Λοιπόν αγαπητέ Σπύρο, καλοκαίρι του 1994 και φορτωμένος με τα εργαλεία μου βρίσκομαι στο Province Town, γύρω στα 50 χιλ. από Βοστόνη με σκοπό με άλλους δύο φίλους που ζούσαν εκεί την περίοδο αυτή να τελειώσουμε τα ψάρια του Ατλαντικού. Αγριεμένοι λοιπόν μπαινουμε στο charter (ψαρόβαρκα ενοικιαζόμενη) 32 ποδών με skipper τον Raulph. Πανέτοιμος εγώ βγάζω τα τεχνητά μου και ο Αμερικάνος με κοιτάει περίεργα. Αφού αρματώνω ένα Stand-Up 1.65 με ένα Penn Long Beach 65 me 30λιμπρη μπλε Berkley και με ίδιο αόρατο 20λιμπρο περίπου 10 μέτρα, βιδώνω και δυο βαρίδια των 90 γραμ. περίπου 10 μέτρα το ένα από το άλλο στήνομαι στην καρέκλα μάχης και έχω κάτι από Χέμινγκουαίη. Που και που κοιτάω τους άλλους που παιδεύονται με κάτι περίεργο που έχει πάνω του σωλήνες νερού. Μειδιώ κρυφά και αναμένω το τσίμπημα στο 18άρι κοκκινοκέφαλο της Yo-zuri. Βλέπω καλύτερα το σύστημα του Αμερικάνου και γελάω φανερά αυτή τη φορά. Οκτώ κομμάτια νεροσωλήνα με μέσα περασμένο στο καθένα σύρμα περίπου 40 εκ. και ένα τεράστιο αγκίστρι (4/0 τρύπιο) στην άκρη. Όλη η κατασκευή θυμίζει σκελετό ομπρέλας. Τα καλάμια τους ίδια με το δικό μου οι μηχανισμοί όμως με φρένα μοχλούς νομίζω Shimano. Δεν προλαβαίνουν να το αφήσουν πίσω και το πρώτο Blue Fish(Γοφάρι) των 8 περίπου κιλών σκάει μύτη και αφού μας ρωτάει αν το θέλουμε μπαίνει στο ψυγείο. Άκου αν το θέλουμε.
Για δυο περίπου ώρες ακόμα το παιχνίδι έχει ως εξής: έχουν πιάσει τόσα ψάρια που ο Raulph ειδοποιεί ότι έχουμε υπερβεί τα επιτρεπόμενα ενώ εγώ δεν έχω πιάσει ακόμα τίποτα αφού έχω βάλει και έχω βγάλει βαρίδια έχω αλλάξει μάρκες από ψεύτικα, έχω αλλάξει χρώματα και ότι μπορείς να φανταστείς. Τα παίρνω και βουτάω ένα καλάμι από το Γιώργο και δεν προλαβαίνω να οπλίσω το φρένο και ένα τεράστιο Stripped Bass (Λαβράκι?) 42 λιμπρών κάθεται πάνω και εγώ παθαίνω έμφραγμα στην αρχή τουλάχιστον γιατί μετά ήρθε σαν κόττα. Ο Αμερικάνος μεσα στη φούρια να το ζυγίσει να το μετρήσει και να το πετάξει πίσω. Τι βρε καλέ μου βρε χρυσέ μου το θηριάκι γύρισε στα πράσινα νερά σαν μαστουρωμένο αρχικά αλλά μετά αποφάσισε να φύγει. Την άλλη μέρα παρέλαβα δύο ομπρέλλες made by Raulph. Ο κάθε charteras έχει τα δικά του κόλπα. Γυρνώντας Ελλάδα μετά από καμμιά δεκαρια μέρες τρελλών ψαρεμάτων έσυρα με τις ομπρέλλες περίπου 60 ώρες μέσα σε μια εβδομάδα σε διάφορα μέρη σε όλη τη Ελλάδα. Από Χαλκιδική, Σποράδες, Ανατολική Εύβοια και το αποτέλεσμα: ΤΖΙΦΟΣ
Και τώρα η ώρα της αλήθειας.
1.Στην Αμερική τα ψάρια είναι πολλά.
2.Τα νερά είναι θολά.
3.Ότι δουλεύει εδώ δεν σημαίνει ότι δουλεύει εκεί και
4.Το καλύτερο τρόπο για να πιάσεις πολλά και μεγάλα ψάρια θα τον βρεις μόνος σου δοκιμάζοντας συνεχώς καινούργια πράγματα και τεχνικές.
Πριν κλείσω θα ήθελα να σου πω ότι σαν ψαράς είμαι από εκείνους που πιστεύουν ότι τα ψάρια που βγάζουν είναι λιγότερα από εκείνα που τους αξίζουν.