Ερώτηση Ενώ μαίνεται ο πόλεμος των ψαράδων

Φύλλο Δευτέρας
26 - 11 - 2007

ΜΕΙΩΝΟΝΤΑΙ τα ιχθυοαποθέματα, ζει και βασιλεύει η υπεραλίευση * ΑΛΩΝΙΖΟΥΝ στα διεθνή ύδατα του Αιγαίου τα τουρκικά αλιευτικά * ΠΥΡΑ του ενός φορέα στον άλλον

Ενώ μαίνεται ο πόλεμος των ψαράδων

Του ΦΙΛΗ ΚΑΪΤΑΤΖΗ

Ακήρυχτος πόλεμος εξακολουθεί να μαίνεται μεταξύ των διαφορετικών κλάδων της ελληνικής αλιείας, τη στιγμή που:

- Τα ιθχυοαποθέματα μειώνονται, η υπεραλίευση ζει και βασιλεύει.

- Η χώρα μας είναι -ανέτοιμη μέχρι στιγμής αν και- υποχρεωμένη έως το τέλος του 2007 να ενημερώσει την Κομισιόν με κατάλογο για τις προτεινόμενες περιοχές που αφορούν τη δημιουργία θαλάσσιων καταφυγίων για προστασία του κύκλου ζωής των ειδών που κινδυνεύουν.

- Και με δεδομένο ότι τα τουρκικά αλιευτικά έχουν εδώ και καιρό κατηφορίσει τη Μαύρη Θάλασσα και προστέθηκαν στο μικρό τους στόλο του Αιγαίου αλωνίζοντας χωρίς περιορισμούς τα διεθνή ύδατα όπως- υποτίθεται- πρέπει να πράττουν τα δικά μας σκάφη.

Απ' την άλλη, η κοινή αλιευτική πολιτική (ΚΑΠ) φουντάρισε στα βαθιά νερά από την έλλειψη πολιτικής βούλησης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, που υπέκυψε ολοκληρωτικά στις εθνικές πιέσεις, οδηγώντας έτσι σε δεκαετίες καταχρήσεων από τη βιομηχανία αλιείας.

Δυστυχώς, αλλά η έννοια «βιώσιμη διαχείριση της αλιείας» είναι άγνωστη ακόμα στο χώρο της αλιείας στην Ελλάδα, αλλά και στους αρμόδιους υπουργούς της Ε.Ε. που υποθηκεύουν το μέλλον του κλάδου και των επόμενων γενεών στο βωμό της ικανοποίησης των αιτημάτων μόνο της σημερινής γενιάς, με αποτέλεσμα: Να απειλούνται με εξαφάνιση λόγω της υπεραλίευσης είδη όπως ο ερυθρός τόνος στη Μεσόγειο.

Οσο για τις τιμές που πληρώνουμε και τα ψάρια που καταναλώνουμε, είναι τσουχτερές και τα αλιεύματα τις περισσότερες φορές «βαφτισμένα» φρέσκα, αλανιάρικα και ντόπια, ενώ είναι ιχθυοτροφείου εισαγωγής από Αφρική και αλλού. Κάτι ανάλογο που συμβαίνει με τα αρνάκια δηλαδή.

Στη χώρα μας οι εμπλεκόμενοι αλιευτικοί φορείς αρνούνται να καθήσουν στο ίδιο τραπέζι διαμαρτυρόμενοι ο καθένας ξεχωριστά μόνο για τα αιτήματα του δικού του τομέα, εκτοξεύοντας καταγγελίες ο ένας για τον άλλο.

Σε 19.000 σκάφη (μεγάλα, μικρά και μικρότερα) ανεβάζουν το στόλο της παράκτιας αλιείας, ενώ τα γρι γρι και οι μηχανότρατες φτάνουν τα 700 με 800 πλοία. Τα δε σκάφη των ερασιτεχνών αλιέων είναι περίπου 400.000 νόμιμα καταγεγραμμένα! Ο τεράστιος αριθμός σκαφών ερασιτεχνικής αλιείας είναι ένας πονοκέφαλος για τους επαγγελματίες καθώς θεωρούν ότι μόνο 1 κιλό ψάρια να πιάνουν κάθε φορά χάνονται 400 τόνοι, που θα πήγαιναν σε ανθρώπους που ζουν από αυτή τη δουλειά, δίνουν εργασία σε κόσμο -με άλλα λόγια έχουν να ταΐσουν στόματα δικά τους και ξένα.

Πριν πάμε στις «αντιμαχόμενες» πλευρές με τα προβλήματα που παραθέτουν έχοντας αποτύχει να συστρατευτούν στον κοινό σκοπό -να υπάρχουν ψάρια για όλους αλλά να προσέχουμε τα ιχθυοαποθέματα ώστε να έχουμε και στο μέλλον- να δούμε τους τρόπους αλίευσης κατά εμπορικά είδη.

Από το Ινστιτούτο Αλιευτικής Ερευνας στην Καβάλα ο διευθυντής δρ Αργύρης Καλλιανιώτης μας εξηγεί:

* Μηχανότρατες

Τα κύρια αλιευτικά πεδία του στόλου των μηχανοτρατών εκτείνονται σε βάθος από 20-450 μέτρα, σε μέση απόσταση η οποία κυμαίνεται από λίγα μίλια από την ακτή, εντός των εθνικών υδάτων, έως ένα όριο αρκετών μιλίων, που πολύ πέραν των χωρικών υδάτων της Ελλάδας, όπου τυπικά το εθνικό και κοινοτικό δίκαιο δεν ισχύει και επομένως μπορεί να ασκηθεί και από σκάφη τρίτων χωρών χωρίς κανέναν περιορισμό. Τα κυριότερα πεδία εντοπίζονται κατά μήκος των ακτών της Θράκης, στον Θερμαϊκό, στον Σαρωνικό και τον Πατραϊκό, καθώς και σε μικρότερες περιοχές σε αρκετά νησιά του Αιγαίου. Αυτή η κατανομή διαμορφώνει και την ανισομερή διασπορά του στόλου κατά μήκος των ακτών. Τα κυριότερα αλιεύματα της μηχανότρατας είναι η κουτσομούρα, ο μπακαλιάρος, το χταπόδι, η γάμπαρη, η γαρίδα και η καραβίδα. Ολα αυτά τα αλιεύματα χαρακτηρίζονται πλέον υπεραλιευμένα με βάση τις παραμέτρους των πληθυσμών τους. Επιπλέον, γενικά απαγορεύεται η αλιεία εντός της ζώνης των τριών μιλίων στο Θρακικό και των 2 ν.μ. ή έως το βάθος των 50 μέτρων σε όλες τις περιοχές της χώρας. Αυτή η παράμετρος για μεν το Θρακικό επιτρέπει την αλιεία στο 50% των χωρικών υδάτων, ενώ στην υπόλοιπη χώρα αφήνει ένα μεγάλο μέρος της παράκτιας ζώνης στις μηχανότρατες και μάλιστα πολύ κοντά στην ακτή.

