Ερώτηση Μια ιστορια

Θα σας διαβάσω μια ιστοριούλα, ένα παραμύθι, τόσο απλό και τόσο διδακτικό. Θα είναι ένα σπρώξιμο γι αυτούς που κουράστηκαν, γι αυτούς που αναρωτιούνται, όπως ακριβώς ήταν και για μένα.
«Ήταν, λοιπόν, μια φορά στο δάσος τρία δένδρα, και το καθένα έκανε σχέδια και όνειρα για την μετέπειτα εξέλιξή του και πορεία. Είχαν οραματισμό και ήξεραν τι ήθελαν για το μέλλον. Το πρώτο έλεγε: -Θα ήθελα να γίνω το πιο όμορφο ξυλόγλυπτο μπαούλο με τα πιο ωραία σκαλιστά σχέδια, να αρέσω σε όλους και μέσα μου να κουβαλώ έναν πολύτιμο θησαυρό. Αυτό ήταν απλά το όνειρό του. Το δεύτερο έλεγε:- Θα ήθελα να γίνω από τα χέρια ενός άξιου ναυπηγού, ένα μεγάλο καράβι, να ταξιδεύω σε θάλασσες απέραντες, να είμαι γερό σκαρί, όμορφο, μεγαλόπρεπο και να μεταφέρω βασιλιάδες και επίσημα πρόσωπα. Το τρίτο έλεγε:- Θα ήθελα απλά να γίνω το πιο ψηλό και δυνατό δέντρο του δάσους, έτσι ώστε οι άνθρωποι που θα με βλέπουν εκεί στην κορυφή του βουνού να σκέπτονται τον ουρανό και τον Θεό.
Όμως, πέρασαν χρόνια και τα πράγματα δεν ήρθαν ακριβώς όπως τα είχαν σχεδιάσει. Ήρθαν υλοτόμοι στο δάσος, έκοψαν τα τρία δένδρα και τα μετέφεραν μακριά σε μια αποθήκη. Το πρώτο δένδρο ο ξυλουργός αντί για ξυλόγλυπτο μπαούλο το έκανε ένα απλό και ταπεινό παχνί.
Το δεύτερο δένδρο που ήθελε να γίνει μεγάλο καράβι, κάποιοι φτωχοί ψαράδες το έκαναν ένα μικρό ψαροκάικο για να ψαρεύουν.
Το τρίτο δένδρο που ήθελε να γίνει το ψηλότερο του δάσους, κάποιος ξυλοκόπος το πέταξε στην αποθήκη του και το ξέχασε. Πέρασαν χρόνια πολλά και τα δένδρα απογοητευμένα από την εξέλιξη των πραγμάτων, ξέχασαν ακόμα και να ονειρεύονται, έχασαν την ελπίδα τους και δεν περίμεναν πια τίποτα καλό.
Μια μέρα στο στάβλο που ήταν εκείνο το παχνί, ήρθαν ένας άνδρας και μια γυναίκα, κι εκεί η γυναίκα γέννησε ένα αγοράκι και το έβαλε μέσα στο παχνί. Ήταν ο Ιωσήφ και η Παναγία με τον μικρό Χριστό. Και τοποθέτησαν μέσα σε εκείνο το παχνί, το θησαυρό των θησαυρών, και έγινε το πιο ευλογημένο παχνί του κόσμου που το προσκύνησαν πλούσιοι και φτωχοί….
Στο μικρό το ψαροκάικο, μετά από χρόνια μπήκαν κάτι ψαράδες. Ένας από αυτούς ξάπλωσε να ξεκουραστεί. Όμως ξέσπασε μεγάλη τρικυμία και κινδύνευαν να πνιγούν. Τότε ξύπνησαν εκείνον που κοιμόταν και αυτός είπε «Σιώπα - πεφίμωσο» και η θάλασσα ειρήνεψε. Ήταν ο Χριστός στη λίμνη Γεννησαρέτ. Έτσι και στο δεύτερο δένδρο εκπληρώθηκαν τα σχέδιά του και μετέφερε τον βασιλιά των βασιλέων και δοξάστηκε όσο κανένα άλλο καράβι στη γη.
Το τρίτο δένδρο παρέμεινε ξεχασμένο στην αποθήκη, ώσπου κάποια μέρα το πήραν και το έκαναν Σταυρό. Και σʼ αυτόν τον Σταυρό, Σταύρωσαν το Χριστό. Έτσι το δένδρο αυτό έγινε ακόμα πιο ψηλό από όσο είχε φανταστεί, έφθασε στον Ουρανό και τον Θεό. Έγινε ουρανού ισοστάσιο.»
Κυρίες και κύριοι,
Πόσες φορές δεν έχουμε σχεδιάσει, δεν έχουμε ονειρευτεί αυτά που θέλουμε στη ζωή, απλά πράγματα - ένα ωραίο σπίτι, μια καλή εργασία, ένα ταξίδι ίσως και πάνω απʼ όλα την υγεία μας .Και πόσες φορές δεν έχουμε σχεδιάσει ακόμα και τον τρόπο που θα τ ʽ αποκτήσουμε όλα αυτά. Και πόσες φορές τα πράγματα ήρθαν τελείως διαφορετικά, αναγκάζοντάς μας να αλλάξουμε σχέδια και να βάλουμε άλλες προτεραιότητες που ούτε καν τις φανταζόμασταν ποτέ. Τις περισσότερες φορές όμως, στο τέλος θα αποκτήσουμε κι εμείς αυτά που επιθυμούμε, με τελείως διαφορετικό τρόπο και ίσως σε εντελώς άλλη χρονική στιγμή, αφού βέβαια έχουμε αναθεωρήσει πολλά από τα όνειρά μας .
Βλέπετε λοιπόν πόσο μεγάλο ρόλο ,για την εξέλιξη της ζωής μας παίζει η υπομονή, το θάρρος, η ελπίδα και η πίστη στον εαυτό μας και στις δυνατότητές μας. Τίποτα δεν χάνεται στη ζωή.
Το κάθε τι, εύκολο ή δύσκολο μας οδηγεί στην κορυφή του βουνού, εκεί που μια μέρα θα αγγίξουμε κι εμείς τον ουρανό. Κι αν πάλι ποτέ δεν φτάσουμε, εκείνο που μετράει είναι ο αγώνας και η διαδρομή, έτσι δεν είναι; Το ταξίδι είναι η ομορφιά. Η σιγουριά ότι εσύ προσπάθησες για το καλύτερο.
Αγαπητοί μου φίλοι
Την δική μου πορεία, την ζωή μου, ποτέ δεν θα την σχεδίαζα και δεν θα την διάλεγα έτσι όπως ήρθε. Τώρα πια όμως … και με τίποτα δεν θα την άλλαζα.

