Ερώτηση οι πλουσιοι πλουσιοτεροι και οι φτωχοι φτωχοτεροι

Δημητρη πες τη γνωμη σου.Ειναι δικαιωμα σου στο κατω κατω...
Φιλικα Γιωργος

Αστο Γιωργο,και που παρασυρθηκα με το θέμα που ανοιχτηκε και εγραψα και αυτα που εγραψα, πολυ ειναι...Θα σεβαστώ τους κανονισμούς,δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά.Ευχαριστώ.

Συγνώμη θέλω να διορθώσω λίγο την τοποθέτηση μου για το θέμα, γιατί πιστέψτε με χθές βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ μ΄αυτό που έγραψα.

Οχι πως είμαι αντίθετος με το θέμα του φτωχού συνανθρώπου μας. Οντως υπάρχει θέμα, μόνο που εμείς, (εγώ κι εσύς φίλοι μου) πέρα από το να βρίσκουμε ένα φτωχό στο δρόμο ή να πηγαίνουμε σε κάποιο ορφανό ή σε ένα δυστηχισμένο άνθρωπο και να του δίνουμε ό,τι μπορούμε και όσο μπορούμε, είμαστε στη θέση να κάνουμε τίποτα άλλο νομίζω. Αυτοί που μπορούν να κάνουν κάτι είναι αυτοί οι 3, οι 5, οι 100, οι 1000 που διοικούν τον πλανήτη, αν μπορούν.

Διαφορετικά φίλοι μου πάμε κάπου αλλού, σ΄αυτό που έκανε ο Χριστός, και που είναι αυτό που πρέπει να κάνουμε όλοι και μπορούμε να το κάνουμε.
Οτι δηλαδή έχουμε να το μοιράσουμε( Ο έχων δύο χιτώνας- ας δίδει τον ένα), και ότι θέλει ας γίνει, το πολύ πολύ να πεθάνουμε. Αυτή κύριοι τη διδασκαλία την ασπάζομαι πέρα ως πέρα, είναι δύσκολη αλλά νομίζω αυτή είναι βασιλεία θεού και όχι βασιλεία αμερικής ή δεν ξέρων ποιανών πολυεκατομμυριούχων.
Ουφ τα είπα και ξαλάφρωσα, και τώρα θα κοιμηθώ καλά. Ευχαριστώ πολύ

μπορούμε, είμαστε στη θέση να κάνουμε τίποτα άλλο νομίζω. Αυτοί που μπορούν να κάνουν κάτι είναι αυτοί οι 3, οι 5, οι 100, οι 1000 που διοικούν τον πλανήτη, αν μπορούν.

Διορθώνω το παραπάνω , .................δεν είμαστε σε θέση να κάνουμε τίποτα άλλο νομίζω............

Οι πλούσιοι ένα πράγμα ξέρουν να κάνουν. Να τρώνε συναγριδούλες και ορφουδάκια. Αν λοιπόν όλοι οι φτωχοί πήγαιναν για .... ψάρεμα και τα πούλαγαν πανάκριβα στους πλούσιους, τότε οι φτωχοί θα γινόταν πλούσιοι και οι πλούσιοι φτωχοί. Αλλά οι φτωχοί δεν το κάνουν αυτό γιατί τους αρέσει να τεμπελιάζουν.

Ελπίζω να το λες για πλάκα, γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να πιέσουν οι φτωχοί τους πλουσίους, για τον εξής απλό λόγο. 
Αυτοί είναι πάνω στο όχημα και τρέχουν και οι φτωχοί τρέχουν με τα πόδια για να τους φτάσουν.
Αν τους αφαιρέσεις τα ψάρια, θα τρώνε χαβιάρι, θα τρώνε προβατίνες, θα τρώνε ακόμη και σκ**τά προκειμένου να κρατήσουν την εξουσία. 

Συγνώμη θέλω να διορθώσω λίγο την τοποθέτηση μου για το θέμα, γιατί πιστέψτε με χθές βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ μ΄αυτό που έγραψα.

Οχι πως είμαι αντίθετος με το θέμα του φτωχού συνανθρώπου μας. Οντως υπάρχει θέμα, μόνο που εμείς, (εγώ κι εσύς φίλοι μου) πέρα από το να βρίσκουμε ένα φτωχό στο δρόμο ή να πηγαίνουμε σε κάποιο ορφανό ή σε ένα δυστηχισμένο άνθρωπο και να του δίνουμε ό,τι μπορούμε και όσο μπορούμε, είμαστε στη θέση να κάνουμε τίποτα άλλο νομίζω. Αυτοί που μπορούν να κάνουν κάτι είναι αυτοί οι 3, οι 5, οι 100, οι 1000 που διοικούν τον πλανήτη, αν μπορούν.