* Γρι γρι

Τα κυριότερα πεδία των γρι γρι εκτείνονται στον Στρυμονικό Κόλπο κατά μήκος των ακτών του Θρακικού Πελάγους, στον Θερμαϊκό Κόλπο, στον Παγασητικό και Βόρειο Ευβοϊκό, στον Κορινθιακό και τον Πατραϊκό και στον Σαρωνικό.

Τα κυριότερα είδη που αλιεύει το γρι γρι είναι η σαρδέλα και ο γαύρος, αλλά ειδικά το τελευταίο είδος, με την περιοδική διακύμανση του διαθέσιμου ιχθυοαποθέματος, καθορίζει την οικονομική κατάσταση του στόλου και τη διαθέσιμη πρώτη ύλη για τις μεταποιητικές μονάδες της Ελλάδας.

Στοχεύει ορισμένα είδη ψαριών που ανήκουν στην κατηγορία των μικρών πελαγικών (σαρδέλα, γαύρος, φρίσσα, κολιός, σκουμπρί) ή των μεγάλων πελαγικών (τόνοι, παλαμίδες κ.λπ.).

* Παράκτια αλιεία

Το κυριότερο πλεονέκτημα της παράκτιας αλιείας, έτσι όπως αυτή εξασκείται στη Μεσόγειο, είναι η πληθώρα των αλιευτικών μεθόδων και η περιοδική τους χρήση κατά τη διάρκεια του χρόνου. Ο τρόπος αυτός της αλιείας επικεντρώνει περιοδικά μόνο την αλιευτική προσπάθεια σε ένα συγκεκριμένο απόθεμα, αποφεύγοντας με αυτό τον τρόπο την υπερεκμετάλλευση και ενδεχόμενα την κατάρρευσή του.

Η παράκτια αλιεία, ακόμη και σήμερα, εξακολουθεί να είναι μία από τις σπουδαιότερες δραστηριότητες στην παράκτια ζώνη, τόσο με την οικονομική όσο και με την κοινωνική έννοια του όρου. Στην αλιεία απασχολούνται πολλές οικογένειες, οι οποίες δεν έχουν άλλα μέσα βιοπορισμού, ειδικά σε απομακρυσμένα νησιά ή σε απομονωμένες περιοχές. Στις περιοχές αυτές, όπου συνήθως δεν υπάρχει εναλλακτική απασχόληση στη γεωργία, η αλιεία μαζί με τον τουρισμό αλληλοστηρίζονται και επιτρέπουν σε πολλές οικογένειες να διαμένουν σε περιοχές που διαφορετικά θα ήταν έρημες.

Η παράκτια αλιεία χρησιμοποιεί, σε αντίθεση με τη μέση, πλήθος μεθόδων. Από τα κύρια χαρακτηριστικά των αλιευτικών εργαλείων που χρησιμοποιεί η παράκτια αλιεία ξεχωρίζουμε 4 βασικές κατηγορίες αλιευτικών μεθόδων, δηλαδή τα δίχτυα (απλάδια και μανωμένα), τα παραγάδια, τις παγίδες κάθε τύπου και τις κάθε είδους συρτές.

Τα προβλήματα

Εμείς αδικούμεθα, λέει ο Δημήτρης Κοτσόργιος, πρόεδρος της συνομοσπονδίας παράκτιων αλιέων, δίνοντας αμέσως το στίγμα: «Οι μηχανότρατες εκμεταλλεύονται το 75% των ελληνικών χωρικών υδάτων σε αντίθεση με τη συντριπτική πλειοψηφία του αλιευτικού κλάδου της χώρας, τους παράκτιους ψαράδες, που εκμεταλλεύονται μόνο το 25% των ελληνικών χωρικών υδάτων (σ.σ. σχετικό έγγραφο έχει αποσταλεί στις 6/11/2007 στο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και όλες τις αρμόδιες διευθύνσεις αλιείας).

Παρ' όλα αυτά, ζητούν να δραστηριοποιηθούν και εκείνοι νομίμως και εντός της ζώνης του 1,5 ναυτικού μιλίου από τη στεριά όπου δραστηριοποιείται η παράκτια αλιεία. Αν συμβεί αυτό, τότε σαφώς θα υπάρξει εμπλοκή μεταξύ των δύο δραστηριοτήτων.

Ο κόσμος δεν γνωρίζει, με αποτέλεσμα όταν ακούει τον αριθμό των δικών μας σκαφών να προβληματίζεται αγνοώντας πως:

Οι μηχανόστρατες μπορεί να είναι λιγότερες αλλά πρόκειται για πλοία με τεράστια αλιευτική ικανότητα και ένας αριθμός (330 εξ αυτών) έχει διπλή άδεια και για γρι γρι!» επισημαίνει ο ίδιος.

Ενα γεγονός που δεν πρέπει να το αφήσουμε να περάσει απαρατήρητο -έχει αναφερθεί και σε μέλη της Ε.Ε.- είναι ότι οι τράτες απορρίπτουν ένα 40 με 60% του αλιεύματος, προσθέτει ο Δημήτρης Κοτσόργιας. «Και τούτο διότι οι μηχανότρατες και τα γρι γρι φέρουν μηχανήματα που παρασύρουν στο πέρασμά τους τα πάντα, καθώς κυριολεκτικά χτενίζουν τις περιοχές όπου γίνεται αυτού του είδους αλιεία.

Μέσα σ' αυτή την κατάσταση έρχονται να επιδεινώσουν τα πράγματα τα υπερμεγέθη αλιεύματα, που ενώ απαγορεύονται αλιεύονται κατά κόρον. Και εμπορεύονται».

Ωστόσο, δεν ζητάμε να καταργηθούν οι μηχανότρατες και τα γρι γρι, γιατί αυτό είναι ουτοπία, υποστηρίζει ο πρόεδρος της Συνομοσπονδίας Παράκτιων Αλιέων: «Είναι μια δουλειά πάνω στην οποία έχουν δεσμευτεί κεφάλαια από τους απασχολούμενους σ' αυτήν και παράλληλα δίνει ψωμί σε κόσμο, ανεξαρτήτως αν το εργατικό δυναμικό της είναι ξένο.

Αυτό που ζητάμε και παλεύουμε να το πετύχουμε, είναι να υπάρξει μια σαφής τοποθέτηση των αλιευτικών εργαλείων με βάση τη δυναμική και την επίπτωσή τους στο περιβάλλον, στο πλαίσιο και της κοινωνικής τους διάστασης (εργαζόμενοι του κλάδου)».

Στο ίδιο μήκος κύματος μιλά και ο Δημήτρης Ζάνες, πρόεδρος της ομοσπονδίας επαγγελματικής αλιείας περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου: «Εμείς ζητάμε μεταξύ άλλων αστυνόμευση και δημιουργία Αλιειοφυλακής, και το σπουδαιότερο, χαρτογράφηση όλων των προστατευόμενων περιοχών (Ποσειδωνία, εκβολικά συστήματα κ.ά.) όπου βρίσκουν καταφύγιο είδη ψαριών και άλλων θαλάσσιων οργανισμών και απαγόρευση όλων των συρόμενων εργαλείων σ' αυτές τις περιοχές, γιατί δεν αφήνουν τίποτα όρθιο».