Την δική μου πορεία, την ζωή μου, ποτέ δεν θα την σχεδίαζα και δεν θα την διάλεγα έτσι όπως ήρθε. Τώρα πια όμως … και με τίποτα δεν θα την άλλαζα.

Μπράβο σου ρε Μητσάρα

Συγχαρητήρια !

Δημήτρη καλημέρα!Μπράβο σου που κατάφερες κάτι τέτοιο και ειλικρινά χαίρομαι!!!
Η ζωή όμως αποδεικνύει καθημερινά οτί είναι άδικη...Πιό άδικη και από τον πληρωμένο δικαστή...Πολλοί δεν έχουν δικαιωθεί μέχρι το τέλος της ζωής τους αλλά και για μετά δεν έχουμε αποδείξεις...
Τελοσπάντων δεν είναι κακό να ελπίζεις και να πολεμάς.Το λέω μετά λύπης μου αλλά αν υπάρχει κάτι εκεί πάνω είναι πολύ άδικο και φθονερό...(προσωπική μου άποψη...)Κοιμάται τον ύπνο του "δικαίου" πάνω στα μαξιλάρια της αδικίας που μαστίζουν την κοινωνία και τον κόσμο...

Δεν έχεις ΚΑΝΕΝΑ δίκιο Βασίλη

Δεν έχεις ΚΑΝΕΝΑ δίκιο Βασίλη

Φίλε μου συνονόματε να σου πω κάτι;Χωρίς να θέλω να έρθω σε αντιπαράθεση μαζί σου.Είναι ένα από τα πράγματα που πιστεύω αυτό που έγραψα...Οι λόγοι είναι πολλοί και προσωπικοί και δεν θα ήθελα να τους αναφέρω...Ασπάζομαι τα πιστεύω σου και γιαυτό δεν τα κατηγορώ...Ο καθένας είναι ελέυθερος να πιστεύει ότι εκείνος θέλει...Ελπίζω αδερφέ μου να σου έρχονται όλα τόσο καλά πάντα που να μην σε αφήνουν ποτέ να χάνεις την πίστη σου...

Mια ερωτηση.Συμφωνα με το βιβλιο της γενεσης ο θεος οταν τελειωσε την δημιουργια του κοσμου ειδε οτι ο κοσμος φτιαχτηκε Λιαν καλως.Πως ενα τελειο πλασμα/ον δεν εκανε εναν τελειο κοσμο λοιπον?Αυτες και πολλες αλλες αποριες νομιζω δεν εχουν απαντηση,η μαλλον απαντωνται μονο απ την πιστη του καθενος.Οποτε δεν χωραει θεμα συζητησης και φυσικα διαπληκτισμων.Ο καθενας πιστευει αυτο που θελει αρκει να μην ανοχλει τους αλλους.τωρα να πειστει ο Sabatier για τα λεγομενα του bill2007 η το αντιστροφο δεν ειναι λιγο ουτοπικο σε τετοια ζητηματα?

