Ερώτηση Σαν σημερα...

VIDEO: Τριάντα ένα χρόνια από τον θάνατο του Νίκου Ξυλούρη
Τριάντα ένα χρόνια πέρασαν και ο «Αρχάγγελος της Κρήτης» όπως τον αποκαλούν ο Νίκος Ξυλούρης...


Τα Ανώγεια, το ηρωικό αυτό χωριό του Μυλοποτάμου, με τους ανθρώπους του πνεύματος, των αγώνων, του πολιτισμού και της μουσικής, έλαχε να είναι η πατρίδα, ο τόπος όπου ο Νίκος Ξυλούρης 7 Ιουλίου 1936 θα γεννιόταν και θα ζούσε. Εκεί, στο ορεινό χωριό του Ρεθύμνου μια ολόκληρη οικογένεια με μουσική παράδοση και πολλούς λυράρηδες, ανέθρεψε τον Νίκο και τα αδέρφια του στα δύσκολα χρόνια λίγο πριν και αμέσως μετά τον πόλεμο. Μαζί με τα αδέλφια του που είναι επίσης γνωστοί μουσικοί της Κρητικής μουσικής, τον Αντώνη Ξυλούρη (Ψαραντώνης) και το Γιάννη Ξυλούρη (Ψαρογιάννης) στα πέντε του χρόνια, που οι Γερμανοί έκαψαν το χωριό τα Ανώγεια (13 Αυγούστου του 1941) έφυγαν σε άλλο τόπο, αλλά πάλι στον Μυλοπόταμο.



Τρία χρόνια μετά, στην απελευθέρωση, τα Ανώγεια άρχισαν και πάλι να ζωντανεύουν. Η οικογένεια Ξυλούρη, ο Νίκος, επιστρέφουν όλοι και μέσα στην φτώχεια προσπαθούν να ανασυντάξουν δυνάμεις και τις ζωές τους. Οι γονείς αποφασίζουν να στείλουν τον μικρό Νίκο στην πρωτεύουσα, στο Ηράκλειο, μπας και μάθει γράμματα, να φτιάξει η ζωή του… Όμως ήδη ο Νίκος Ξυλούρης είχε αρπάξει τη λύρα του… Ήταν 10 ετών. Δέθηκε με το όργανο στο οποίο είχε γίνει από μικρός ο γητευτής του, εκείνο που τον οδήγησε από πιτσιρικά να κερδίζει κάποια χρήματα από εκδηλώσεις, γάμους και βαφτίσια. Μάλιστα σε ηλικία 17 ετών ξεκίνησε στο Ηράκλειο πια να παίζει στο γνωστό της εποχής κέντρο διασκέδασης το ΚΑΣΤΡΟ.

Μόνος, έχοντας αναλάβει όλα τα έξοδα για την επιβίωση του σε μία Κρήτη μετακατοχική, μεταπολεμική, ο Νίκος Ξυλούρης ρουφάει τη ζωή, γεμίζει εμπειρίες, διοχετεύει την ενέργεια του στις 3 χορδές της Λύρας, ακούει τους δασκάλους του, κινείται έξυπνα ακολουθώντας τη μόδα της εποχής όπου τα ακούσματα τα μουσικά ήταν βαλς, ρούμπες και ταγκό και σιγά σιγά το όνομα του αλλά και η προσωπικότητα του αρχίζουν να ξεχωρίζουν, να γίνεται γνωστός και αναγνωρίσιμος.

Είναι η εποχή που γνωρίζει και την Ουρανία του… τη γυναίκα που όπως ο ίδιος έλεγε λάτρεψε έτσι απλά… Την Ουρανία Μελαμπιανάκη, η οποία λόγω καταγωγής δεν μπόρεσε να μιλήσει με τον Νίκο για πολλούς μήνες. Όλα αυτό το διάστημα πως ο Νίκος Ξυλούρης οργάνωνε καντάδες και μέσα από τη διαδικασία αυτή του έρωτα και της επαφής, την κλέβει και την παντρεύεται χωρίς κανείς να γνωρίζει το παραμικρό.