Ενα ακόμα ζήτημα που έχει πάρει διαστάσεις είναι η ανεξέλεγκτη ερασιτεχνική αλιεία, προσθέτει ο Δημήτρης Ζάνες: «Γι' αυτό έχουμε περιορισμό και έλεγχό της, καθώς ξεπερνούν τις 400.000 οι ερασιτεχνικές άδειες ενώ οι ατομικές άδειες παράκτιας αλιείας φτάνουν τις 40.000! Εμείς ζούμε κόσμο, οι άλλοι κάνουν το χόμπι τους, δεν λέω, αλλά ο πολυάριθμος αυτός στόλος είναι μέρος και αυτός του προβλήματος».

Μικρή παρένθεση εδώ: Στην προσπάθειά μας να επικοινωνήσουμε με την... ακτή Θεμιστοκλέους όπου εδρεύει ένας από τους συλλόγους ερασιτεχνικής αλιείας, πέσαμε σε μια αλήτικη συμπεριφορά (σ.σ. γι' αυτό όσο και αν κατηγορούνται οι κάμερες και τα μαγνητοφωνάκια χρειάζονται καμιά φορά, ώστε να επιβεβαιώνεται του λόγου το αληθές): «Εγώ έδωσα 4.000.000 δραχμές για να πιάνω ένα κιλό ψάρια και να κάνω το κέφι μου», ήταν η απάντηση ενός Γιάννη που ίσως να είναι και ο έφορος του συλλόγου, ο οποίος ενώ κράτησε τα στοιχεία μας να τα δώσει στον πρόεδρο, όταν ξαναεπικοινωνήσουμε, μας είπε με το ...μόρτικο τρόπο του: «Δεν ήθελα και δεν το έδωσα το τηλέφωνο». Ντροπή! Ξέρετε είναι πολύπλοκο το θέμα της αλιείας αλλά για να μην μπερδευτεί ο αναγνώστης ας γυρίσουμε στα δικά μας και στην αποτυχία της κοινής αλιευτικής πολιτικής. Θα πει ο Δημήτρης Κοτσόργιος: «Αν έχει χρεοκοπήσει η ΚΑΠ είναι διότι καταστρατηγούνται οι στόχοι της με κυρίαρχο την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος και των ιχθυοαποθεμάτων από την κακή λειτουργία των μηχανότρατων και των γρι γρι. Προσπαθώντας να είμαι όσο πιο αντικειμενικός γίνεται, σας επισημαίνω ότι και στην παράκτια αλιεία υπάρχει η λεγόμενη βιτζότρατα -ένα εργαλείο που έχει δύναμη σαν της μηχανότρατας- που ζητάμε να αποσυρθεί. Βλάπτει εξίσου.

Είμαι κάθετος», συνεχίζει «στο ζήτημα των παρεκκλίσεων σε ό,τι αφορά την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος. Σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ενωσης η ΚΑΠ έχει ναυαγήσει εξαιτίας των πιέσεων του λόμπι των μεσογειακών κρατών, όπως της Ιταλίας και της Ισπανίας, στα οποία στηρίζουν τη χρήση εργαλείων καταστροφικών για τα ιχθυοαποθέματα και τις περιοχές αναπαραγωγής των ειδών».

Τον Δημήτρη Ταουλτζή πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενωσης Πλοιοκτητών τον πετύχαμε τις περισσότερες φορές -που μιλήσαμε μαζί του- στη θάλασσα. Παρόλα αυτά η φωνή-καμπάνα και ο χειμαρρώδης λόγος του που φανερώνει άνθρωπο ετοιμόλογο, αλλά και η οργάνωση γύρω από τα στοιχεία που θέλει να σου προμηθεύσει διευκόλυναν τις τηλεφωνικές συζητήσεις που είχαμε μαζί του.

«Δεν ξέρω τι λες αλλά είμαστε νοικοκυραίοι άνθρωποι» άφησε να εννοηθεί από την πρώτη κιόλας φράση του. Και αν θες να ξέρεις μου λέει «το ξένο προσωπικό που εργάζεται σε μας έχει τα ίδια προνόμια με τους Ελληνες. Είναι ασφαλισμένοι -δεν γνωρίζω για εξαιρέσεις- και πληρώνονται όσο οι δικοί μας.

Θέλουμε να έχουμε ελληνικά πληρώματα αλλά δεν έρχεται κανείς σ' αυτή τη δουλειά. Ψάχνουμε για προσωπικό και δεν βρίσκουμε γι' αυτό δεν έχουμε ντόπιους. Αυτός είναι ο λόγος. Να πάρουμε νέους να τους εκπαιδεύσουμε με το ζόρι ( δεν γίνεται. Εμείς αποδίδουμε ΦΠΑ. Οι βάρκες τι αποδίδουν; (σ.σ. αναφέρεται στους ψαράδες της παράκτιας αλιείας). Εμείς προσέχουμε για να έχουμε» μου λέει και ανεβαίνει ο τόνος της φωνής τους σαν να θέλει να ενισχύσει ακόμα περισσότερο τα επιχειρήματά του: «Ποιος κάνει κουβέντα για την προστασία των ωοτόκων ψαριών; Ποιος; Δεν είμαστε βλάκες να καταστρέφουμε αυτά τα ψάρια και να μην έχουμε να φάμε την επομένη (σ.σ. εννοεί να μην έχει δουλειά ο κλάδος).

Αυτό που ακούω συνέχεια από ευαίσθητους που λέγονται οικολόγοι αλλά και δυστυχώς από συναδέλφους μας που είναι... απέναντί μας είναι ότι καταστρέφουμε με τα εργαλεία μας τα ψάρια, μειώνουμε τα ιχθυαποθέματα κ.λπ. κ.λπ. Τα στοιχεία όμως είναι αδιάσειστα και είναι στοιχεία του Δημοσίου, που δείχνουν και οι πίνακες που αποκαλύπτουν πως: Τα ιχθυοαποθέματα δεν πάνε κατά διαβόλου. Υπάρχουν απλώς μικρές διακυμάνσεις. Μπορεί να το διαπιστώσει κανείς από τις ιχθυόσκαλες. Κερατσίνι, Μηχανιώνα, Πάτρα, Καβάλα, Χαλκίδα, Χίος, Κάλυμνος, Μεσολόγγι είναι οι ιχθυόσκαλες που υποδέχονται τις ψαριές μας. Εκεί φαίνεται αν υπάρχει μείωση στην παραγωγή -όπως ισυρίζονται κάποιοι που θέλουν να μας περιορίσουν και όχι στα λόγια. Αν τόσα χρόνια έφταιγαν τα καταστροφικά εργαλεία μας για ό,τι συμβαίνει στη θάλασσα θα 'χε φανεί έντονα».