  Επιστήμη και Πίστη






Eνας άθεος καθηγητής της φιλοσοφίας συζητά με έναν φοιτητή του, για την σχέση μεταξύ επιστήμης και πίστης στον Θεό.



Καθηγητής: Λοιπόν, πιστεύεις στον Θεό;
Φοιτητής: Βεβαίως, κύριε.
Καθ.: Είναι καλός ο Θεός;
Φοιτ.: Φυσικά.
Καθ.: Είναι ο Θεός παντοδύναμος;
Φοιτ.: Ναι
Καθ.: Ο αδερφός μου πέθανε από καρκίνο παρότι παρακαλούσε τον Θεό να τον γιατρέψει και προσευχόταν σε Αυτόν. Οι περισσότεροι από εμάς θα προσπαθούσαν να βοηθήσουν αυτούς που έχουν την ανάγκη τους.Πού είναι η καλοσύνη του Θεού λοιπόν;
Φοιτ.: ...
Καθ.: Δεν μπορείς να απαντήσεις, έτσι δεν είναι; Ας ξαναρχίσουμε μικρέ μου. Είναι καλός ο Θεός;
Φοιτ.: Ναι.
Καθ.: Είναι καλός ο διάβολος;
Φοιτ.: Όχι.
Καθ.: Ποιος δημιούργησε τον διάβολο;
Φοιτ.: Ο...Θεός...
Καθ.: Σωστά. Πες μου παιδί μου, υπάρχει κακό σ' αυτόν τον κόσμο;
Φοιτ.: Ναι.
Καθ.: Το κακό βρίσκεται παντού, έτσι δεν είναι; Και ο Θεός έπλασε τα πάντα, σωστά;
Φοιτ.: Ναι.
Καθ.: Αρα λοιπόν ποιος δημιούργησε το κακό;
Φοιτ.: ...
Καθ.: Υπάρχουν αρρώστιες; Ανηθικότητα; Μίσος; Ασχήμια; Όλα αυτά τα τρομερά στοιχεία υπάρχουν σ' αυτόν τον κόσμο, έτσι δεν είναι;
Φοιτ.: Μάλιστα.
Καθ.: Λοιπόν, ποιός τα δημιούργησε;
Φοιτ.: ...
Καθ.: Η επιστήμη λέει ότι χρησιμοποιείς τις 5 αισθήσεις σου για να αναγνωρίζεις το περιβάλλον γύρω σου και να προσαρμόζεσαι σε αυτό. Πες μου παιδί μου, έχεις δει ποτέ τον Θεό;
Φοιτ.: Όχι, κύριε.
Καθ.: Έχεις ποτέ αγγίξει το Θεό; Έχεις ποτέ γευτεί το Θεό, μυρίσει το Θεό σου; Και τέλος πάντων, έχεις ποτέ αντιληφθεί με κάποια από τις αισθήσεις σου το Θεό;
Φοιτ.: ...Όχι, κύριε. Φοβάμαι πως όχι.
Καθ.: Και παρόλα αυτά πιστεύεις ακόμα σε Αυτόν;
Φοιτ.: Ναι.
Καθ.: Σύμφωνα με εμπειρικό, ελεγχόμενο και με δυνατότητα μελέτης των αποτελεσμάτων ενός φαινομένου πρωτόκολλο, η επιστήμη υποστηρίζει ότι ο Θεός σου δεν υπάρχει. Τι έχεις να απαντήσεις σε αυτό, παιδί μου;
Φοιτ.: Τίποτα. Εγώ έχω μόνο την πίστη μου.
Καθ.: Ναι, η πίστη. Και αυτό είναι το πρόβλημα της επιστήμης.
Φοιτ: Καθηγητά, υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε θερμότητα;
Καθ.: Ναι.
Φοιτ.: Και υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε κρύο;
Καθ.: Ναι.
Φοιτ.: Όχι, κύριε. Δεν υπάρχει. Μπορεί να έχεις μεγάλη θερμότητα, ακόμα περισσότερη θερμότητα, υπερθερμότητα, καύσωνα, λίγη θερμότητα ή καθόλου θερμότητα. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται κρύο. Μπορεί να χτυπήσουμε 458 βαθμούς υπό το μηδέν, που σημαίνει καθόλου θερμότητα, αλλά δεν μπορούμε να πάμε πιο κάτω από αυτό. Δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται «κρύο». «Κρύο» είναι μόνο μια λέξη, που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε την απουσία θερμότητας. Δεν μπορούμε να μετρήσουμε το κρύο. Η θερμότητα είναι ενέργεια. Το κρύο δεν είναι το αντίθετο της θερμότητας, κύριε, είναι απλά η απουσία της.