Η καριέρα του Νίκου δεν έχει σταματήσει. Στην οικογένεια του πια, έρχονται δύο παιδιά (Γιώργης και Ειρήνη ή Ρηνιώ), έρχονται ταξίδια, μουσικές περιπλανήσεις, διαγωνισμού, δισκογραφία. Γρήγορα όλη η Ελλάδα μιλάει για τον Νίκο Ξυλούρη… Η γνωριμία του με ανθρώπους του πνεύματος και της μουσικής, η καλή του σχέση με Μαρκόπουλο και Ξαρχάκο, δημιούργησαν ένα πεδίο μουσικό το οποίο σε συνάρτηση με τις δύσκολες πολιτικά εποχές (1969 - 1972) έφεραν το Νίκο Ξυλούρη να σφραγίζει τη σχέση του με όλους πλέον τους Έλληνες, και να καταγράφεται στο υποσυνείδητο τους ως ο προάγγελος της Δημοκρατίας, ο αητός της Κρήτης, ο Αρχάγγελος…

Ο Νίκος Ξυλούρης από το 1958 με το τραγούδι του «Μια μαυροφόρα που περνά» έως και το 2005, 25 χρόνια δηλαδή μετά το θάνατο του, με το δίσκο «Του Χρόνου Τα Γυρίσματα» υπήρχε και υπάρχει δισκογραφικά. Είναι ο μουσικός, ο καλλιτέχνης, ο άνθρωπος, ο Ανωγειανός εκείνος, που σήκωσε στην πλάτη του με την ερμηνεία του στα Τραγούδια «Πότε θα κάμει ξαστεριά» και «Αγρίμια κι Αγριμάκια μου», την ανάγκη ενός ολόκληρου λαού να μιλήσει ελεύθερα, να κυκλοφορήσει και να σκεφτεί με σύντροφο τη Δημοκρατία.



ή Ψαρονίκος, συνεχίζει να υπάρχει.


Σαν σήμερα 8 του Φλεβάρη 1980 στο καλύτερο ίσως σημείο της καριέρας του, ο Νίκος αντάμωσε με την επάρατη, με το κακό -όπως λένε στην Κρήτη- με τον καρκίνο.
Μετά από σύντομο αλλά μεγάλο και δύσκολο αγώνα, μετά από πολλαπλές εγχειρήσεις και ταλαιπωρία ο Αρχάγγελος έχασε τη μάχη εκεί στο Αντικαρκινικό Νοσοκομείο Πειραιώς.


Νίκος Ξυλούρης - Ήτανε μια φορά

Ο στρατιώτης που οδήγησε το άρμα στο Πολυτεχνείο, θυμάται...

Η εισβολή του άρματος μάχης στο Πολυτεχνείο,δεν σημάδεψε μόνο τους εξεγερμένους μέσα από τη πύλη που τσακίστηκε από τους τόνους χάλυβα που έπεσαν με ορμή πάνω της. Σημάδεψαν βαθειά τον 20χρονο τότε στρατιώτη που είχε διαταχθεί να οδηγήσει το άρμα μέσα στο Πολυτεχνείο.

Τ΄ όνομά του Α.Σκευοφύλαξ,αλλά μικρή σημασία έχει τ΄ όνομα. Σημαντικές είναι οι αναμνήσεις ενός ανθρώπου,όπως τόλμησε να της πει μία και μοναδική φορά σε συνέντευξή του στο Βήμα, στην επέτειο του 2003.

Η ιστορία πολλές φορές κάνει ανθρώπους απλούς πρωταγωνιστές.Κάποιες φορές αρνητικούς πρωταγωνιστές. Όπως εκείνο το 20χρονο παιδί στο άρμα μάχης.Που τότε όπως εξομολογήθηκε,πίστευε ότι έκανε το καθήκον του εναντίον των “εχθρών κομμουνιστών”. Και μετά ,όταν η τραγωδία πέρασε και έγινε πολίτης ψήφισε δυο φορές ΚΚΕ!

Η διήγησή του για εκείνη τη νύχτα, ήταν συγκλονιστική:


•«Την ημέρα εκείνη ήμουν υπηρεσία. Στον στρατό είχα δέκα μήνες. Ημουν εκπαιδευτής στο Κέντρο Τεθωρακισμένων, στο Γουδί. Τότε οι «μαυροσκούφηδες» ήταν σώμα επιλέκτων. Πήγα εθελοντικά. Μόλις άρχισαν τα επεισόδια, μπήκαμε επιφυλακή. «Οι κομμουνιστές καίνε την Αθήνα» μας έλεγαν και εμείς τους πιστεύαμε. Θυμάμαι στο στρατόπεδο κάποιοι είχαν ραδιοφωνάκια και ακούγαμε στα κρυφά τον σταθμό του Πολυτεχνείου. «Παλιοκουμμούνια» θα καλοπεράσετε!» λέγαμε».

•«Μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα της 16ης Νοεμβρίου, η ίλη μου πήρε εντολή να ετοιμαστεί για έξοδο. Αποφασίστηκε να βγουν πέντε δικά μας άρματα, κάτι γαλλικά AMX30. Εγώ ήμουν οδηγός στο πρώτο άρμα που βγήκε στον δρόμο». Στο ίδιο άρμα βρίσκονταν ο αξιωματικός Μιχάλης Γουνελάς, ως επικεφαλής, ο ανθυπασπιστής Λάμπρος Κωνσταντέλλος, ως οδηγός εδάφους, ο λοχίας Στέλιος Εμβαλωμένος και ο Γιάννης Τίρπας.