Πρέπει να καταλάβει ο κόσμος ότι «εμείς με τα περίπου 700 πλοία μας της μέσης αλιείας δηλαδή παράγουμε το 80-90% της παραγωγής. Ενώ οι χιλιάδες βάρκες της παράκτιας αλιείας έχουν αμελητέα παραγωγή. Στις ιχθυόσκαλες τα στοιχεία μιλάνε από μόνα τους διότι βάσει του νόμου εκεί υποχρεωτικά διέρχονται όλα τα παραγόμενα αλιεύματα».

Στο σημείο αυτό επαναλαμβάνει ότι ο κλάδος της μέσης αλιείας έχει επενδύσει πολλά. Ομως, είμαστε κυνηγημέοι και δεν μπορούμε να ψαρεύουμε εκτός των 1,5 ναυτικών μιλίων, προνόμιο που το έχουν οι παράκτιοι. Αυτό είναι και ένα από τα αιτήματά μας προς την κυβέρνηση. Τι να τα κάνουμε τα βαθιά νερά που επιτρέπεται μισό χιλιόμετρο και βάλε βάθος όταν εκεί δεν έχει τα αλιεύματα που θέλουμε;

Απ' την άλληλ στα διεθνή του Αιγαίου έχουμε και τους Τούρκους που ψαρεύουν χωρίς να υπόκεινται σε κανονισμούς όπως εμείς οι Ελληνες λόγω της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Το χειρότερο όμως είναι ότι από τα περίπου 140 σκάφη που διαθέτουν μηχανότρατες και γρι γρι στα διεθνή τώρα έχουμε εκατοντάδες που μεταλλάχθηκαν σε μηχανότρατες και γρι γρι που κατέβηκαν από τη Μαύρη Θάλασσα. Αφού έκαναν τη δουλειά τους πάνε τώρα κατηφόρισαν. Πώς να τους ανταγωνιστούμε όταν δεν τους ελέγχει κανείς;».

«Εχει εθνικό συμφέρο η πολιτεία να μας στηρίξει», καταλήγει. «Εμείς φέρνουμε τα ψάρια στο τραπέζι σας. Είμαστε ο κορμός της αλιείας. Αν τώρα κυκλοφορεί πιο πολύ κατεψυγμένο από Αφρική και αλλού αντί για φρέσκο δικό μας αυτό συμβαίνει διότι δεν γίνονται οι σωστοί έλεγχοι γι' αυτό δεν φταίμε εμείς».

Το ψάρι απ' το κεφάλι βρωμάει!

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 26/11/2007

Πηγή: www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=67517080

Κατατοπιστικότατο. 

  Καλές θάλασσες

Και η συνέχεια...

ΑΛΙΕΙΑ - SOS: Ημίμετρα και ευχολόγια αντί για λύσεις * Χωρίς ενιαία στρατηγική για το θαλάσσιο περιβάλλον η Ευρωπαϊκή Ενωση * Τι προτείνουν οι ειδικοί

«Θεριεύουν» τα αλιευτικά, «εξατμίζονται» τα αλιεύματα

Του ΦΙΛΗ ΚΑΪΤΑΤΖΗ

Πάνω από το 60% των εμπορικών ψαριών της χώρας μας υπεραλιεύεται, όπως έχει αποκαλύψει εδώ και χρόνια η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Περιβάλλοντος, γεγονός που σημαίνει: αύξηση της δυσκολίας και του κόστους κάθε ψαριάς, αλλά και του ανταγωνισμού ανάμεσα στους αλιείς.

Περισσότερα σκάφη κυνηγούν πλέον όλο και λιγότερα ψάρια, είναι το αποτέλεσμα αυτής της πραγματικότητας απέναντι στην οποία αντί επιχειρημάτων και ουσίας προτείνονται ημίμετρα, ακούγονται ευχολόγια και όχι μια ολοκληρωμένη πολιτική, θέμα που πρέπει συνολικά να δει το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης. Με προσανατολισμό φυσικά σε μέτρα που αποβλέπουν και στην αποκατάσταση των ιχθυαποθεμάτων, αφού από την υπεραλίευση «χτυπιέται» στα ελληνικά πελάγη το 65-70% των εμπορικών ψαριών. Οσο για τις τιμές, η αναζήτηση του μέγιστου κέρδους οδηγεί σε αλχημείες και «βαφτίσια» των ψαριών εισαγωγής σε εγχώρια:

Ο Δημήτρης Ταουλτζής, πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενωσης Πλοιοκτητών Μέσης Αλιείας (μηχανότρατες - γρι γρι) μας δίνει το οδοιπορικό της... τελετουργίας αυτής:

Η τιμή του... ονόματος

«Η ελληνική κατανάλωση προμηθεύεται τα νωπά αλιεύματα από το λιανεμπόριο, δηλαδή τις ιχθυαγορές, τα ιχθυοπωλεία, τους πλανόδιους ιχθυοπώλες, τις λαϊκές, τα σούπερμαρκετ.

Ολοι αυτοί οι παράγοντες προμηθεύονται τα νωπά αλιεύματα από τις ιχθυόσκαλες του Δημοσίου, αλλά και από απ' ευθείας αγορές του εξωτερικού, σε νωπή ή κατεψυγμένη μορφή.

Οι τιμές των αλιευμάτων στην ελληνική αγορά κυμαίνονται ανάλογα με τη νωπότητα, το μέγεθος, το είδος, την εποχή, την προέλευση, αλλά κυρίως με την προς διάθεση ποσότητα.

Η ποσότητα - προσφορά των αλιευμάτων ανάλογα με τη ζήτηση και οι ανάγκες της αγοράς είναι παράγοντες που διαμορφώνουν σε καθημερινή βάση την τιμή τού κάθε είδους στη χονδρική.

Το λιανεμπόριο, έχοντας εξασφαλισμένη τη διάθεση της ποσότητας στην κατανάλωση, αναζητεί το μέγιστο δυνατό κέρδος.

Ιδού ο τρόπος:

1 Αγοράζοντας εισαγωγής αλιεύματα σε τιμές πολύ κατώτερες των εγχώριων, τα οποία όμως μεταπωλεί σαν εγχώρια, με τιμές ανάλογες των εγχώριων.

2 Η δεδηλωμένη ζήτηση του καταναλωτή στον λιανέμπορα με το υπερκέρδος από την αλλοίωση του τόπου παραγωγής του αλιεύματος (βαφτίσια) από τον δεύτερο, εξασφαλίζει στον εισαγωγέα τη βεβαίωση της πώλησης της όποιας ποσότητας εισαγόμενων αλιευμάτων διαθέσει στην αγορά.

3 Η παραπάνω ενέργεια έχει αποτέλεσμα την κατάκλυση των αγορών από εισαγόμενα αλιεύματα, τα οποία και ανταγωνιζόμενα πλέον μεταξύ τους σε επίπεδο τιμών, έχουν αποτέλεσμα τον εξευτελισμό αυτών των τιμών, άρα το ακόμη μεγαλύτερο κέρδος για τον λιανοπωλητή.

