Ερώτηση ΠΕΡΙ...ΤΣΙΠΟΥΡΟΥ

Φίλε Κώστα απλά άπαιχτο!!!!

Σαν καλά παιδιά κι εμείς δεν σνομπάραμε και πήγαμε.

Φιλική συμβουλή: Προσοχή μόνο στο μουρνορακί! Αν δεν έχεις οισοφάγο από kevlar τότε μακριά! Δοκίμασε βιτριόλι καλύτερα... εκεί ίσως γλυτώσεις. Αγόρασα μπουκάλι στο Ηράκλειο το 1981 και το έχω ακόμα. Με αναμμένο στουπί στο μπουκάλι ανατινάζεις οικοδομικό τετράγωνο!

Σνομπάρισμα σε καζανιά; Δεν λέει...!!!!

Και να μία ιστορία αληθινή για οισοφάγο από kevlar...
1974 Ιταλία.
Πήρα την μεγάλη απόφαση να ζητήσω το "χέρι" της μετέπειτα συζύγου μου, από τους γονείς της.
Ντυμένος στην τρίχα, κουστουμάκι, γραβατούλα, καλογυαλισμένα παπούτσια, καρδιά που χτυπούσε σε ρυθμό ταμ-ταμ, βρίσκομαι μπροστά τους (ξένος, Έλληνας, ελάχιστα τους γνώριζα, άλλα ήθη και άλλα έθιμα) καθισμένος στο σαλόνι τους και μετά τα τυπικά ξεστομίζω την "μεγάλη" πρόταση. "Ζητώ το χέρι της κόρης σας"
Ένα μικρό χαμόγελο συγκατάβασης από τον πεθερό, ενώ η πεθερά σηκώθηκε αμέσως όρθια και με ύφος αυτηρότατο μου είπε. Δεν έχω καμία αντίρρηση, αλλά εμείς εδώ έχουμε ένα έθιμο. Ο μέλλων γαμπρός πρέπει να πιεί ένα ποτηράκι "latte di suocera" γάλα της πεθεράς
Μούδιασα. Έχει γούστο τώρα σκέφτηκα να με βάλουν να βυζάξω την πεθερά.
Τότε εκείνη σαν να κατάλαβε τις σκέψεις μου, μου λέει. Μην φοβάσαι, για ποτό πρόκειται....
Φέρνει σε λίγο ένα ρακοπότηρο και ένα μπουκάλι που επάνω η ετικέττα του είχε δύο κόκαλα διασταυρωμένα με μία νεκροκεφαλή και έγραφε "il latte di suocera"..."la bevanda dei pirati"... "un sorso e burli giu dalla montagna" 85 βαθμών
Τα εξηγώ. 
"To γάλα της πεθεράς" ….."το ποτό των πειρατών"….."μία γουλιά και κατρακυλάς από το βουνό".
(Παρένθεση. Ήμουν τότε 27 ετών και αρκετές φορές έπινα σε νεροπότηρο πρωτοστάλαμα  τσίπουρο, εκείνο που είναι για εντριβές)
Τώρα λέω θα σας δείξω εγώ. Παίρνω το ποτηράκι από τα χέρια της πεθεράς και το κατεβάζω μονορούφι. Κάηκα, ψήθηκα, βαλάντωσα, ανακατώθηκαν όλα μέσα μου. Πάνε σκέφτηκα τα σκώτια μου, πάνε οι νεφραμιές πάνε και οι αντεριές. Όμως δεν έπρεπε να το δείξω….
Κατάφερα να μην δακρύσω και ζήτησα και ένα δεύτερο ποτηράκι, αδιάφορος, λές και μου είχανε δώσει νερό να πιώ. Με το που το κατέβασα και αυτό, ακολούθησε ένα παρατεταμένο χειροκρότημα, αγκαλιές και φιλιά και το "άξιος, η κόρη μας είναι δική σου".
Το ποτό αυτό γίνεται στην περιοχή Βένετο από καλόγερους και περιέχει μόνο βότανα του βουνού. Μακάρι να το ξανάβρισκα. 
Βέβαια, μέχρι το 1976 που ήμουν Ιταλία, όταν ερχόμουν στην Ελλάδα, έφερνα πάντοτε ένα μπουκάλι και σιγά-σιγά το "κατέβαζα" ώσπου με τον καιρό το συνήθισα και δεν καιγόντουσαν τα τζέρια μου. Φυσικά κανένας άλλος από συγγενείς και φίλους δεν το άντεχε.

