Ερώτηση Στον Μιχαλακη.....

Στον Μιχαλακη...

Λοιπον, μιλαμε για το 1985, Σεπτεμβρης και ειμαστε
στην Ανδρο με τον φιλο μου το Μιχαλακη. Χονδρη
φουρτουνα δερνει την ανατολικη πλευρα του νησιου
και μεσα σε ενα απογευμα αποφασισαμε οτι μια
επισκεψη στους γκρεμους της πουντας ηταν μια
καλη ευκαιρεια να χτυπησουμε χονδρα και να
θεραπευσουμε λιγακι την αψαρια που ανεξηγητα
μας εδερνε εδω και 10 μερες....
Τρελλοι γαρ, ξεραμε και θελαμε να ειμαστε στο
σημειο μας με το ξημερωμα.
Αυτο ειναι αδυνατον, ειπαμε στην αρχη.
Προσβαση μονο απο την στερια διοτι η θαλασσα
εβγαζε φιδια.
Πως ομως να πλησιασεις και να περπατησεις μεσα
στην νυχτα στα κατσαβραχα?
Μιχαλακη αδυνατον, ασε ρε κωστα και ειναι δυνατον,
καταληξαμε οτι θα πηγαιναμε στο σημειο απο το
προηγουμενο απογευμα και θα ψαρευαμε/κοιμομασταν
σε αντισκηνο μεχρι να μας βρει το ξημερωμα στην θεση μας.
Αλλωστε ημασταν και μπαιλντισμενοι απο την κουραση
της μερας και δεν στοχευαμε τοσο σε νυχτερι.....
Για να καταλαβουμε καλα ολοι τι εννοω θεση μας, να πω
οτι ηταν ενας βραχος γυρω στα 5 μετρα πανω απο την
επιφανεια με μαλλον μικρο πλατο (καθιστικο αν προτιματε)
με προσβαση απο διαραχο και γκρεμο μαλλον ζορικο....
Γιατι σωνει και καλα εκει? Γιατι ετυχε και ο δικος μου
παππους και ο δικος του να ψαρευουν στο ιδιο μερος
πολλα χρονια πριν και μας ειχαν γανωσει το κεφαλι
για τις επιτυχιες τους. Εκει λοιπον οπου λογω φυσικης
διαμορφωσης ηταν χωρος συγκεντρωσης λεοντων
αποφασισαμε να επαναλαβουμε παλαια κατορθωματα.
Εχει μπολικη προετοιμασια μια τετοια ιστορια αλλα αυτο
ειναι το λιγοτερο...
Αγριο μερος και αν και εξοικιωμενοι με τα φρυγανα και
τα γκρεμνα και τα γλυστριματα μια μικρη εστω τρομαρα
μας εδερνε. Που ομως να το παραδεχτουμε?
Φτασαμε αργα το απογευμα στο σημειο μετα απο
κουραση. Απο το αυτοκινητο στο σημειο ειναι
περπατημα και μπουσουλημα καπου 20 λεπτα
φορτωμενοι με ολα τα εργαλεια και κυριως την
μαλαγρα που ηταν ενας γκαζοντενεκες απο μιγμα
σπιτικων παστων και σαπιων ψαριων. Ασηκωτο το ατιμο........
Στησαμε το αντισκηνο και τσεκαραμε τα νερα. Οχι πολυ
θολουρα δυστυχως....
Με τα καλαμακια και τους μηχανισμους φερναμε
μελανουρια και σαργους και σαλπες ριχνοντας
στις αφρουδιες των υφαλων στα 30-40 μετρα.
Προς το νυχτωμα αρχισαν να χτυπανε κεφαλοι,
αργοτερα δε μουγκρια οποτε πηγαμε για υπνο για
να ειμαστε ξημερωματα σε θεση μαχης.....ΝΕΑ ΣΕΛΗΝΗ
εκεινη την νυχτα.
(αυτο οχι τυχαιο αφου κοιταξαμε να γκρεμοτσακιστουμε
μεν αλλα με τις καλυτερες δυνατες συνθηκες).

Το ξημερωμα τα απικο δεθηκανε με σχοινια στα βραχια και
πεσανε και τα 4 καλαμια/μηχανισμοι κι αυτα δεμενα απο το
κατω μερος με ειδικα καρφια γαιδουρια που μπηξαμε απο
βραδυς στο βραχο με το σφυρι (αλλα βαρη αυτα...).
Τα καλαμια και κυριως τα απικα δεθηκανε γιατι ειμασταν
ψηλα και τα οκαδιαρικα εως 2 κιλα που χτυπησαν το
ξημερωμα επρεπε να μπλοκαρισουν οπως κανει ο
τερματοφυλακας με την μπαλα, παρατοντας το καλαμι
να πεσει (δεμενο βεβαια.....).