•«Στη 1.15 το πρωί της 17ης Νοεμβρίου φτάσαμε στη διασταύρωση των λεωφόρων Αλεξάνδρας και Κηφισίας. Λίγο αργότερα διασχίζαμε την Αλεξάνδρας, όταν στο ύψος του IKA, στη στάση Σόνια, σταματήσαμε γιατί ο δρόμος ήταν κλειστός. Υπήρχαν οδοφράγματα, φωτιές και ακινητοποιημένα λεωφορεία. Με διάφορες μανούβρες αριστερά – δεξιά, μπρος πίσω, άνοιξα τον δρόμο και προχωρήσαμε» θυμάται ο κ. Σκευοφύλαξ. Ο δρόμος για τα τανκς ήταν ανοιχτός πλέον προς το Πολυτεχνείο. «Οταν φτάσαμε στη διασταύρωση της λεωφ. Αλεξάνδρας και της οδού Πατησίων, μας έδωσαν εντολή να σταματήσουμε. Εκεί, στην πλατεία Αιγύπτου, μείναμε περίπου μία ώρα. Ο κόσμος θυμάμαι ότι μας φώναζε «είμαστε αδέλφια, είμαστε αδέλφια». Εγώ ήθελα να τους φάω. Τους έβλεπα σαν παράσιτα»!


•2 το πρωί. «Φτάνοντας μπροστά στην πόρτα, έστριψα το άρμα προς το Πολυτεχνείο, με γυρισμένο το πυροβόλο προς τα πίσω. Θυμάμαι ότι σηκώθηκα από τη θέση μου και εγώ και το άλλο πλήρωμα. Δεκάδες φοιτητές κρέμονταν από τα κάγκελα, ενώ εκατοντάδες βρίσκονταν στον προαύλιο χώρο. Εδειχναν πανικόβλητοι Και εγώ, να σκεφτείς ότι τους έβλεπα σαν μαμούνια που ήθελα να τα φάω»!


•3 το πρωί.«Τότε ήρθε ο οδηγός εδάφους του άρματος και μου λέει: «Θα μπούμε μέσα, θα ρίξουμε την πύλη. Ετοιμάσου!Πήρα θέση και ξεκίνησα. Δεν έβλεπα πολλά πράγματα, δεν είχα καλό οπτικό πεδίο, γιατί κοιτούσα πλέον από τη θυρίδα του άρματος. Δέκα εκατοστά πριν από την πόρτα, σταμάτησα. Σταμάτησα σκόπιμα. Αυτό φαίνεται στο βίντεο της εποχής. Στο φρενάρισμα, οι φοιτητές τρομαγμένοι έφυγαν προς τα πίσω. Αν έμπαινα με ταχύτητα, θα σκότωνα δεκάδες άτομα που εκείνη τη στιγμή ήταν κρεμασμένα στα κάγκελα. H καγκελόπορτα έπεσε αμέσως. Πίσω από τη σιδερένια πύλη ήταν σταθμευμένο το Μερσεντές το οποίο είχαν βάλει εκεί οι φοιτητές για να φράξουν την είσοδο. Το έκανα αλοιφή. H αριστερή ερπύστρια το έλιωσε. Με το που έπεσε η πύλη του Πολυτεχνείου εισέβαλαν οι αστυνομικοί για να συλλάβουν τους φοιτητές. Λίγο αργότερα κατέβηκα και εγώ από το άρμα και μπήκα στον χώρο του Πολυτεχνείου. Δεν υπήρχε νεκρός. Θα μπορούσε όμως και να υπάρχουν νεκροί» .

•«Αστυνομικοί κυνηγούσαν και χτυπούσαν τους φοιτητές όπου τους έβρισκαν. Αν δεν ήταν οι ΛΟΚατζήδες να τους σταματήσουν – θυμάμαι ότι πολλές φορές πιάστηκαν στα χέρια μαζί τους – δεν ξέρω και γω τι θα γινόταν».

•«Στο προαύλιο του Πολυτεχνείου ήταν πολύ χτυπημένοι, θυμάμαι ότι είδα πολλούς τραυματίες, ενώ τρεις-τέσσερις ήταν σωριασμένοι κάτω, ακίνητοι. Δεν ξέρω αν ήταν νεκροί. Δεν κοίταξα να δω. Κάποια στιγμή ένας φοιτητής όρμησε κατά πάνω μου και μου είπε: «Τι κατάλαβες τώρα που μπήκες;». Αφήνιασα. Εβγαλα το πιστόλι και προτάσσοντάς το γύρισα και του είπα ουρλιάζοντας: «Σκάσε, ρε κωλόπαιδο, μη σε καθαρίσω». Αυτός ο φοιτητής δεν ξέρει πόσο τυχερός στάθηκε εκείνη τη στιγμή… Αν έλεγε μια κουβέντα παραπάνω, θα τον σκότωνα! Τέτοιος ήμουν. Ενας φασίστας».

