Ερώτηση Τι παίζεται πίσω απο την πλάτη μας;

τοτε γιατι να υπαρχει και στα σκαφη ;
εκει τι εξυπηρετει;
μηπως ειναι λιγο ρατσιστικο;

Τι δουλειά έχει ο εκδότης ενός περιοδικού να ασχολείται με ομοσπονδίες και ταυτόχρονα να στηρίζεται η επιχειρηματική του δραστηριότητα στους εμπόρους και τις μεγάλες αντιπροσωπείες;  Αυτά τα δύο δεν πάνε μαζί. Μου θυμίζει κάτι πολυεθνικές που καταστρέφουν τον πλανήτη και ταυτόχρονα υιοθετούν και φροντίζουν ένα κομμάτι του Αμαζονίου. Αν ξαφνικά όλα τα ακριβά είδη αλιείας γίνουν ακριβότερα θα το καταγγείλει ο συγκεκριμένος εκδότης ; Η απάντηση είναι εξαρτάται. Αφού έχει από ένα πόδι στην κάθε όχθη θα αποφασίσει εκείνη την στιγμή τι τον συμφέρει.

Να ξαναπώ ότι τους δύο αρθρογράφους δεν τους ξέρω αλλά αυτό το     ‘μου είπε ο φίλος τι ωραία θα ήταν να είχαμε ταυτότητα....’       μου φαίνεται λίγο ύπουλο, σαν να μου υποτιμά την νοημοσύνη. Αλλά προφανώς δεν απευθύνεται σε μένα, απευθύνεται σε ανυποψίαστους. Έτσι αρχίζει το μάντρωμα. Μαντρώνεις πρώτα τις ανυποψίαστες μάζες και αναγκάζεις τους αντιρρησίες αργότερα. 

Την περίοδο 1993-1996 βρισκόμουν στη βόρειο Γερμανία και συγκεκριμένα μια παραθαλάσια πόλη που βρέχεται απο τη βόρειο θάλασσα, το Κίελο.
Εκεί λοιπόν την άνοιξη ψάρευαν ρέγγες οι οποίες κατέκλυζαν την περιοχή. Θέλοντας λοιπόν να συμμετέχω και εγώ στο ψάρεμά τους (γνώριζα ότι απαιτείται άδεια) μίλησα με ένα Έλληνα φίλο μου μανιώδη ψαρά ο οποίος ήταν μόνιμος κάτοικος της πόλης για τη διαδικασία έκδοσης της αδείας.
Μου είπε ότι είναι απλή διαδικασία με τη διαφορά ότι έπρεπε να παρακολουθήσω απογευματινά θεωρητικά μαθήματα και σεμινάρια διάρκειας
30 ωρών. Εκεί λοιπόν κατά τη διάρκεια των σεμιναρίων άκουσα κάποια πράγματα τα οποία θέλω να μοιραστώ μαζί σας χωρίς να σας κουράσω περισσότερο. Το ψάρι όταν σπαρταράει έξω απο το νερό απελευθερώνει φερομόνες και χάνει τη γεύση του. Έτσι λοιπόν όλοι έχουν στο κασελάκι τους ένα δερμάτινο γάντι και ένα ξύλο στο σχήμα και το μέγεθος του σκαρμού και όταν ανεβάζουν το ψάρι το κρατάνε και το χτυπάνε στο κεφάλι με το ξύλο μέχρι να πάψει να κινείται. Εγώ δεν έχω τόσο εκλεπτυσμένο ουρανίσκο για να καταλάβω τη λεπτομέρια στη διαφορά της γεύσης αλλά το τηρώ και σήμερα, τουλάχιστον δεν ταλαιπωρείται το ψάρι. Επίσης έμαθα ότι κάποια ζωντανά δολώματα που μεταφέρουν αυγά (γαρίδες,καβουράκια) απελευθερώνουν τις ίδιες φερομόνες και πικρίζουν με αποτέλεσμα να μην τα προτιμούν τα ψάρια. Όταν συναντάτε τέτοια δολώματα λοιπόν ρίξτε τα ξανά στη θάλασσα δεν είναι καλά δολώματα, τουλάχιστον διαιωνίζετε το είδος. Το τελευταίο που θα αναφέρω και είναι σχετικό με το θέμα μας είναι οι διάφορες ζύμες. Επειδή λοιπόν και εκεί οι ζύμες είναι διαδεδομένες έλεγαν ότι πρέπει να κατασκευάζονται με αγνά υλικά και να διατηρούνται σε άριστες συνθήκες υγειεινής γιατί αναπτύσονται μικρόβια και μικροοργανισμοί που μπορεί να μεταφερθούν μέσω της τροφικής αλυσίδας (των ψαριών) και στον δικό μας οργανισμό με κίνδυνο της υγείας μας. Δεν γνωρίζω φίλοι μου αν ισχύει αυτό στη Μεσόγειο όπου η πυκνότητα σε αλάτι είναι εκατονταπλάσια σε σύγκριση με τη Βόρειο θάλασσα (ως γνωστόν το αλάτι αδρανοποιεί και καταστρέφει κάποια μικρόβια και μικροοργανισμούς) αλλά σίγουρα ισχύει για τις λίμνες,τα ποτάμια, τις λιμνοθάλασσες και τις εκβολές. Εδώ κάποιοι κατασκευάζουν ζύμες με χαλασμένα τυριά και ψαροτροφές αμφιβόλου ποιότητος και αγνώστων πρόσθετων συστατικών.
Πότε λοιπόν θα ξυπνήσει κάποιος απο το υπουργείο αγροτικής ανάπτυξης και τροφίμων ή κάποιο συναρμόδιο υπουργείο, εμπορικής ναυτιλίας π.χ.
και θα πεί αφού πρέπει να τους τα πάρω ας τους δώσω και κάποιες γνώσεις, κάποιες επιστημομικές διαπιστώσεις τουλάχιστον εκτός απο τις δέκα απαγορεύσεις που υπάρχουν στις τελευταίες σελίδες της άδειας και παραμένουν αναθεώρητες για τριάντα χρόνια; Εγώ πιστεύω ποτέ.


Φιλικά Γιάννης