Το πραγματικό τσίπουρο βγαίνει από τα τσάμπουρα όπως είπατε  αλλά με απόσταξη βγαίνουν πολλά ποτά (πολύ ωραία) απλά θα πρέπει να δοθεί προσοχή στην αναλογία του νερού που θα μπει στον αποστακτήρα. Μερικά που βγάζουν ωραίο τσίπουρο είναι τα σύκα, τα κόκκινα βατόμουρα (χρώμα κόκκινο και το τσίπουρο), τα κούμαρα (χρώμα κίτρινο το τσίπουρο).

ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ το σκίτσο του Κώστα! 

Νάσαι καλά Κωστή με έκανες και γέλασα πρωί-πρωί !

ΑΛΛΑ.... Βρε παιδιά θα μου βγεί κανένα όνομα έτσι και η πλάκα είναι ότι ναι μεν μου αρέσει κανένα ποτηράκι που και που αλλά η αλήθεια είναι ότι γενικά δεν πίνω σχεδόν καθόλου. Ένας λόγος είναι ότι αρκετά ήπια στα νιάτα μου και ο άλλος ότι δεν συνδυάζεται το πιόμα με κάτι (καρδιολογικά) φάρμακα που πρέπει να παίρνω. 
Κάποιοι θα θυμούνται το μόνιμο χαμόγελο που απέκτησα στην Έκθεση με ένα τόσο δα μικρούλι.... νεροπότηρο τσίπουρο (Κορινθίας) 

Το καλό του να μη πίνω είναι ότι αφού πίνω τόσο σπάνια μπορώ να είμαι πολύ εκλεκτικός. Ένα μπουκάλι malt μου φτάνει για ένα χρόνο οπότε μπορώ να αγοράζω ότι καλύτερο κι όχι τις μπόμπες και τα κοριόζουμα που κυκλοφορούν  

Τώρα σχετικά με την ιστορία του Μιλτιάδη (Leader):

Εξαιρετική περιγραφή που την "έβλεπα" διαβάζοντας τις γραμμές. Επειδή είχες κάνει παράθεση στα δικά μου γραφόμενα για το μουρνορακί θα μοιραστώ το σκηνικό για το πως διαπίστωσα την προϋπόθεση του "οισοφάγου από kevlar"

Είχα κατέβει το 1981 για πρώτη φορά στην Κρήτη και την τελευταία μέρα πριν ανεβούμε στο καράβι κάναμε μια βόλτα στην αγορά της πόλης για κανένα "ενθύμιο". Παντού είχαν "Cretan Raki", "Kritiko Raki" και διάφορα άλλα τέτοια για να αγοράζουν οι τουρίστες αλλά εμένα δεν μου καθόταν καλά - ήθελα κάτι πιο γνήσιο, πιο Κρητικό. Ρωτάω λοιπόν ένα μαγαζάτορα που μου άρεσε η μάπα του:

"Ρακί έχεις?"
"Νάτο" μου λέει δείχνοντας τα καλάθια με τα "τουριστικά"
"Σου μοιάζω για Αμερικανάκι?" του λέω, "Εγώ ρώτησα να έχεις ρακί"
"Ααα" κάνει ο τύπος, "Ρακί θες... Έλα να δοκιμάσεις"
Θάπρεπε να είχα προσέξει την λάμψη στα μάτια του.....