Διαφορετικά φίλοι μου πάμε κάπου αλλού, σ΄αυτό που έκανε ο Χριστός, και που είναι αυτό που πρέπει να κάνουμε όλοι και μπορούμε να το κάνουμε.
Οτι δηλαδή έχουμε να το μοιράσουμε( Ο έχων δύο χιτώνας- ας δίδει τον ένα), και ότι θέλει ας γίνει, το πολύ πολύ να πεθάνουμε. Αυτή κύριοι τη διδασκαλία την ασπάζομαι πέρα ως πέρα, είναι δύσκολη αλλά νομίζω αυτή είναι βασιλεία θεού και όχι βασιλεία αμερικής ή δεν ξέρων ποιανών πολυεκατομμυριούχων.
Ουφ τα είπα και ξαλάφρωσα, και τώρα θα κοιμηθώ καλά. Ευχαριστώ πολύ

Aυτό που ανέφερες Γιαννη για τον Ιησού μακάρι οι περισσότεροι να το βλέπαν σαν ιδεολογία και σαν τρόπο ζωής και όχι σαν θρησκεία,ο κόσμός πιστεύω θα ήταν καλύτερος.(Μπορεί να διαφωνήσετε οι περισσότερο θρησκευόμενοι όμως αυτη είναι η άποψή μου).

Σχετικά με τον ρόλο που μπορούν να παίξουν τα χρήματα στη ζωή ενός ανθρώπου, έχω να σας πω τα εξής:
Μπορεί κάποιος με πολλά χρήματα να έχει τη δυνατότητα να αγοράζει όλα τα αγαθά του κόσμου χωρίς περιορισμό (ανάλογα βέβαια και με τον πλούτο που διαθέτει), όμως το αίσθημα της χαράς, ή της ικανοποίησης που νοιώθει γενικώς, έχει κορεσμό και δεν μπορεί να αυξάνεται ανάλογα.
Αν λοιπόν μπορούσαμε να βαθμολογήσουμε αυτό το συναίσθημα από 0 έως 10, θα βλέπαμε οτι κάποιος πλούσιος με την απόκτηση ενός αγαθού, όπως π.χ. ένα μεγάλο κότερο, δεν θα ένοιωθε μεγαλύτερη χαρά (μπορώ να πω και λιγότερη) απ' οτι κάποιος φτωχός που θα αποκτούσε ένα ποδήλατο. Ο Ωνάσης π.χ. με τα δισεκατομμύρια που διέθετε, ήταν ένα δυστυχής άνθρωπος απ' αυτήν την άποψη και η κόρη του αργότερα είδαμε το τέλος που είχε, παρ' όλα τα πλούτη. Άσε τα προβλήματα ασφάλειας που τους δημιουργούν τα πολλά χρήματα και αναγκάζονται να κυκλοφορούν με ειδικούς φρουρούς για να μην τους κάνουν κακό. Τα σπίτια τους είναι περιφραγμένα με ψηλούς μαντρότοιχους και συρματοπλέγματα και οι ίδιοι οπλοφορούν από φόβο μην πάθουν κακό.
Το συμπέρασμα που προκύπτει απ' αυτές τις σκέψεις: Όταν κάποιος έχει την υγεία του και έχει εξασφαλίσει "τα προς το ζην", θα πρέπει να οργανώσει τη ζωή του με τρόπο ώστε να αρκείται στα χρήματα που διαθέτει και όχι να επιδιώκει όλο και περισσότερα, γιατί τότε μπαίνει σε ένα φαύλο κύκλο, που τον οδηγεί τις περισσότερες φορές στην καταστροφή. Αυτή είναι η φιλοσοφία μου στη ζωή και αυτό προσπάθησα να μεταφέρω και στα παιδιά μου. Ίσως όμως να κάνω λάθος.  

Χρήστο μακάρι όλοι κάποτε να μπορούσαμε να αποκτήσουμε την πληρότητα του "τίποτα"....


Τίποτα να μη μας λείπει και τίποτα να μη μας περρισεύει....

Χρήστο μακάρι όλοι κάποτε να μπορούσαμε να αποκτήσουμε την πληρότητα του "τίποτα"....
Τίποτα να μη μας λείπει και τίποτα να μη μας περρισεύει....

Δηλαδή, "Μέτρον άριστον" κατά τον Κλεόβουλο τον Λίνδιο. Πάλι ένας ροδίτης!!! 

Ή ακόμη και το περίφημο "Μηδέν Άγαν", τη γνωστή ρήση του Μαντείου των Δελφών, που σημαίνει "τίποτα σε υπερβολή".
Το Μηδέν Άγαν προέρχεται από τo αριθμητικό ΜΗΔΕΝ(= μήδε εν, ούτε ένα, τέλεια ανυπαρξία) και το επίρρημα ΑΓΑΝ(υπερβολικά).
Μηδέν Άγαν και ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ, τα δύο αποφθέγματα που ήταν χαραγμένα στους τοίχους του ιερού του Απόλλωνα, στο Μαντείο των Δελφών, αποτελούσαν τις θεμελιώδεις αρχές του Αρχαίου Ελληνικού Πνεύματος.
Η ρήση Μηδέν Άγαν αποδίδεται στον Χείλωνα τον Λακεδαιμόνιο, έναν από τους Eπτά Σοφούς του Αρχαίου Kόσμου. Με αυτή τη φράση ήθελε να υποδηλώσει ότι η αλήθεια βρίσκεται στο μέσον και χωρίς υπερβολές. Μας φέρνει επίσης στο νου το απόφθεγμα του Αριστοτέλη "η αρετή κείται στο μέσον" και για τους Λατίνους "in medio virtus". Ο Πίνδαρος, ο λυρικός ποιητής, ο οποίος είχε στενές σχέσεις με το Μαντείο, επίσης αναφέρει το ρητό αυτό στις ωδές του.
Φιλάκια