Αν καποιος μεχρι τωρα δεν εχει καταλαβει την ατμοσφαιρα
που περιγραφεται εδω λυπαμαι αλλα δεν ξερω πως να
μεταδωσω αλλιως την αγριαδα, τον κινδυνο και την τρελλα μας.....
Συμφωνα με τις ρησεις των παππουδων τα ξημερωματα
η θολουρα επεστρεψε και αρχισε το ελα να δεις. Η αληθεια
ειναι οτι παρακουοντας τους μεντορες μας ειχαμε πολλα
καλαμια μαζι και τα ριχναμε ταυτοχρονα οποτε χτυπαγανε
και τα ψαρια ταυτοχρονα και εμεις τρελλαθηκαμε ταυτοχρονα
και τετοιο πραμα δεν εχω ξαναζησει
ποτε......Με τους μηχανισμους αρχισαν τα βραχωματα..........
τα απικα με μυτες σαν δακτυλο χονδρες πηραν φωτια.........ξεραμε
απο πριν τι περιπου θα χτυπαγε αλλα αλλο ειναι να λες
χτυπαει ενας 2κιλος σαργος η μια 3κιλη σαλπα η ενας
3 κιλος κεφαλος κι αλλο να πεφτουν ολα αυτα μαζι ....πολλα...
να μην ξερεις ποιο να τραβηξεις,ποιο να μπλοκαρεις και αντε
να δουμε......
Η ιστορια κρατησε καπου 2-2,5 ωρες και δεν αντεχαμε
αλλωστε και πιο πολυ.
Τα ψαρια πολλα και μεγαλα,αλλο προβλημα αυτο μετα στο
κουβαλημα παλι πισω στο αυτοκινητο. Ζημιες επισης ειχαμε
αρκετες οπως 2 σπασμενα καλαμια, ενα μηχανισμο με
σπασμενη αντιστροφη, απο αρματωσιες επισης πολλη
φυρα,αλλα αυτα δεν νοιαζουν και τοσο....
Φορτωμενοι σαν τα γαιδουρια και λαχανιασμενοι φτασαμε
στο αυτοκινητο και μετα απο λιγη ωρα και στο σπιτι.
Φυσικα και εισπραξαμε τα σχετικα μπραβο απο τους μεντορες
που καμαρωναν σαν τα γυφτικα σκερπανια για τα εγγονια....
Αλλα παιδια δεν νομιζω οτι θα το ξαναεκανα..........τρομερη
κουραση, μεγαλο ρισκο τραυματισμου η και θανατου, το
μονο καλο εως ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ το τρομερο ψαρεμα
με την αισθηση οτι σου επιτιθενται ταυτοχρονα κι απο παντου
καλα και μεγαλα ψαρια.


Αυτη την ιστορια να μου επιτρεψετε να την αφιερωσω
στον φιλο και αδελφο μου Μιχαλακη ο οποιος φυσικα
δεν μπορει να την διαβασει αλλα τι να διαβασει αφου
τα εζησε....



ΥΓ : Ο Μιχαλακης ειναι συνομιλικος μου και μετα απο
ενα τροχαιο ατυχημα τo 1990 εχει χασει την οραση του.
Στο μερος αυτο δεν ξαναπηγα.... ΑΓΝΩΣΤΟ ας μενει κι
ας στοιχιωνει εκει στην ερημια του και στις κυμματαρες του......

Θα με αφήσετε να δουλέψω;
Φοβερή η ιστορία Κώστα, μα ακόμα πιο φοβερή η διήγηση....
Για μια στιγμή ένιωσα ότι ήμουν εκεί μαζί σας, παρέα....
Κρίμα που έγινε το 85 και δεν έγινε πέρσυ.
Έτσι για να έχω μια ελπίδα ότι υπάρχουν ακόμα τέτοια μέρη...

Mωρε υπάρχουν αλλα δεν παει κανεις. Βαλε ρε Λιακο τον ευατο σου στη θεση του Κωστα... Δεν θα πήγαινες. Ούτε εγώ. Θυμασαι στα Δικαστικά εκεινο το βραδυ που λυσσομανουσε...