Μπαίνουμε στο μαγαζί - μια τρύπα 1χ4 - και πιάνει από ένα (κάτω) ράφι ένα μπουκάλι πλακέ (από Ballantines) όπου  είχε αφαιρεθεί κάθε ετικέτα και είχε επικολληθεί μια μικρή αυτοκόλλητη που έγραφε με στυλό "Μurnoraki". Βγάζει κι ένα ποτηράκι δακτυλήθρα (πολύ μικρό), το μισογεμίζει και μου το δίνει.

"Δοκίμασε" αν σου κάνει" μου λέει ενώ εγώ σκεφτόμουν ότι ο τύπος ήταν πολύ τσιγκούνης να προσφέρει τόσο λίγο... το θεώρησα ξεφτίλα. Παίρνω το ποτηράκι, το μυρίζω, διαπιστώνω ότι μύριζε καλά (οινόπνευμα) και με ένα "άντε γειά μας" το κατεβάζω με τη μια.

Το τι ακολούθησε δεν μπορώ να περιγράψω. Μου περάσανε απ' το μυαλό σκηνές από μεσαιωνικά βασανιστήρια που ρίχνανε καυτό λιωμένο μολύβι στα στόματα των θυμάτων. Ταυτόχρονα αναρωτιόμουν αν είχε προλάβει κανείς να πάρει τον αριθμό της νταλίκας που με είχε χτυπήσει! Ότι ανάλογες σκηνές μπορεί να θυμηθεί κανείς από κινούμενα σχέδια με χρηματοκιβώτια στο κεφάλι, δυναμίτες να σκάνε στο στόμα, πτώσεις από τεράστια ύψη σε στυλ κογιότ και Road Runner, τραίνα, οδοστρωτήρες κτλ, κτλ, ... Όλα αυτά κολλάνε στο τι ένοιωσα μόλις κατέβασα το ποτηράκι ! 

Ο μαγαζάτορας είχε ένα χαμόγελο από αυτί σε αυτί κι εδώ ταιριάζει απόλυτα το "γελάγανε και τα μουστάκια του". Ο κολλητός με τον οποίο είμαστε παρέα με κοίταγε σαστισμένος και με αγωνία, το δικό του ποτηράκι ακόμα στο χέρι του.

Όταν προσγειώθηκα, πήρα την μακαρίτισσα τη μαγκιά μου, τον ετοιμοθάνατο εγωισμό μου, τα απομεινάρια του πεπτικού μου συστήματος και... δύο μπουκάλια μουρνορακί και φύγαμε. Το ένα το ανοίξαμε με κάτι (άλλα) φρικιά που γνωρίσαμε στο καράβι αλλά ότι κι αν δοκιμάσαμε (με κόκα κόλες, πορτοκαλάδες κτλ) δεν καταφέραμε παρά να καταναλώσουμε μόνο το ένα τέταρτο του μπουκαλιού! Το χάρισα στην παρέα και η Παναγιά μαζί τους......  Το άλλο μπουκάλι είναι αυτό που είπα ότι το έχω ακόμα. Δεν έχω τολμήσει να το δοκιμάσω από το 1981! 

Φίλε μου Μιλτιάδη έχεις δίκαιο για τις προσμείξεις (γι' αυτό είπα για το ηπειρώτικο, που είναι σκέτο), όπως ξέρεις όμως, κάθε κανόνας έχει τις εξαιρέσεις του. Το συγκεκριμένο με το σύκο έχει απίθανο άρωμα χωρίς να αλλάζει η γεύση του (ξανά μπράβο στο μάστορα! ). Εξάλου, τσίπουρο μπορείς να βγάλεις από οποιοδήποτε φρούτο περιέχει αλκοόλη και ζάκχαρα (όλα περιέχουν ). Οσο για το μεζέ, προτιμώ να βελάζει (αν και δεν έχω πρόβλημα αν κολυμπάει)                                                                                                                                        