•«Οπως περνούσαν οι φοιτητές θυμάμαι ότι έριχναν μέσα στο τανκ πακέτα τσιγάρα και ό,τι προμήθειες είχαν μαζί τους. Οταν γυρίσαμε στο Γουδί, το άρμα έμοιαζε με περίπτερο. Οσο σκέφτομαι ότι οι φοιτητές μας έδιναν σάντουιτς και τσιγάρα, μετά απ’ όσα τους κάναμε… Δεν μπορώ να το συχωρέσω αυτό το πράγμα στον εαυτό μου. Σκέφτομαι τι πήγα και έκανα!..».


•«Οταν γυρίσαμε στο στρατόπεδο, έγινα ήρωας. Οι στρατιωτικοί μου έδιναν συγχαρητήρια. Τότε αισθανόμουν ότι ήμουν κάποιος, ότι έκανα κάτι καλό, κάτι μεγάλο. Είχα γίνει ο ήρωας που διέλυσε τους εχθρούς της πατρίδας, τα «παλιοκουμμούνια», όπως λέγαμε τότε τους φοιτητές. Αυτά μου έλεγαν, αυτά πίστευα. Ενιωθα περήφανος. Ημουν και εγώ φασίστας».


•«Ντρέπομαι γι’ αυτό που ήμουν, γι’ αυτό που έκανα. Στη θέση μου θα μπορούσε να βρεθεί ο καθένας, έφεδρος στρατιώτης ήμουν άλλωστε. Δεν με απαλλάσσει όμως αυτό. Μέχρι που μπήκα μέσα, πίστευα αυτό που έκανα. Στη συνέχεια έγινε ο εφιάλτης της ζωής μου».

Αν και δεν ηταν παικτηs του ΟΣΦΠ ηταν απο τουs αγαπημενουs μου ο <<μικροs>>...www.sday.gr/Columns/San-simera-to-sdaygr...---%28videos%29.aspx

Σαν σήμερα: Λίγη πρόσφατη αλλά άγνωστη Ιστορία!

Όταν μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα, 27 Απριλίου 1941, η πρώτη τους δουλειά ήταν να στείλουν ένα απόσπασμα υπό τον λοχαγό Γιάκομπι και τον υπολοχαγό Έλσνιτς για να κατεβάσει τη Γαλανόλευκη από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης και να υψώσει τη σβάστικα.

Δεξιά ο Παρθενώνας, αριστερά οι Καρυάτιδες. Από την ελιά τής Αθηνάς οι Γερμανοί αντικρίζουν στο ακραίο σημείο τού βράχου τής Ακρόπολης πού δεσπόζει τής πόλης, την γαλανόλευκη σημαία
πού θ' αντικατασταθεί από τον αγκυλωτό σταυρό.Η εθνική Σημαία με το μεγάλο σταυρό στην μέση λάμπει και τα χρώματά της τονίζουν και τονίζονται από τον Παρθενώνα που στέκει αγέρωχος και όμορφος όπως πάντα.

Εκεί στην θέση Καλλιθέα, στο ανατολικό σημείο του Ιερού Βράχου ο επικεφαλής του αποσπάσματος ζήτησε από τον εύζωνο που φρουρούσε τη σημαία μας να την κατεβάσει και να την παραδώσει.

Ο απλός αυτός φαντάρος, όταν στις 8:45 το πρωί έφθασαν μπροστά του οι κατακτητές της χώρας μας
και με το δάκτυλο στην σκανδάλη των πολυβόλων
τους, τον διέταξαν να κατεβάσει το Εθνικό μας σύμβολο, δεν έδειξε κανένα συναίσθημα. Δεν πρόδωσε την τρικυμία της ψυχής του. Ψυχρός, άτεγκτος και αποφασισμένος.. απλά αρνήθηκε! Οι ώρες της περισυλλογής, που μόνος του είχε περάσει δίπλα στην σημαία, τον είχαν οδηγήσει στη μεγάλη απόφαση.
"ΟΧΙ"!
Αυτό μονάχα πρόφερε και τίποτε άλλο. Μια απλή λέξη, με πόση όμως τεράστια σημασία και αξία. Η Ελληνική μεγαλοσύνη σε όλη την απλή μεγαλοπρέπειά της κλεισμένη μέσα σε δύο συλλαβές! Ξέρουν απ' αυτά οι Έλληνες..