Στην αίθουσα επικρατεί σιγή...
Φοιτ.: Σκεφτείτε το σκοτάδι, καθηγητά. Υπάρχει κάτι που να ονομάζουμε σκοτάδι;
Καθ.: Ναι, τι είναι η νύχτα αν δεν υπάρχει σκοτάδι;
Φοιτ.: Κάνετε και πάλι λάθος, κύριε καθηγητά. Το «σκοτάδι» είναι η απουσία κάποιου άλλου παράγοντα. Μπορεί να έχεις λιγοστό φως, κανονικό φως, λαμπερό φως, εκτυφλωτικό φως... Αλλά, όταν δεν έχεις φως, δεν έχεις τίποτα και αυτό το ονομάζουμε σκοτάδι, έτσι δεν είναι; Στην πραγματικότητα το σκοτάδι απλά δεν υπάρχει. Αν υπήρχε θα μπορούσες να κάνεις το σκοτάδι σκοτεινότερο.
Καθ.: Που θέλεις να καταλήξεις με όλα αυτά, νεαρέ;
Φοιτ.: Κύριε, ότι η φιλοσοφική σας σκέψη είναι ελαττωματική.
Καθ.: Ελαττωματική!; Μήπως μπορείς να μου εξηγήσεις γιατί;
Φοιτ.: Καθηγητά, σκέφτεστε μέσα στα όρια της δυαδικότητας. Υποστηρίζετε ότι υπάρχει η ζωή και μετά υπάρχει και ο θάνατος, ένας καλός Θεός και ένας κακός Θεός. Βλέπετε την έννοια του Θεού σαν κάτι τελικό, κάτι που μπορεί να μετρηθεί. Κύριε, η επιστήμη δεν μπορεί να εξηγήσει ούτε κάτι τόσο απλό όπως την σκέψη. Χρησιμοποιεί την ηλεκτρική και μαγνητική ενέργεια, αλλά δεν έχει δει ποτέ, πόσο μάλλον να καταλάβει απόλυτα αυτήν την ενέργεια. Το να βλέπεις το θάνατο σαν το αντίθετο της ζωής είναι σαν να αγνοείς το γεγονός ότι ο θάνατος δεν μπορεί να υπάρξει αυτόνομος. Ο θάνατος δεν είναι το αντίθετο της ζωής: είναι απλά η απουσία της. Τώρα πείτε μου, καθηγητά. Διδάσκετε στους φοιτητές σας ότι εξελίχτηκαν από μια μαϊμού;
Καθ.: Εάν αναφέρεσαι στην φυσική εξελικτική πορεία, τότε ναι, και βέβαια.
Φοιτ.: Έχετε ποτέ παρακολουθήσει με τα μάτια σας την εξέλιξη;
Καθ.: ...
Φοιτ.: Εφόσον κανένας δεν παρακολούθησε ποτέ την διαδικασία εξέλιξης επιτόπου και κανένας δεν μπορεί να αποδείξει ότι αυτή η διαδικασία δεν σταματά ποτέ, τότε διδάσκετε την προσωπική σας άποψη επί του θέματος. Τότε μήπως δεν είστε επιστήμονας, αλλά απλά ένας κήρυκας;
Καθ.: ...
Φοιτ.: Υπάρχει κάποιος στην τάξη που να έχει δει τον εγκέφαλο του καθηγητή; Που να έχει ακούσει ή νιώσει ή ακουμπήσει ή μυρίσει τον εγκέφαλο του καθηγητή; Κανένας. Αρα σύμφωνα με τους κανόνες του εμπειρικού, ελεγχόμενου και με δυνατότητα προβολής πρωτοκόλλου, η επιστήμη ισχυρίζεται ότι δεν έχετε εγκέφαλο, κύριε. Και αφού είναι έτσι τα πράγματα, τότε, με όλο τον σεβασμό, πώς μπορούμε να εμπιστευτούμε αυτά που διδάσκετε, κύριε;
Καθ.: Μου φαίνεται ότι απλά θα πρέπει να στηριχτείς στην πίστη σου, παιδί μου.
Φοιτ.: Αυτό είναι, κύριε... Ο σύνδεσμος μεταξύ του ανθρώπου και του Θεού είναι η ΠΙΣΤΗ. Αυτή είναι που κινεί τα πράγματα και τα κρατάει ζωντανά.

Αυτός ο νεαρός φοιτητής ήταν ο ALBERT EINSTEIN...