   Φιλικά πάντα ,    Γιάννης                                                                                                                                                               

Το 2001 είχα πάει στην Χίο για δουλειά. Αφού τελειώσαμε ο υπελυθυνος του συνεργείου μου δίνει δώρο ένα μπουκάλι. Μου λέει: αυτό είναι ένα τοπικό ποτό σαν ρακί αλλά από σύκα.Προσοχή γιατί είναι δυνατό. Καλά, σκέφτομαι και τόσα καλοκαίρια στη Κρήτη τι πίναμε. Δεν μασάμε.
Φτάνω με το καλό στο σπίτι μου και αποφασίζω το βράδυ να δοκιμάσω το ποτό. Ο αδελφός μου ηθελε να μου κάνει παρέα. Του είπα για την προειδοποίηση και δοκιμάσαμε!  Τι ήταν αυτό!!! Ακόμα το θυμάμαι και καίγομαι! Η γεύση που αφήνει στο στόμα είναι φανατστική αλλά δεν μπορείς να πιείς πάνω από ένα σφινάκι.
Σούμα η ονομασία του ποτού. Οι Χιώτες θα μπορούν να μας πουν περισσότερα.
Περιτό να πω ότι το μπουκάλι δεν έχει τελειώσει ακόμα.

Στείλτε μου "μου-ρ-νορακί" και χωρίς το "ρ" ανάμεσα δεν πειράζει, στείλτε μου σούμα να τα κάνουμε όλα "σούμα" να δούμε τί θα βγεί, στείλτε μου και γάλα της πεθεράς και άς είναι να την βυζάξω κιόλας.
Ταιριάζουν, γιατρέ μου απόλυτα, με το Dipen των 120 που παίρνω πρωί και βράδυ και με το pensordil των 5 που παίρνω από το 1994.
Στην υγεία του γιατρού του "Υγεία" που τον Απρίλιο του 1994 μου συνέστησε να κάνω επειγόντως, τότε, bay-pass. Εγώ προτίμησα να γίνω, ψαρ-ass.

Μιλτιάδη,

Δεν μπορώ να πω ότι προσέχω ιδιαίτερα αλλά όταν λέω να "παραστρατήσω λίγο" έχω το εξής "πρόβλημα". Είναι 10 και 6 χρονών και μ' έχουν ακόμα ανάγκη.

Το πραγματικό τσίπουρο βγαίνει από τα τσάμπουρα....άλλα πολλά ποτά (πολύ ωραία) Μερικά...είναι τα σύκα, τα κόκκινα βατόμουρα (χρώμα κόκκινο), τα κούμαρα (χρώμα κίτρινο).

Αφιερωμένο στον φίλο Αιμίλιο.

Με τσάμπουρα (τσίπουρα)....τσαμπουρόποτο...τσιπουρό....τσίπουρο
Με σύκα....συκόποτο....συκό...σύκο
Με βατόμουρα....βατομουρόποτο...βατομουρό...βατόμουρο
Με κούμαρα.....κουμαρόποτο....κουμαρό...κούμαρο

Ουδεμία αντίρρηση.

Να συμπληρώσω.... Πως μπορεί κάποιος να αντισταθεί στα δυό απεικονιζόμενα ματάκια? Όταν γυρίζω σπίτι με κοιτάνε και μου λέει "Μπαμπάκα κουράστηκες σήμερα? Να σου κάνω μασαζ να ξεκουραστείς?"

Το ομολογώ,  αν μετά συμπληρώσει με κανένα "Μπαμπάκα θέλω των ουρανό με τ' άστρα".... έφυγα να το φέρω 

Δεν κάνω διακρίσεις στα παιδιά μου αλλά η μικρή είναι ... πιο μικρή, πιο ναζιάρα και σίγουρα πιο μαλαγάνα 

ΥΓ: Το ξέρω ότι είμαι off-topic αλλά τέτοιες μέρες ο κόσμος οφείλει να μοιράζεται χαρές και τι πιο όμορφο έχω να μοιραστώ ?