Ο λοχαγός Γιάκομπι διέταξε έναν Γερμανό στρατιώτη να το πράξει. Ο στρατιώτης την κατέβασε κι αφού με τη βοήθεια ενός συναδέλφου του την δίπλωσε πολύ προσεκτικά, την παρέδωσε στα χέρια του Έλληνα φρουρού. Ο εύζωνας κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα με κατεβασμένο κεφάλι το διπλωμένο γαλανόλευκο πανί πάνω στα χέρια του. Κι ύστερα τυλίχτηκε με τη σημαία, έτρεξε ως την άκρη του Ιερού Βράχου και μπρος στα μάτια των
εμβρόντητων Γερμανών ρίχτηκε μ' ένα σάλτο στον
γκρεμό, βάφοντας το εθνικό μας σύμβολο με το τίμιο αίμα του.

Οι Γερμανοί σκύβουν πάνω από το κενό: 60 μέτρα πιο κάτω, κείτεται ο Εύζωνας, νεκρός πάνω στον βράχο, σκεπασμένος με το σάβανο πού διάλεξε.

Οι δύο Γερμανοί αξιωματικοί, πού είναι επί κεφαλής των εμπροσθοφυλακών, ο αρχηγός ιππικού Γιάκομπι και ο λοχαγός Έλσνιτς τής 6ης ορεινής μεραρχίας, χρησιμοποιούν
τον ραδιοφωνικό σταθμό Αθηνών για να στείλουν μήνυμα στον Χίτλερ:

«Μάϊν Φύρερ, στις 27 Απριλίου, στις 8 και 10, εισήλθαμε εις τας Αθήνας, επί κεφαλής των πρώτων γερμανικών τμημάτων στρατού, και στις 8 και 45, υψώσαμε την σημαία τού Ράϊχ πάνω στην Ακρόπολη και στο Δημαρχείο. Χάϊλ, μάϊν Φύρερ».

Η γερμανική στρατιωτική διοίκηση Αθηνών υποχρέωσε την προδοτική κυβέρνηση Τσολάκογλου να δημοσιεύσει στον Τύπο ανακοίνωση, σύμφωνα με την οποία ο φρουρός της σημαίας μας, υπέστη έμφραγμα από την συγκίνηση όταν του ζητήθηκε να την παραδώσει. Όμως οι στρατιώτες κι οι επικεφαλής του γερμανικού αποσπάσματος είχαν συγκλονιστεί
απ' αυτό που είδαν και δεν κράτησαν το στόμα τους κλειστό. Στις 9 Ιουνίου η είδηση δημοσιεύθηκε στην DAILY MAIL με τίτλο: "A Greek carries his flag to the death" (Ένας Έλληνας φέρει την σημαία του έως τον θάνατο).

Η θυσία του Έλληνα στρατιώτη έγινε αιτία να εκδοθεί
διαταγή από τον Γερμανό φρούραρχο να υψώνεται και η ελληνική σημαία δίπλα στη γερμανική.
Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, εκεί στα Αναφιώτικα κάτω από τον Ιερό Βράχο, ζούσαν ακόμα αυτόπτες μάρτυρες, που είδαν το παλικάρι να γκρεμοτσακίζεται μπροστά στα μάτια τους τυλιγμένο με την Γαλανόλευκη. Και κάθε χρόνο, στο μνημόσυνό του στις 27 Απριλίου, άφηναν τα δάκρυά τους να κυλήσουν στη μνήμη του. Ουδείς ενδιαφέρθηκε ποτέ να καταγράψει την μαρτυρία τους.

Κωνσταντίνος Κουκίδης
είναι τ' όνομα του ευζώνου (κατά μια άλλη άποψη ήταν 17χρονος νέος της Εθνικής Οργανώσεως Νέων αλλά τι σημασία έχει.Κωνσταντίνος Κουκίδης είναι τ' όνομα αυτού του ΕΛΛΗΝΑ και στολή του η Σημαία μας.
Μας τον έχουν κρύψει, μας τον έχουν κλέψει. Κλείστε κι αυτόν τον εθνομάρτυρα στην ψυχή σας κοντά στους άλλους. Απαιτείστε να γραφτεί τ' όνομά του στα σχολικά βιβλία της Ιστορίας. Ψιθυρίστε το, έστω και βουβά, μέσα σας,
κάθε φορά που αντικρίζετε τη σημαία μας.
Πείτε στα παιδιά σας ότι αυτή η σημαία, έχει βυζάξει
ποταμούς ελληνικού αίματος, για να μπορεί αγέρωχη να κυματίζει την τιμή και την αξιοπρέπειά μας.

Το αφιερώνουμε στους Ευρωπαίους.
Και κάτι άλλο:
Το να προσπαθεί κάποιος να εξαλείψει μιαν Ιδέα είναι σαν να προσπαθεί να... συνθλίψει τον αέρα με μια μυγοσκοτώστρα...

