Είναι πραγματικά λυπηρό να συμβαίνουν αυτά τα πράγματα δίπλα μας και όσο και αν μας πονάει δυστυχώς φανερώνουν πιο είναι το επίπεδο του πολιτισμού του μέσου Έλληνα...ότι γίνεται και σε άλλους τομείς είναι λογικό και επόμενο να συμβαίνει και στις θάλασσές μας.Βρωμιά παντού...πολιτική,υγεία,αθλητισμός κλπ...στην κοινωνία μας ολόκληρη,τα βλέπουμε κάθε μέρα με τα μάτια μας.
Είχα πάει πριν λίγο καιρό να ψαρέψω με casting στην εξωτερική μεριά ενός λιμανίού κάπου κοντά στο εξοχικό μου (στο νότιο Ευβοικό). Μπαίνοντας στο λιμάνι είδα ένα παππούλη με το καλάμι του, να ψαρεύει στη μέσα μεριά και προσπερνώντας τον του είπα μια καλημέρα που κι εκείνος μου ανταπέδωσε.Το ρυτιδιασμένο του πρόσωπο και το χωρίς δόντια χαμόγελό του μαρτυρούσαν την ηλικία του.Μου φάνηκε πραγματικά όμορφη εικόνα και σκέφτηκα από μέσα μου,μακάρι να πάρω κι εγώ τα χρόνια του και να μπορώ ακόμα και σε αυτή την ηλικία,που δε θα χρειάζεται πια να τρέχω σαν τρελλός με όλες αυτές τις υποχρεώσεις να πηγαίνω όποτε θέλω για τα ψαρεματάκια μου και ν'απολαμβάνω τη γαλήνη της θάλασσας...έστησα λοιπόν κι εγώ τον εξοπλισμό μου και σε λίγο κατηφόρισα πάλι προς τον παππούλη,για να πιάσω λίγο την κουβέντα με ένα άνθρωπο με εμπειρίες και είκόνες,ντόπιο,που ασχολείται με τη θάλασσα και που ίσως να γνώριζε και τον παππού μου που έζησε αρκετά χρόνια εκεί.Όπως μιλούσαμε λοιπόν,τον ρώτησα και με τι ψαρεύει και μου απάντησε "με ψαροτροφή",κάτι που ομολογώ ότι μου χάλασε λίγο την αρχική εικόνα που είχα φτιάξει μιας και περίμενα από ένα άνθρωπο τέτοιας ηλικίας να μην ασχολείται με τέτοιου είδους πράγματα,ακόμα και να μην ξέρει κιόλας για την ύπαρξή τους...σε κάποια στιγμή είδα το φελλό του να βουλιάζει και αμέσως ο παππούς κάρφωσε,με αποτέλεσμα να φέρει έξω ένα σπαράκι 5-6 πόντων...Με επιδέξιες και γρήγορες κινήσεις το ξαγκίστρωσε και άνοιξε το καπάκι ενός πλαστικού κουβά και το πέταξε μέσα.Από ανθρώπινη περιέργεια τότε έριξα μια ματιά στον κουβά του...ΦΡΙΚΗ!!!είναι η πρώτη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό για να σας περιγράψω τι ένιωσα εκείνη τη στιγμή...ένας μεγάλος κουβάς περί τα 3/4 γεμάτος με ψαράκια διαφόρων ειδών ίδιου μεγέθους,αγνώστου αριθμού φυσικά,αλλά σίγουρα πολλών δεκάδων... "3-4 τηγανιές θα βγούνε σίγουρα" μου είπε με καμάρι χαμογελώντας ξανά...αυτή τη φορά το πρόσωπό του μου φάνηκε τόσο αποκρουστικό, τα λόγια του σαν μια αισχρή βρισιά προς εμένα και οι πράξεις του σα βιασμός σε κάποιο πρόσωπο που αγαπώ πολύ...σηκώθηκα και έφυγα αμέσως γιατί ότι μου ερχότανε στο μυαλό να του πω,θα ήταν κάτι που δε θα το καταλάβαινε,ή κάτι που ίσως αργότερα να το μετάνιωνα...αν δεν ήταν η ηλικία του τέτοια,ίσως να είχα αντιδράσει διαφορετικά.Έβγαλα έξω τον εξοπλισμό μου και άλλαξα τα αγκίστρια με τα μεγαλύτερα που είχα μαζί μου,2/0.Δεν έπιασα τίποτα και δεν είμαι σίγουρος αν ήθελα κιόλας να πιάσω κάτι.Μου δημιουργήθηκαν τύψεις,ότι μπορεί να συμβάλλω κι εγώ σε κάτι που σιχαίνομαι..
Τα ψάρια λιγοστεύουν με ραγδαίους ρυθμούς...η υπεραλίευση έχει πολύ καλή δουλειά ως συνέταιρος της μόλυνσης των θαλασσών μας από τα εργοστάσια και τις βιομηχανίες...και κάποιοι από μας βάζουν και τις τελευταίες πινελιές στον πίνακα της ντροπής που θα έπρεπε να είναι πίνακας υπερηφάνιας και ελπίδας...
Η θάλασσα και η Ελλάδα είναι δύο ταυτόσημες έννοιες.Αν χαθεί το ένα θα χαθεί και το άλλο.Όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό ας ρωτήσει τα παιδιά του και τα εγγόνια του αν θέλουν στο μέλλον όχι μόνο να ψαρεύουν,αλλά να κάνουν έστω και ένα μπάνιο...