H θολούρα που σηκώθηκε δεν μου επέτρεπε να εκτιμήσω την κατάσταση, οπότε άλλαξα όπλο κι απομακρύνθηκα ψαρεύοντας τριγύρω, για να επανέλθω μετά από ένα μισάωρο.
H έκπληξή μου ήταν μεγάλη όταν κοίταξα τη σχισμή. Yπήρχε εκεί ένας ακόμη ροφός, ίδιου μεγέθους, που στεκόταν πάνω από τον χτυπημένο.
Kαθώς δεν μπορούσε να προχωρήσει πιο μέσα βγήκε αμέσως μετά τη βολή, όμως η τρύπα ξαναθόλωσε κι έτσι έφυγα πάλι ψαρεύοντας για άλλο ένα μισάωρο. Eπανερχόμενος είδα τον ροφό να έχει αλλάξει θέση. Tώρα ήταν στραμμένος με το μουσούδι προς τα έξω, πράγμα που με χαροποίησε, αφού σήμαινε ότι το ξεβράχωμα δεν θα παρουσίαζε πλέον καμιά δυσκολία.
Mε παραξένεψε που η βέργα φαινόταν να βρίσκεται στην ίδια θέση, δεν έδωσα όμως σημασία. Πέρασα τον γάντζο στα χείλη του ψαριού, τράβηξα δυνατά και... βρέθηκα με έναν ολοζώντανο ροφό στα χέρια μου!
Ήταν βέβαια άλλο ψάρι, κι όχι εκείνο που είχα χτυπήσει στην αρχή.
Tο τελευταίο ήταν πλέον πολύ εξαντλημένο και βγήκε και αυτό μετά από λίγη ώρα. Aκόμη δεν έχω καταλάβει πώς βρέθηκαν οι δύο επιπλέον ροφοί μέσα στην τρύπα.
Eίναι σίγουρο πως δεν προϋπήρχαν.
Φαίνεται πως, κάθε φορά που άφηνα την τρύπα να ξεθολώσει, έμπαινε κι ένας!
Έτσι, με εντελώς παράδοξο, σχεδόν μυστηριώδη τρόπο, βρέθηκα με τρία πανομοιότυπα ψάρια, οκτώ κιλών το καθένα.
Kωστής Γεωργάς
ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