Κι ΕΜΕΙΣ οι ΕΛΛΗΝΕΣ είμαστε... πλήρεις ΙΔΕΩΝ...
Ετικέτες Ιστορία . Κωνσταντίνος Κουκίδης

www.inews.gr/199/mavri-epeteios-gia-tin-kypro.htm


Δεν ξεχνω....

29: Αποκεφαλίζεται ο Ιωάννης ο Βαπτιστής.

1885: Ο Γκότλιεμπ Ντέιλμερ πατεντάρει την πρώτη μοτοσικλέτα.

1898: Ιδρύεται η εταιρία ελαστικών Goodyear.

1924: Το αερόστατο «Γκραφ Ζέππελιν» ολοκληρώνει το ιστορικό του ταξίδι γύρω από τον κόσμο όταν φτάνει στο Λέικ Χερστ της Νέας Υόρκης. Το ταξίδι ξεκίνησε το πρωί της 8/8 από το Λέικ Χερστ και διήρκεσε 21 μέρες, 7 ώρες και 26 λεπτά.

1947: Ο Κωνσταντίνος Τσαλδάρης διαδέχεται τον Μάξιμο στην πρωθυπουργία της Ελλάδας, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου.

1949: Η ΕΣΣΔ πραγματοποιεί την πρώτη της μυστική πυρηνική δοκιμή.

1959: Ανακαλύπτονται τα τείχη και οι πύλες των Μυκηνών κατά τις τελευταίες ανασκαφές.

1960: Εκτελείται στην Ελλάδα η πρώτη γυναίκα κατάδικος για έγκλημα ποινικού δικαίου. Είχε πνίξει την έγκυο νύφη της.

1963: Σε 22 αξιωματικούς της Χωροφυλακής απαγγέλλεται κατηγορία για τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη στη Θεσσαλονίκη.

1966: Οι Μπιτλς δίνουν την τελευταία τους συναυλία στο Σαν Φρανσίσκο.

1970: Στην Ελλάδα, δημοσιεύεται ο νόμος περί ευθύνης υπουργών.

1995: Τρεις νεκροί και 13 τραυματίες είναι ο τραγικός απολογισμός των θυμάτων, από την έκρηξη, που σημειώνεται στο εργοστάσιο της ΠΥΡΚΑΛ, στην Ελευσίνα.

1999: Ολοκληρώνεται το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου στη Σεβίλλη που ξεκίνησε στις 20 του ιδίου μήνα. Την τελευταία ημέρα των αγώνων ο Κώστας Γκατσιούδης κερδίζει το αργυρό μετάλλιο στον ακοντισμό με 89.18. Με το μετάλλιο αυτό η Ελλάδα κατατάσσεται στην τέταρτη θέση της παγκόσμιας κατάταξης με 2 χρυσά, 2 αργυρά και 2 χάλκινα μετάλλια.

2004: Η Αθήνα αποχαιρετά τους 28ους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η μεγαλύτερη γιορτή της ανθρωπότητας έφθασε στο τέλος της μετά από 17 μέρες δυνατών συγκινήσεων, ολυμπιακών ρεκόρ, μεγάλων αθλητικών στιγμών. Στην αυλαία των Ολυμπιακών Αγώνων η Ελλάδα κατακτά ένα ακόμα μετάλλιο με τον αθλητή του ταεκβοντό Αλέξανδρο Νικολαΐδη να κατακτά το ασημένιο μετάλλιο. Περίπου 70.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στο στάδιο για να παρακολουθήσουν την τελετή. Στόχος της γιορτής ήταν να υπογραμμίσει την υπερηφάνεια των Ελλήνων για τη χώρα τους και τον πολιτισμό τους.

40 χρόνια από το «Θαύμα των Άνδεων»: Επιβίωσαν τρώγοντας φίλους τους!
Σαράντα χρόνια συμπληρώνονται από ένα αεροπορικό δυστύχημα που συνέβη στις Άνδεις, με την ιστορία των επιζησάντων να παίρνει την ονομασία «Το Θαύμα των Άνδεων» και να μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη.


Από τους 29 που επιβίωσαν της πτώσης, τελικά μετά από 72 μέρες κατάφεραν να επιβιώσουν και να διασωθούν μόλις 16 επιβάτες.

Όπως έγινε εκ των υστέρων γνωστό, κατάφεραν να παραμείνουν ζωντανοί σε συνθήκες πολικού ψύχους, καταφεύγοντας στην ανθρωποφαγία.

Ο Δρ Roberto Canessa ήταν ανάμεσα στους 16 επιζώντες και θυμάται έντονα όλα όσα συνέβησαν τις 72 ημέρες που έμειναν καθηλωμένοι στις Άνδεις.