4 Η όλη αυτή εξέλιξη έχει τελικό αποτέλεσμα:

* Τη μη διάθεση των ελληνικών αλιευμάτων στην αγορά, την απόρριψή τους δηλαδή στα σκουπίδια.

* Την αρνητική χρέωση αυτής της παραγωγής σαν απορριπτόμενα από αστοχία της αλιείας τους στους αλιείς.

* Την όποια απορρόφηση ελληνικών αλιευμάτων αποφασίσουν οι ποδηγετούντες τις ιχθυόσκαλες, να την κάνουν με εξευτελιστικές τιμές.

* Την υποβάθμιση και απαξίωση της φρεσκάδας και νοστιμιάς του ελληνικού ψαριού από τον καταναλωτή, μιας και το μόνο ελληνικό σε αυτό που τρώει είναι το όνομα».

«Αυτό το παιχνίδι παίζεται, που θα εξαφανίσει το ελληνικό ψάρι από το τραπέζι σας και θα το αντικαταστήσει με εισαγόμενο και ιχθυοκαλλιέργειας».

Πάμε τώρα να δούμε το θέμα της υπεραλίευσης.

Δυστυχώς αλλά μόνο εμπειρικά μπορεί να διαπιστωθεί -άκουσον, άκουσον- η υπεραλίευση, «αφού η παρακολούθηση άρχισε μόνο τα τελευταία χρόνια να γίνεται συστηματικά», αναφέρει ο Αργύρης Καλλιανιώτης, διευθυντής του Ινστιτούτου Αλιευτικής Ερευνας (ΕΘΙΑΓΕ - έδρα Νέα Πέραμος Καβάλας): «Με το ΕΛΚΕΘΕ, το ΙΝΑΛΕ και το υπουργείο Ανάπτυξης συνεργαζόμαστε και αναμένουμε τα πρώτα αποτελέσματα σε ό,τι αφορά την εκτίμηση των πολυάριθμων εμπορικών αποθεμάτων και μέσα στο πλαίσιο του νέου ευρωπαϊκού κανονισμού θα διαμορφωθούν οι νέοι όροι για τη διαχείρισή τους. Εχουμε ακόμα δρόμο...».

Τι κάνουν όμως τα γρι γρι, οι μηχανότρατες, η παράκτια αλιεία; Ποιος είναι ο ρόλος τους στην ελληνική αλιεία; Πώς επηρεάζουν τα ιχθυαποθέματα και πώς επηρεάζονται οι κλάδοι αυτοί της αλιείας;

Στα ερωτήματα αυτά απαντά ο Αργύρης Καλλιανιώτης:

«Οπως θα γνωρίζετε, τα αλιευτικά αποθέματα της χώρας ανήκουν σε δύο κύριες κατηγορίες: στα μικρά πελαγικά -όπου ανήκουν μερικά από τα πλέον λαϊκά ψάρια- και στα βενθικά. Λαϊκά είναι με την έννοια της ευρείας κατανάλωσης και της χαμηλής τιμής, π.χ. η σαρδέλα και ο γαύρος. Αυτή η κατηγορία δίνει περίπου το 40% των συνολικών ποσοτήτων αλιευμάτων. Τα ψάρια αυτοί αλιεύονται από τα γρι γρι που δραστηριοποιούνται κοντά στην παραλία και βγάζουν συνήθως μεγάλες ποσότητες που όμως πωλούνται σε χαμηλές τιμές. Το ύψος της τιμής, όπως είναι επόμενο, επηρεάζει σε σημαντικό βαθμό αυτού του τύπου την αλιεία και τους ανθρώπους που εμπλέκονται σ' αυτήν».

«Είπα δραστηριοποιούνται κοντά στην παραλία», διευκρινίζει ο Αργύρης Καλλιανιώτης, «διότι έτσι μπορούν να βρίσκονται εγκαίρως στην ιχθυαγορά, ώστε να φτάσει το αλίευμα σε καλή κατάσταση στην τοπική αγορά. Το κυριότερο πρόβλημα του στόλου των γρι γρι είναι η μεγάλη διακύμανση της αφθονίας των αλιευμάτων (ειδικά στον γαύρο, το απόθεμα του οποίου επηρεάζεται έντονα από την αλλαγή των περιβαλλοντικών συνθηκών).

Το γρι γρι εξαρτάται και από τις προσφερόμενες τιμές του προϊόντος στις μονάδες μεταποίησης - μονάδες που επηρεάζουν με τη σειρά τους την αγορά, προσπαθώντας να κρατήσουν τις τιμές όσο το δυνατόν χαμηλότερα. Να σημειώσετε ότι η εισαγωγή πρώτης ύλης από τρίτες χώρες χρησιμοποιείται συχνά ως ένα μέσο πίεσης για τη διατήρηση των τιμών σε χαμηλά επίπεδα (σ.σ. Ο κόσμος το 'χει τούμπανο και το υπουργείο... κρυφό καμάρι).

Πηγαίνοντας στη δεύτερη κατηγορία, τα βενθικά, θα δούμε ότι περιλαμβάνονται πολλά είδη με κυριότερα τον μπακαλιάρο, την κουτσομούρα, την πεσκανδρίτσα, τη γαρίδα, την καραβίδα, τη γάμπαρη, τα οποία αλιεύονται από τις μηχανότρατες και που οι τιμές τους γενικά είναι υψηλότερες σε σχέση με εκείνες της πρώτης κατηγορίας.

Ο στόλος των μηχανότρατων δραστηριοποιείται σε αλιευτικά πεδία που εκτείνονται σε βάθη από 20-300 μέτρα, σε μέση απόσταση η οποία κυμαίνεται λίγα μίλια από την ακτή -εντός των εθνικών χωρικών υδάτων- έως το όριο των 450 μέτρων βάθους, πολύ πέραν των χωρικών υδάτων της Ελλάδας, όπως έχει καταγραφεί από την έρευνα του Ινστιτούτου Αλιευτικής Ερευνας (ΕΘΙΑΓΕ).

Μια ρύθμιση δε που ισχύει μόνο για τις δικές μας μηχανότρατες είναι ότι η περίοδος αλιείας τους αρχίζει την 1η Οκτωβρίου και τελειώνει στις 31 Μαΐου. Επίσης απαγορεύεται η αλιεία εντός της ζώνης των 3 μιλίων από την ακτή ή σε 50 μέτρα βάθος, όπως ορίζεται από τον ανάλογο ευρωπαϊκό κανονισμό.

Ο στόλος από τις μηχανότρατες επηρεάζεται άμεσα από την τιμή των καυσίμων, λόγος που εξηγεί γιατί οι ανατιμήσεις επιβαρύνουν την οικονομική διαχείριση αυτών των σκαφών και γιατί αναγκάστηκε ο κλάδος να στραφεί προς τους αλλοδαπούς εργάτες (στη μεγάλη τους πλειοψηφία προέρχονται από την Αίγυπτο).

