάρια και τα μικρά λιθαράκια.

Φίλε Amogyali,είναι βασικά και απαραίτητα τα "μικρά" λιθαράκια....

Φιλικά.

Νίκος.

Σε καποια Ευρωπαικη χωρα που ειχα την τυχη να ζησω πολλα χρονια,οταν περναμε λαυρακι μικροτερο των 25 εκατ....επρεπε αμεσως να το βαλουμε ξανα στο νερο,Ζωντανο η Νεκρο!!
Γιατι αλλοιως εφαρμοζαν αμεση κατασχεση του οχηματος μου , ετρωγα ενα προστιμο....που αφηνε
αναμνησεις και απλως......πηγαινα φυλακη για μερικους μηνες !!!!!!!!!! Χωρις εξαγορα,γιατι η μοντερνα αυτη λυση της εξαγορας αρμοζει μονο σε χωρες μοντερνες ....οπως η δικη μας π.χ. !!
Ισως σας φαινετε υπερβολικο ομως απο την μια η Παιδεια και απο την αλλη η καταστολη δημιουργουν
ισορροπιες που κανουν την ζωη καλυτερη ,και εμας  υπευθυνους.
Γιατι το να ξαναβαλεις το ψαρακι στο νερο ειναι απλως ...τροπος ζωης και σιγουρα η συμπεριφορα μας κοινωνικα θα ειναι ποιο ευαισθητη και καποιας αλλης ποιοτητας.
Αλλα μην μας λενε μερικοι να παμε για ψαρεμα .......χωρις ψαρια!!!!! Υπαρχει ...το φαινομενο αλλα δεν ονομαζετε Ψαρεμα αλλα ...........Καντεμια!!!!        Φιλικα,Ηλιας

….γιατί δεν κάνουμε ότι οι Ιταλοί με τις Τράτες τους; Έχουν τράτες; Γιατί δεν τηρούνε οι νόμοι που σχετίζονται με την θάλασσα και το ψάρεμα; Γιατί δεν εφαρμόζετε από τους επαγγελματίες η <<Θαλασσανάπαυση>> όπως η αγρανάπαυση στους γεωργούς; Κάθε δύο χρόνια κανένα δίχτυ ή επαγγελματικό εργαλείο μέσα στην γαλανή. Τι θα φάνε οι ψαράδες; Έτσι και αλλιώς και τώρα δεν έχει τίποτα, Ας κάνουν συνεταιρισμούς ιχθιοκαλιεργιτικούς όπως οι γείτονες μας οι Τούρκοι (θυμάστε τι είχε γίνει όταν έσπασαν κάτι κλουβιά τους με τσιπούρες; Μέχρι και τα παιδιά έφευγαν από το σχολείο για να ψαρέψουν, σε κάτι κοντινά στην Τουρκία νησιά μας)  
Συνάδελφοι, ρίχνουμε δύο αγγιστράκια μέσα στο απέραντο γαλάζιο και αναμετριόμαστε στα ίσια με το θήραμα, που αρκετές φορές καταφέρνει να γλιτώσει από την ακμή του αγκιστριού μας. Άλλωστε, χαριτολογώντας, λένε ότι το ψάρεμα είναι ένας χαζός (ψαράς) που κρατάει μια πετονιά και περιμένει άλλον ένα χαζό (ψάρι) από την άλλη για να τσιμπήσει.  
Κακά τα ψέματα, όλοι γνωρίζουμε τους τρόπους με τους οποίους κάνουμε ζημιά στην γαλανή και στα παιδιά της. Ας τους αποφεύγουμε, και ας είναι πιο πολλές φορές το πιάτο μας άδειο. Η σχέση μας με την γαλανή δεν πρέπει να είναι ανταγωνιστική.

Οι επιστήμονες πειραματίζονται. Δημοσιεύουν την μελέτη τους (αν δεν δημοσιεύσεις δεν υπάρχεις) και μετά άλλοι επιστήμονες δημοσιεύουν άλλες μελέτες (είπαμε, αν δεν δημοσιεύσεις...) που αναιρούν τις προηγούμενες. Το «στου κασίδι το κεφάλι» το ξέρει κανείς ?.

Βρε Δημήτρη προς τι τόση ισοπέδωση? 

Κι εγώ έχω γράψει παλιότερα σε άλλο topic ότι πρέπει να τηρούμε μια πολύ αυστηρή κριτική στάση (με ότι μέσα έχουμε) σε όποιο επιστημονικό ή επιστημονικοφανές κείμενο πέφτει στα χέρια μας, αλλά μήπως τώρα εσύ πλησιάζεις στο άλλο άκρο?

Από την απαξιωτική(?) χροιά του σχολίου σου θες να πεις ότι προτιμάς οι επιστήμονες να μην πειραματίζονται, να μην δημοσιεύουν τις μελέτες τους και να μην υπόκεινται σε επιστημονική κριτική και αντίλογο έτσι ώστε του "κασίδη το κεφάλι"  να μείνει ήσυχο μέσα στην άγνοιά του?

Όσον αφορά το ...  σχόλιο "αν δεν δημοσιεύσεις δεν υπάρχεις" συμφωνώ ότι κάποιοι "επιστήμονες" χρησιμοποιούν τις δημοσιεύσεις σαν μέσο δημοσίων σχέσεων, αλλά γνωρίζεις κάποιον άλλο τρόπο κοινοποίησης / γνωστοποίησης μιας επιστημονικής μελέτης?

Διαβάζοντας και εκτιμώντας τα πολύ εύστοχα και αξιόλογα σχόλιά σου στα διάφορα topics, θέλω να πιστεύω ότι εγώ έχω καταλάβει λάθος την συγκεκριμένη τοποθέτησή σου.

Φιλικά
Γιάννης