Σήμερα, ο ίδιος αφιερώνει τη ζωή του στους άλλους, αλλά δεν έχει ξεχάσει ποτέ τη στιγμή που το αίσθημα της επιβίωσης τον μετέτρεψε σε κανίβαλο, καθώς για να κρατηθεί στη ζωή έφαγε τη σάρκα των νεκρών συνεπιβατών του.

''Ήταν απεχθές. Μέσα από τα μάτια της πολιτισμένης κοινωνίας μας, ήταν μια αηδιαστική απόφαση. Με αξιοπρέπεια μηδέν, αναγκαστήκαμε να φάμε τους φίλους μας για να επιβιώσουμε'' δηλώνει ο Canessa στη Sun.

Οι συνθήκες ήταν αντίξοες, το κρύο τσουχτερό, το φαγητό λιγοστό και η μοναδική σύνδεσή τους με τον κόσμο, ένα ραδιόφωνο, τους απογοήτευε συνεχώς, καθώς από τα δελτία ειδήσεων μάθαιναν πως η αναζήτησή τους έχει σταματήσει.

«Το Θαύμα των Άνδεων»

Η πτήση 571 της Uruguayan Air Force ξεκίνησε την πτήση της από το Μοντεβιδέο στις 12 Οκτωβρίου του 1972 με προορισμό το Σαντιάγο. Η ομάδα ράγκμπι της Ουρουγουάης, η Old Christians Club, θα έπαιζε σε φιλικό αγώνα στην πρωτεύουσα της Χιλής και συνοδευόταν από φίλους και γνωστούς.

Ο καιρός επιδεινώθηκε και έτσι ο κυβερνήτης του αεροπλάνου επέλεξε να προσγειωθεί στην πόλη της Αργεντινής, Μεντόζα, στους πρόποδες των Άνδεων, όπου οι επιβάτες και το πλήρωμα διανυκτέρευσαν.

Στις 13 Οκτωβρίου, οι καιρικές συνθήκες δεν είχαν καθόλου βελτιωθεί, αλλά το πενταμελές πλήρωμα ενδίδοντας στις πιέσεις των επιβατών, αποφάσισε να απογειωθεί για το Σαντιάγο.

Πάνω από τη Χιλή το αεροπλάνο αντιμετώπισε πρόβλημα, έχασε ύψος 200 μέτρα, προσέκρουσε σε βουνό, έχασε τμήμα της ουράς του και συνετρίβη στο χιόνι.

Δώδεκα από τους επιβαίνοντες σκοτώθηκαν ακαριαία, ενώ τρεις ακόμα υπέκυψαν στα τραύματά τους την πρώτη νύχτα.

Στο έδαφος, οι επιζήσαντες άρχισαν σιγά-σιγά να αποδέχονται τη μοίρα τους: βρίσκονταν σε υψόμετρο 4.000 μέτρων, σε θερμοκρασίες που έφθαναν τους μείον 30 βαθμούς Κελσίου με ελάχιστα τρόφιμα και μοναδικό καταφύγιό για να προστατεύονται από το χιόνι και τους ισχυρούς ανέμους, την κατεστραμμένη άτρακτο του αεροπλάνου. Ο χρόνος μετρούσε αντίστροφα.

Ύστερα από δέκα μέρες άκουσαν σε ένα ραδιοφωνάκι ότι η επιχείρηση αναζήτησης τυχόν επιζώντων σταμάτησε. Τότε ήταν που πήραν τη σκληρή απόφαση, η οποία έμελλε να γίνει πρωτοσέλιδο και να συγκλονίσει τη διεθνή κοινότητα: ξεκίνησαν να τρέφονται με τη σάρκα των νεκρών επιβατών και φίλων τους. Ήταν κάτι φρικτό, αλλά η ίδια τους η ζωή βρισκόταν σε κίνδυνο.

«Όταν μάθαμε ότι οι έρευνες σταμάτησαν, ότι δεν υπήρχαμε πλέον για τον κόσμο, έπρεπε να πάρουμε μια απόφαση, και δεν μας είχε απομείνει τίποτα άλλο από τρόφιμα. Έτσι έγινε», θυμάται ένας από τους επιζώντες, ο Κάρλος Παέζ, σε συνέντευξή του πριν από δέκα χρόνια με αφορμή την 30ή επέτειο από το δυστύχημα.

Οι επιζήσαντες υπέμειναν πολλές εβδομάδες με σφοδρές καταιγίδες και πολικό ψύχος. Πολλοί από αυτούς δεν άντεξαν και πέθαναν. Οι πιο δυνατοί απομακρύνονταν κάθε τόσο προσπαθώντας, μάταια, να καταλάβουν που βρίσκονται. Ήταν καθηλωμένοι σε ένα απομονωμένο σημείο, καλυμμένο με χιόνι, στη μακρύτερη οροσειρά της Γης.