Συνοψίζοντας θα έλεγα ότι μερικά από τα προβλήματα της μέσης αλιείας (μηχανότρατες, γρι γρι) -περίπου 800 σκάφη- είναι η περιοδική υπεραλίευση ορισμένων αποθεμάτων, όπως του γαύρου και του μπακαλιάρου, αλλά και ο συνωστισμός του μεγάλου αριθμού μεγάλων σκαφών σε μικρές θαλάσσιες εκτάσεις», τονίζει ο διευθυντής του Ινστιτούτου.

Στην παράκτια αλιεία με τα 16.000 σκάφη (αυτά έχουμε νόμιμα καταγεγραμμένα) σε αντίθεση με τη μέση, χρησιμοποιούνται πολλές αλιευτικές μέθοδοι. «Στην αλιεία αυτή απασχολούνται πολλές οικογένειες που δεν έχουν άλλα μέσα βιοπορισμού, ειδικά σε απομακρυσμένα νησιά ή περιοχές, όπου συνήθως δεν υπάρχει σημαντική εναλλακτική απασχόληση στη γεωργία και η αλιεία, μαζί με τον τουρισμό, αλληλοστηρίζονται και επιτρέπουν σε πολλές οικογένειες να διαμένουν σε τόπους που διαφορετικά θα είχαν πολύ μικρότερες πιθανότητες βιώσιμης οικονομικής ανάπτυξης».

Οι δραστηριότητες της παράκτιας αλιείας είναι πολύ κοντά στην ακτή και επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό τα είδη που ζουν στην παράκτια ζώνη και είναι φανερό, συμπληρώνει ο Αργύρης Καλλιανιώτης ότι «σε ορισμένες περιοχές εξασκείται μεγάλη αλιευτική προσπάθεια. Μια προσπάθεια η οποία σε συνδυασμό με την αναμενόμενη περαιτέρω διαταραχή στο περιβάλλον (π.χ. αύξηση θερμοκρασίας) θα μπορούσε να μειώσει ακόμα περισσότερο την παραγωγικότητα των παράκτιων αλιευτικών πεδίων, αλλά (σ.σ. το σημαντικότερο) να οδηγήσει στην κατάρρευση αριθμού των αλιευτικών αποθεμάτων».

Τι κάνουμε όμως για όλα αυτά;

Χωρίς σειρά τα εξής, διά στόματος του διευθυντή του Ινστιτούτου:

* Χτυπάμε την παράνομη αλιεία. Διότι όχι μόνο βλάπτει τα ιχθυαποθέματα και τους βιοτικούς πόρους (λιβάδια Ποσειδωνίας) αλλά και προκαλεί συγκρούσεις μεταξύ των διαφόρων κατηγοριών των ψαράδων. Οι λιμενικές αρχές συχνά περιορίζονται μόνο σε τοπικούς ελέγχους. Απαραίτητη λοιπόν η ουσιαστική αστυνόμευση της παράνομης αλιείας.

* Συνεχίζουμε την προσπάθεια για την καλύτερη οργανώση των αλιέων. Ο κατακερματισμός των ψαράδων μας σε πολλά μικρά λιμάνια δημιουργεί εκ των προτέρων δυσκολίες στην οργάνωσή τους. Αναγκασμένοι να δουλεύουν από μικρά παιδιά δεν διαθέτουν επαρκείς γραμματικές γνώσεις και επομένως δύσκολα μπορούν να οργανωθούν χωρίς τη συνδρομή της Πολιτείας. Παράλληλα, η απουσία οργάνωσης στον εμπορικό τομέα τούς αναγκάζει να πωλούν αναγκαστικά σε χαμηλές τιμές παρ' όλο που τα είδη τα οποία αλιεύουν έχουν (συνήθως) τις υψηλότερες στην ιχθυαγορά.

* Προσέλκυση αλιέων εκπαιδευμένων καθώς η έλλειψη νέων ανθρώπων στο επάγγελμα και η πρόωρη συνταξιοδότηση των αλιέων οδηγεί εκτός του κλάδου αρκετά έμπειρα στελέχη, γεγονός που θα βλάψει μακροπρόθεσμα την αλιεία.

* Ενημέρωση των καταναλωτών σχετικά με την προέλευση των αλιευτικών προϊόντων. Σ' αυτήν την προσπάθεια βοηθά και η καθιέρωση επίσημων κοινών εμπορικών ονομάτων όλων των αλιευμάτων. Ετσι βοηθιέται και το εισόδημα των μικρών παραγωγών, των οποίων τα αλιεύματα, αν συντηρηθούν σωστά, μπορούν να πετύχουν καλύτερες τιμές.

* Να γνωρίζουμε την αλιευτική παραγωγή των σκαφών. Μόνο έτσι θα είναι δυνατή η σωστή ενημέρωση για την πορεία του κλάδου και η προστασία των ειδών που ενδεχομένως κινδυνεύουν. Ενα μέτρο που θα μπορούσε να συμβάλει θετικά είναι η δημιουργία επίσημων λιμανιών εκφόρτωσης πέρα από τις υπάρχουσες ιχθυόσκαλες. Τις περισσότερες φορές επικρατεί μια πλασματική εικόνα με αποτέλεσμα οι αρμόδιοι φορείς να οδηγούνται σε λάθος εκτιμήσεις και συνεπώς στη λήψη λανθασμένων διαχειριστικών μέτρων.

* Να προστατεύσουμε την παράκτια ζώνη, που είναι το πιο αξιόλογο κομμάτι για την αλιεία μας, καθώς προσφέρει ιδανικούς τόπους για την αναπαραγωγή, την ωοτοκία αλλά και τη διατροφή των νεαρών ψαριών.

Μην ξεχνάμε ότι οι φυσικοί πόροι που εκμεταλλεύονται οι ψαράδες επηρεάζονται πάρα πολύ από άλλες ανθρώπινες δραστηριότητες (ρύπανση, παράνομη αλιεία κ.λπ.).

Στην προστασία των αλιευτικών αποθεμάτων που είναι στην παράκτια ζώνη μπορεί να συμβάλει η δημιουργία αλιευτικών προστατευόμενων ζωνών, όπου θα απαγορεύεται η αλιεία (εποχικά ή μόνιμα), η κατασκευή τεχνητών υφάλων σε ειδικά επιλεγμένες περιοχές κ.ά.


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 27/11/2007
www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=25225304



Και...

«Σωσίβιο» για την αλιεία τα θαλάσσια καταφύγια

Προκειμένου να προστατευθεί ολόκληρο το φάσμα της θαλάσσιας βιοποικιλότητας είναι απαραίτητη η δημιουργία ενός μεγάλου δικτύου θαλάσσιων καταφυγίων.

Στα καταφύγια, οι πληθυσμοί που βρίσκονται σε καθεστώς εκμετάλλευσης καταφέρνουν να αποκατασταθούν και οι οικότοποι που είχαν αλλοιωθεί εξαιτίας της αλιείας να αναδημιουργηθούν. Επιπλέον, η δημιουργία ενός δικτύου καταφυγίων μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση της απόδοσης της αλιείας στον περιβάλλοντα χώρο. Αυτό συμβαίνει είτε γιατί τα ενήλικα και νεαρά άτομα των ψαριών υπερβαίνουν τα σύνορα των καταφυγίων είτε γιατί οι νεοσσοί ή τα αβγά παρασύρονται και σε περιοχές όπου επιτρέπεται η αλιεία.

