Χτές το μεσημέρι, γνωρίζωντας οτι ο καιρός είχε κάνη την θάλασσα μια λασπουριά και οτι η ζαργάνες που συνήθιζα να παίζω τελευταία μαζί τους, δεν μπορούν να υπάρχουν σε τέτοιο σειμίο, αποφάσισα να πάω στον ντόκο που έχω αραγμένη την βάρκα και να δώ τι΄"παίζη".
Εκει ληπών συνάντησα 2 άλλους που έκαναν σπίνινγκ και έγβαζαν μόνο ζαργανούλες.....
Για να μην τους χαλάσω με το να είμαι δίπλα τους (και ας είναι ο ντόκος ιδιοτικός, μου), αποφάσισα να κάνω μια γύρα με την βάρκα και ας είχε αέρα.
Βγήκα λοιπόν βαρκάδα σιγά σιγά σέρνοντας το τεχνιτό μου σύριζα με την ακρογιαλιά και ένιωθα που και που της τσιμπιές που έπαιρνα απο της ζαργάνες.
Όταν τελικά αποφάσισα να γυρίσω και περνώντας απο "επίμαχο" σειμίο, νιώθω το καλάμι σαν να μου το τράβηξε καμιά φάλαινα...... λέω, μπά, μάλον βρήκε στον πάτο η τίποτα χώρτα.... έλα όμως που το καλάμι άρχισα να το νιώθω οτι κουνιέται περίεργα......
Σκέφτωμαι και πάλι οτι μάλον θα είναι καμιά ζώρικη ζαργάνα... αλλά για βάστα ..... η ζαργάνες δεν κάνουν έτσι και ειδικά οι "ζώρικες". Κατάλαβα λοιπόν οτι πρόκειται για σολωμό, μάλον θαλάσσια πέστροφα οπώς θα έλεγε και ο φίλος μας ο σωτήρης απο την Νορβηγία.
Σφίγκω λοπόν λίγο ακόμα το αστεράκι απο τα φρένα και αρχίσω να το τραβάω. Ξαφνικά λοιπόν βλέπω την σκιά του ψαριού στο νερό και λίγο ήθελα ακόμα, να πέσω στο νερό για να το πιάσω με τα δόντια...

απο τον φόβο να μην το χάσω.
Στο τέλος βέβαια το ψάρι πλάγιασε και μετά απο μάχη δευτερολέπτων για να ξεπλέξω την απόχη απο τα υπόλοιπα ψαρικά μου, τράβηξα έξω τον μεγαλήτερο σολωμό που έχω βγάλη
μέχρι στιγμής.
Το αποτέλεσμα το βλέπεται στης φοτώ.