Αργά το μεσημέρι της 29ης Οκτωβρίου, καθώς η ομάδα των επιζησάντων ετοιμαζόταν για μια ακόμη πολική νύχτα, μια χιονοστιβάδα καταπλάκωσε ό,τι είχε απομείνει από το αεροπλάνο και στοίχισε τη ζωή σε επτά άνδρες και μια γυναίκα. Ο αριθμός των επιζώντων μειώθηκε στους 19 και το αντικείμενο των συζητήσεών τους ήταν πλέον συχνά η τροφή τους.

«Πεινούσαμε τόσο πολύ», θυμάται ο Παέζ, ο οποίος τότε ήταν 18 ετών. «Καταρτίσαμε μια λίστα με 130 εστιατόρια στο Μοντεβιδέο. Κανονικός μαζοχισμός». Οι επιζήσαντες χάραξαν ένα σταυρό στο χιόνι με τα απομεινάρια των αποσκευών της ελπίζοντας ότι θα είναι ορατός από ψηλά. «Αυτό που μας κρατούσε δυνατούς ήταν η σκέψη της επόμενης μέρας. "Ίσως αύριο" αυτό ήταν που μας κράτησε ζωντανούς για 72 μέρες. "Ίσως αύριο!" αυτό ήταν το σύνθημά μας», θυμόταν ο Ρομπέρτο Κανέσα.

Ήταν εκείνος, μαζί με το Nando Parrado, που κατάφεραν να ανέβουν σε ένα βουνό και να ζητήσουν βοήθεια. Μέσα σε δέκα μέρες περπάτησαν 70 χιλιόμετρα στις Άνδεις μέχρι που βρήκαν έναν χιλιανό αγρότη, ο οποίος κάλεσε τα σωστικά συνεργεία που τελικά περισυνέλεξαν τους επιζώντες με ελικόπτερο στις 22 Δεκεμβρίου.

Στις 14 Οκτωβρίου 2004 «έφυγε» από τη ζωή ο Βλάσσης Μπονάτσος.

Οκτώ ολόκληρα χρόνια πέρασαν από το θάνατο του «αιώνιου έφηβου» Βλάσση κι όμως η παρουσία του είναι ακόμα και σήμερα αισθητή σε όλους. Και κυρίως στην οικογένειά του...

Η 16χρονη σήμερα κόρη του, Ζένια, η οποία όσο μεγαλώνει του μοιάζει πολύ, ήταν η μεγάλη αδυναμία του γνωστού ηθοποιού, τραγουδιστή και παρουσιαστή.

Ο γιος ενός δικαστικού και μιας καθηγήτριας πιάνου ήταν ένας αισιόδοξος και πολύ ανεξάρτητος άνθρωπος και καλλιτέχνες. Λάτρευε τις γυναίκες, για τις οποίες, μάλιστα, είχε τραγουδήσει. Περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη λάτρεψε, όμως, την πρωτότοκη κόρη της Ζωής Λάσκαρη, Μάρθα Κουτουμάνου, με την οποία παντρεύτηκε το 1996. Λίγους μήνες μετά το γάμο τους, μια άλλη γυναίκα έμελλε να κλέψει την καρδιά του Βλάσση, η κόρη του, που πήρε το όνομα Ζωή-Ελένη.

Η Ζένια του, λοιπόν, ήταν το επίκεντρο της ζωής του, που έμελλε να τελειώσει πρόωρα… Ο Βλάσσης «έφυγε» για πάντα τον Οκτώβριο του 2004, σε ηλικία μόλις 54 ετών. «Η κόρη του του έγραφε γράμματα και τα έβαζε στις γλάστρες. Μην ανησυχείς μαμά –μου έλεγε- ο μπαμπάς έχει πάει με τους αγγέλους και μη σου πω ότι είναι και αρχηγός των αγγέλων» είχε πει σε παλιότερη συνέντευξή της η Μάρθα Κουτουμάνου.

Η Ζένια Μπονάτσου είναι σήμερα ένα κορίτσι που βρίσκεται πλέον στην εφηβεία. Το entertv.gr ανέσυρε από το αρχείο του μία από τις σπάνιες φωτογραφίες της 16χρονης σήμερα Ζένιας.
Ο φωτογραφικός φακός του entertv.gr είχε εντοπίσει την Ζένια, πέρυσι τον Δεκέμβριο, στην πρεμιέρα της παράστασης, όπου πρωταγωνιστούσε η γιαγιά της, Ζωή Λάσκαρη. Η νεαρή Ζένια είχε κάνει μία από τις σπάνιες δημόσιες εμφανίσεις της, στο πλευρό της μητέρας της και της αγαπημένης της θείας, Μαρίας-Ελένης Λυκουρέζου…