Τα καταφύγια, τονίζουν οι οικολογικές οργανώσεις, λειτουργούν επίσης ως παράγοντας ασφαλείας εναντίον της αστάθειας και της έντονης διακύμανσης που παρουσιάζουν στις μέρες μας τα αποθέματα των ψαριών.

Ενα δίκτυο από θαλάσσια καταφύγια, όπου θα τηρούνται οι κανόνες προστασίας, πέρα από το οικολογικό μέρος, θα ωφελήσει:

1 Την αλιεία, μέσω της αύξησης της ποικιλίας και της ποσότητας των ψαριών μέσα και έξω από τα καταφύγια, αλλά και ως παράγοντας ασφάλειας ενάντια στην αστάθεια των αλιευμάτων σήμερα.

2 Τις τοπικές κοινωνίες, προσφέροντας εναλλακτικές πηγές εσόδων από τουριστικές δραστηριότητες που δεν επιβαρύνουν το περιβάλλον, όπως οι καταδύσεις, η υποθαλάσσια φωτογράφηση και η παρατήρηση των φαλαινών.

3 Την εκπαίδευση από τα σχολεία και τα πανεπιστήμια μέχρι τα ερευνητικά ιδρύματα, μια και τα θαλάσσια καταφύγια αποτελούν τόπο έρευνας και ανακαλύψεων.

Επιπλέον, δραστηριότητες όπως η κατάδυση, η υποθαλάσσια φωτογράφηση και η παρατήρηση δελφινιών και φαλαινών μπορούν όλες να ωφεληθούν από μία θαλάσσια ζωή γεμάτη ποικιλία και αφθονία. Οι δραστηριότητες αυτές μπορούν να δώσουν ευκαιρίες εναλλακτικών πηγών εσόδων στις παράκτιες κοινότητες.

Ο τουρισμός είναι ίσως η πιο προσοδοφόρα οικονομική δραστηριότητα που μπορεί να αναπτυχθεί μέσα στα θαλάσσια καταφύγια. Ενα παράδειγμα είναι το Θαλάσσιο Προστατευόμενο Πάρκο του Μεγάλου Κοραλλιογενούς Υφάλου στην Αυστραλία. Το πάρκο είναι χωρισμένο σε μία σειρά από ζώνες προστασίας. Τα έσοδα από τον τουρισμό για το 1999 ήταν 4.269 εκατ. δολάρια Αυστραλίας, ποσόν που ξεπερνά κατά πολύ τα ακαθάριστα έσοδα από ερασιτεχνική (AU$ 240 εκατ.) και επαγγελματική αλιεία (AU$ 119 εκατ.). Ενα ακόμη παράδειγμα είναι η προστατευόμενη περιοχή του νησιού «Apo» στις Φιλιππίνες. Εδώ, υπολογίζεται πως η αρχική επένδυση των 75.000 δολαρίων για τη δημιουργία των καταφυγίων αποφέρει σήμερα ένα ετήσιο εισόδημα μεταξύ 31.900 και 113.000 δολαρίων, εάν λάβουμε υπόψη την υψηλή αποδοτικότητα της αλιείας πέραν του θαλάσσιου καταφυγίου καθώς και εισοδήματα που προκύπτουν από άλλες πηγές, όπως ο καταδυτικός τουρισμός.

Υπενθυμίζεται ότι ο νέος Κανονισμός για την αλιεία στη Μεσόγειο (κανονισμός 1967/2006) που τέθηκε σε ισχύ τον Ιανουάριο του 2007 αναγνωρίζει την άμεση ανάγκη για προστασία των ψαριών και των οικοσυστημάτων που τα συντηρούν και για πρώτη φορά ζητεί από την Ελλάδα και τα υπόλοιπα μεσογειακά κράτη να προχωρήσουν στον καθορισμό θαλάσσιων περιοχών που θα προστατεύονται από την αλιεία.

Σύμφωνα με τον Κανονισμό, η Ελλάδα πρέπει να παρέχει στην Επιτροπή -για πρώτη φορά πριν από τις 31 Δεκεμβρίου 2007- πληροφορίες σχετικά με «τον καθορισμό προστατευόμενων περιοχών αλιείας, καθώς και με τα ενδεχόμενα διαχείρισης που πρόκειται να εφαρμοστούν σε αυτές, τόσο στα ύδατα που εμπίπτουν στη δικαιοδοσία τους όσο και εκτός αυτής, όταν η προστασία περιοχών γόνου, περιοχών αναπαραγωγής ή του οικοσυστήματος από τις επιβλαβείς επιπτώσεις της αλιείας επιβάλλει τη λήψη ειδικών μέτρων».

Μια ενιαία ευρωπαϊκή στρατηγική για το θαλάσσιο περιβάλλον (δεν υπάρχει σχετική οδηγία) θα είναι μια καλή ευκαιρία για να μπει φραγμός στην κατακόρυφη μείωση των αλιευτικών αποθεμάτων στην Ελλάδα και την Ευρώπη.

Οι αλιείς μας πάντως -όπως εκπροσωπούνται από τους κλάδους τους- στα αιτήματά τους προς την ηγεσία του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης είναι απέναντι και αυτό είναι το δυστύχημα. Κοινό αίτημα πάντως είναι η δημιουργία εθνικής αλιευτικής πολιτικής.

Περιφρούρηση και προστασία των ελληνικών αλιευμάτων και διασφάλιση του επιούσιου (βλέπε ψάρια) πρέπει να είναι ο μπούσουλας όλων των εμπλεκομένων φορέων. Κανέναν δεν συμφέρει μακροπρόθεσμα η ασύδοτη ή εντατικοποιημένη αλιεία. Αυτό όμως προϋποθέτει το κράτος να δει σφαιρικά και όχι μεμονωμένα και «πολιτικάντικα» το ζήτημα της υπόθεσης αυτής.

Οι αλιείς θα ζητάνε. Η πολιτεία οφείλει να τους καθοδηγήσει.


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 27/11/2007
www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=41644504

Άντε να δούμε πότε θα ξυπνίσουν σε αυτή τη χώρα

Είναι πολλά τα λεφτά - συμφέροντα, Κώστα!

Και τα ψηφαλακια επισης...

Φιλικα
Γιωργος f030

Κανέναν δεν συμφέρει μακροπρόθεσμα η ασύδοτη ή εντατικοποιημένη αλιεία.