Μπράβο ρε Κωστα για το τσαγανό φίλε. Αυτα τα ανταμοιβει η θάλασσα.

Παραστατικό όσο και συγκινητικό.Το καλύτερο που έχω διαβάσει μέχρι στιγμής στο site.Διότι το ψάρεμα είναι κυρίως συναισθήματα που τα μοιράζεσε και όχι ανταγωνισμός γνώσεων και δυνατοτήτων,Να είσαι καλά φίλε Κώστα και πες στον φίλο σου τον Μιχαλάκη ότι με τα μάτια της ψυχής και θύμησης του μπορεί να βλέπει πολύ περισσότερα από ότι οι περισσότεροι από εμάς.

Κωστα,για αλλη μια φορα μας εκανες να νιωσουμε ριγος και ταυτοχρονα μας γεμιζεις ελπιδες για τετοιους ψαροτοπους.

Φίλε Κώστα τι να πώ.
Δεν υπαρχουν smiles που να δείχνουν την αγωνία, την συγκίνηση και την ψυχή του ανθρώπου.
Μπράβο σε σένα και στον Μιχάλη για το κουράγιο σας.
Μπράβο σε σένα που μας έδωσες την ευκαιρία να μοιραστούμε κάτι που πιστεύω οτι δεν έχει τύχει σε κανέναν μας, μια ονειρική στιγμη στη ζωή του ερασιτέχνη ψαρά.
Νάσαι καλά Κώστα σ'ευχαριστώ απο καρδιάς.

Ρε Κωστα...
Τι να πω.....
Εισαι ανθρωπος με εμπειριες και πλουσιο ψυχικο κοσμο....

Εισαι ανθρωπος περιεργος αλλα δεν θα μπορουσε να εισαι και αλλιως...

Εδωσες πνοη στο site...
με ταξιδεψες...
ξεφυγα απο την αχρωμη και μονοτονη καθημερινοτητα αυτης της ,δυσκολης για μενα, περιοδου...
με συγκινησες...

Οσο περναει ο καιρος τοσο περισοτερο σε εκτιμω...

Να σαι καλα Κωστα απο την Ανδρο.

ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΕΥΓΕ ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΟΥ.

ΤΟ 1985 ΕΙΧΕ ΚΑΙ ΨΑΡΙΑ ΤΩΡΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΠΟΥ ΘΑ ΤΑ ΒΡΟΥΜΕ.

ΠΟΥ ΤΑ ΕΧΟΥΝΕ ΡΙΜΑΞΕΙ ΟΛΑ ΜΕ ΤΑ ΔΥΧΙΑ ΚΑΙ ΑΝΤΥ 150 ΣΤΟ ΠΑΡΑΓΑΔΙ ΑΓΚΙΣΤΡΑΚΙΑ ΡΙΧΝΟΥΝ 800 ΚΑΙ ΒΑΛΕ.

ΚΑΙ ΝΑΤΑΝ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ...................

ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ αφηγηση,
ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ αναμνηση,
Κωστα ,χαιρομαι που την μοιραστηκες
μαζι μας,
Ειναι γεγονος οτι τετοιες εξτρατειες σε τετοιους τοπους
και αγριες καιρικες συνθηκες θελουν καρδια και κοτσια.
Σε ζηλευω που ειχες μια τετοια εμπειρια και σ ευχαριστω
που μας την μετεδωσες ..νοερα αλλα ..πολυ ζωντανα.
Λυπαμαι πολυ ομως για το φιλαρακι σου που εχασε το
φως του,ειλικρινα αυτο με σοκαρε και
σκεφτομαι οτι ισως ηταν ενας απο τους λογους που δεν
ξαναπηγες εκει,ισως επειδη ηταν το μοναδικο ατομο
που ισως σε ακολουθουσε για μια ακομα φορα
στη...τρελλα!!
Αυτη η αναμνηση ομως αξιζει πολλα ...
Και μακαρι σε ολα αυτα τα απροσιτα και ονειρεμενα
μερη να βρισκουν το καταφυγιο τους ,κατατρεγμενα
και κυνηγημενα ψαρακια απο την ασειδωτη μανια
ορισμενων ....ψαροκυνηγων ...της πλεονεξιας !

Κώστα, ότι και να γράψω θα είναι πολύ λίγο.
Τα συναισθήματα άπειρα και απερίγραπτα. Μόνο αυτό :cry: :cry: :cry: για όλα όσα είπες