Ε όχι και κανέναν 



www.alithia.gr/newspaper/2007/20062007/20062007,20877.html

ΟΙ ΑΡΜΟΔΙΟΙ... ΣΦΥΡΙΖΟΥΝ! Εληξε στις 31 Δεκεμβρίου η προθεσμία, αλλά δεν ενημέρωσαν την Κομισιόν για τη λίστα με τις προστατευόμενες από την αλιεία περιοχές, καταγγέλλει η Greenpeace

Εμφύλιος ψαράδων με φόντο τα ψάρια που «χάνονται»

Του ΦΙΛΗ ΚΑΪΤΑΤΖΗ

Ανεκμετάλλευτο παραμένει το πολυδιαφημισμένο δορυφορικό σύστημα παρακολούθησης αλιείας (VMS) λόγω άγνοιας ή έλλειψης ενημέρωσης των ψαράδων μας για τη λειτουργία και χρησιμότητά του, μας ενημερώνει ο Σύνδεσμος Επαγγελματιών Αλιέων Αγίου Νικολάου Κρήτης.

Στο μεταξύ η ηγεσία του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης δεν ενημέρωσε την Κομισιόν στις 31 Δεκεμβρίου, που έληγε τυπικά η προθεσμία, για τις... προθέσεις της σχετικά με τη λίστα νέων περιοχών για θαλάσσια καταφύγια αλιευμάτων, είπε η Σοφία Τσενικλή από το ελληνικό γραφείο της Greenpeace.

Αδιαφορία

Και ενώ το υπουργείο δεν επιδεικνύει την πρέπουσα ευαισθησία αφήνοντας τα αλιεύματα στην καθοδική τους πορεία μείωσης, οι ευσυνείδητοι ψαράδες μας δεν γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν όταν διαπιστώνουν από συναδέλφους τους επαγγελματίες παράνομες αλιευτικές δραστηριότητες.

«Στο τηλέφωνο (210-4519901) απαντά το κέντρο παρακολούθησης που βρίσκεται στο υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, υπενθυμίζει ο Νικόλαος Γεωργίου Κλώντζας, πρόεδρος του συνδέσμου Αγίου Νικολάου, αναλύοντας τι σημαίνει αυτό πρακτικά: το κέντρο επιχειρήσεων δεν μπορεί να επιβλέπει ανά πάσα στιγμή μερικές χιλιάδες σκάφη.

Γι' αυτό πρέπει ο ψαράς που θα αντιληφθεί μια μηχανότρατα μέσα από το όριο του ενός μιλίου να τηλεφωνήσει στον αριθμό που έδωσα, να το αναφέρει στο κέντρο, ώστε η αρμόδια υπηρεσία του υπουργείου να το επιβεβαιώσει, να στείλει ανάλογο σήμα με ηλεκτρονικό χάρτη στο πλησιέστερο Λιμεναρχείο, με πορεία, στίγμα και ταχύτητα του σκάφους. Στη συνέχεια καταλογίζεται από τις λιμενικές αρχές η παράβαση, ακόμα και χωρίς τη μαρτυρία των αλιέων» (σ.σ. παλαιότερα χρειάζονταν δύο μάρτυρες, ένας λιμενικός και ένας ψαράς, σήμερα δεν χρειάζεται ο ψαράς).

Η κόντρα

- Δείχνοντας όμως μόνο τις μηχανότρατες, κύριε Κλώντζα, υποδαυλίζετε την εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ των αλιέων.

- Στις μηχανότρατες δεν επιτρέπεται να ψαρεύουν εντός του ενός ναυτικού μιλίου γιατί καταστρέφουν. Και δεν είμαι εγώ που ρίχνω λάδι στη φωτιά, αλλά ο κ. Ταουλτζής, ως πρόεδρος των πλοιοκτητών σε μηχανότρατες με τις δηλώσεις του σε έρευνά σας (26-27/11/2007) μας χαρακτήριζε βάρκες».

«Αγνοεί, φαίνεται, ότι διαθέτουμε υπερσύγχρονα σκάφη που φτάνουν πάνω από 15 μέτρα, με τα περισσότερα να έχουν προδιαγραφές ΕΟΚ, που αποδίδουν ΦΠΑ κατ' αποκοπή ανάλογα με το καθαρό μήκος τους και φορολογούνται με βάση τα αντικειμενικά κριτήρια σε σχέση με τη χωρητικότητά τους», τονίζει ο πρόεδρος του κρητικού συνδέσμου.

Οποιαδήποτε προσπάθεια απαξίωσής μας επιχειρείται από οργανωμένα συμφέροντα θα μας βρει πιο ενωμένους, άφησε να εννοηθεί εμμέσως πλην σαφώς ο Γιάννης Μπουντούκος, εκπρόσωπος αλιευτικών γρι γρι Μαγνησίας.

Οι σπουδές στο Πολυτεχνείο δεν τον εμπόδισαν να ακολουθήσει το δρόμο του πατέρα του. Αν και δεν αναφέρεται στη διαμάχη που έχει ξεσπάσει εδώ και χρόνια μεταξύ αλιέων της μηχανότρατας και των επαγγελματιών της παράκτιας αλιείας, θεωρεί χρέος του να μιλήσει για τον κλάδο του αποσαφηνίζοντας πως:

«Το γρι γρι είναι αυτοπροστατευόμενο εργαλείο που εργάζεται περίπου 7,5 μήνες το χρόνο. Δεν καταστρέφει το γόνο, υπάρχει ελάχιστο επιτρεπόμενο μέγεθος στα αλιεύματά του και δεν έχει καθόλου απόρριψη ψαριάς. Οι φωτιστικές μονάδες που διαθέτουν τα σκάφη μας έλκουν μόνο τα αφρόψαρα (κυρίως γαύρο, σαρδέλα και σε ελάχιστες ποσότητες άλλα αφρόψαρα, όπως κολιούς, σαβρίδια, γόπες κ.λπ.). Ολα τα άλλα είδη ψαριών τα απωθούν κατά κανόνα.

Ο τρόπος εργασίας του εργαλείου γρι γρι είναι τέτοιος ώστε το δίχτυ δεν σύρει στο βυθό, λέει ο Γιάννης Μπουντούκος. Είμαστε πρωτεύον γρανάζι στον κοινωνικό μηχανισμό έχοντας υψηλά επίπεδα τζίρου με ό,τι αυτό συνεπάγεται, με σημαντική προσφορά στον ΟΓΑ».


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 14/01/2008
Πηγή: www.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=14.01.2008,id=38510816

THIS IS GREECE!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Φίλε Γιάννη δυστηχώς

Μια απλή απορία .
Στον ερασιτέχνη ψαρά τον μήνα Μάιο τον απαγορεύουν να ρίχνει παραγάδια γιατί είναι αυγομενα τα ψάρια και γεννάνε ( καλά κάνουν ) και αν χρειαστεί να το απαγορεύσουν και ένα ή δυο μήνες παρά πάνω το καταλαβαίνω και συμφωνώ  …
Τις μηχανότρατες που τραβάνε εκατοντάδες μιλια και εκτός ότι πιάνουν τα αυγομενα ψάρια , εκτός ότι καταστρέφουν τα αυγά από τα ψάρια που προλάβανε και γεννήσανε , γιατί τους αφήνουν  αυτόν τον μήνα να δουλεύουν